Innovations in Public Service Management by Local Government Organizations: A Case Study of Addressing Stateless Persons and Lack of Registration Status in Udon Thani Municipality, Mueang Udon Thani District, Udon Thani Province
Main Article Content
Abstract
This research aimed to examine the innovation management in public service within local government organizations, focusing on a project addressing the issue of registered stateless individuals in Udon Thani municipality, Mueang Udon Thani District, Udon Thani Province. Additionally, it sought to explore the perspectives of Udon Thani Municipality personnel regarding innovation management in public service within the municipality. Employing a mixed-methods approach encompassing both quantitative and qualitative methodologies, data collection involved document analysis, questionnaire surveys, in-depth interviews with key informants, and participatory and non-participatory observations.
Findings revealed several key aspects: (1) Strategic development: Proactive service strategies were devised to adapt to evolving problem conditions, with management methods adjusted accordingly to address future challenges. (2) Idea generation: Training initiatives were implemented to enhance personnel knowledge in registration procedures, fostering the generation of innovative ideas.
(3) Idea prioritization: Rigorous analysis was conducted to select and address problems effectively, emphasizing adherence to principles of good governance and meticulous implementation by officers. (4) Implementation: Recognized achievements included national accolades such as the 2017 State Excellence Award conferred by the Office of the Public Sector Development Commission. (5) Stakeholder involvement: Collaboration was sought from various stakeholders, fostering an open system of administration, networking, public participation, and public relations. Udon Thani Municipality personnel exhibited a high level of satisfaction with innovation management in public service, with the strategy creation aspect garnering the highest average rating, followed by idea prioritization, while the implementation of allocated ideas was the least.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
References
กีรติ ยศยิ่งยง. (2552). องค์กรแห่งนวัตกรรม แนวคิด และกระบวนการ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
โกวิทย์ พวงงาม. (2548). การปกครองท้องถิ่นไทย : หลักการและมิติใหม่ในอนาคต. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
โกวิทย์ พวงงาม. (2553). การจัดการตนเองของชุมชนและท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: บพิธการพิมพ์.
ขวัญตา เบ็ญจะขันธ์. (2560). ไทยแลนด์ 4.0 กับการปรับตัวของ ข้าราชการไทย. วารสาร มจร สังคมศาสตร์ปริทรรศน์, 6(2), 661-676.
ชลวิทย์ เจียรจิตต์. (2565). สู่สังคมชาญชรา: นวัตกรรมทางสังคมกับการเสริมสร้างเครือข่ายเพื่อการพัฒนาศักยภาพ ผู้สูงอายุในสังคมไทย. วารสารพัฒนาสังคม, 24(1), 49-67.
ดิเรก ปัทมสิริวัฒน์. (2552). การขับเคลื่อนองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น เพื่อการจัดบริการสาธารณะที่ดี. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส.)
เทียนแก้ว เล่ียมสุวรรณ. (2558). ข้อเสนอทางเลือกการจัดสวัสดิการผู้สูงอายุที่สอดคล้องกับความต้องการและเงื่อนไขทางสังคมในชุมชนจังหวัดชลบุรี. กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
เทศบาลนครอุดรธานี. (2565). โครงการการแก้ไขปัญหาบุคคลไร้ สัญชาติ ไร้สถานะทางทะเบียนในเขตเทศบาลนครอุดรธานี ทะเบียนราษฎรพบชุมชนถึงเรือนชาน. อุดรธานี: เทศบาลนครอุดรธานี.
ธนิศร ยืนยง. (2561). การมีส่วนร่วมของประชาชนที่ส่งผลต่อการพัฒนาท้องถิ่นในจังหวัดนครนายก. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 5(2), 119-135.
ปกรณ์ ศิริประกอบ. (2558). 3 พาราไดม์ทางรัฐประศาสนศาสตร์: แนวคิด ทฤษฎี และการนำไปปฏิบัติจริง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ประยูร อิมิวัตร์ และคณะ. (2561). ท้องถิ่นอภิวัตน์: นวัตกรรมการจัดการชุมชนตำบลหัวง้ม อำเภอพาน จังหวัดเชียงราย. วารสารการบริหารปกครอง (Governance Journal), 7(2), 173-193.
ปิยากร หวังมหาพร. (2550). นวัตกรรมการนำนโยบายผู้สูงอายุ ไปปฏิบัติของ องค์การปกครองส่วนท้องถิ่น (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2548). นวัตกรรมสร้างสรรค์ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
วีระศักดิ์ เครือเทพ. (2550). เครือข่าย: นวัตกรรมการทำงานของ องค์กรปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.
ศรัณย์ เจริญศิริ และ สรัญญา จุฑานิล. (2563). การจัดการเครือข่ายความร่วมมือสาธารณะเพื่อการพัฒนาท้องถิ่น กรณี เทศบาลตำบลในจังหวัดอุดรธานี. วารสารรัฐศาสตร์และรัฐประศาสนศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 5(2), 117-165.
ศรัณย์ เจริญศิริ. (2556). องค์กรเครือข่ายภาคประชาชนกับการมีส่วนร่วม กรณีศึกษา เปรียบเทียบ องค์กรชาวบ้านอนุรักษ์ป่าชุมชนโคกหินลาด และกลุ่มอนุรักษ์ป่าชุมชนโคกหนองโน จังหวัดมหาสารคาม. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม (สาขามนุษยศาสตร์และ สังคมศาสตร์), 9(2), 65-80.
สมบัติ นามบุรี. (2562). นวัตกรรมและการบริหารจัดการ. วารสารวิจัยวิชาการ, 2(2), 121-134.
สุพิศาล ภักดีนฤนาถ และชฎาธาร โอษธีศ. (2561). นวัตกรรมการบริหารจัดการภาคสังคม. กับนโยบายไทยแลนด์ 4.0. วารสารสมาคมนักวิจัย, 23(1), 49-60.
สุวิทย์ เมษินทรีย์. (2559). ประเทศไทย 4.0. สืบค้นเมื่อ 25 เมษายน 2563, จาก http://planning2.mju.ac.th/
goverment/20111119104835_planning/Doc_25590823143652_358135.pdf.