การดูแลตัวเองผ่านสมาร์ทวอทช์: การวิเคราะห์เทคโนโลยีในฐานะโครงสร้างพื้นฐานการดูแล
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้ศึกษามุมมองและเงื่อนไขการใช้สมาร์ทวอทช์เพื่อดูแลสุขภาพส่วนบุคคล โดยสำรวจการทำงานของอุปกรณ์ วิถีปฏิบัติเพื่อดูแลสุขภาพและบทบาทของเทคโนโลยีที่มีต่อการดูแลตนเอง การวิจัยนี้ใช้วิธีวิทยาเชิงคุณภาพแบบแนวคิดเครือข่าย-ผู้กระทำ (ANT) โดยติดตามกลุ่มตัวอย่าง 15 คนที่มีอายุระหว่าง 25-60 ปี ซึ่งใช้สมาร์ทวอทช์เพื่อดูแลสุขภาพมาไม่ต่ำกว่าหนึ่งปี เพื่อทำความเข้าใจเครือข่ายความสัมพันธ์ในการดูแลตนเองที่เชื่อมโยงกับการทำงานของสมาร์ทวอทช์ และวิเคราะห์ข้อมูลผ่านแนวคิดวัตถุนิยมแนวใหม่และโครงสร้างพื้นฐานการดูแล ผลการศึกษาพบว่า สมาร์ทวอทช์เป็นเครื่องมือสำคัญที่บุคคลใช้ติดตามสุขภาพ การเลือกใช้สมาร์ทวอทช์ขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย เช่น ความสามารถของอุปกรณ์ ปัจจัยส่วนบุคคล รูปแบบการใช้ชีวิต และกระแสนิยมในตลาดเทคโนโลยี สมาร์ทวอทช์กลายเป็นผู้กระทำที่มีบทบาทสำคัญในวิถีปฏิบัติการดูแลตนเองของบุคคลผ่านเครือข่ายที่เชื่อมต่อกับอุปกรณ์อื่น ๆ โดยสามารถสร้างการดูแลได้ทั้งในบ้านและนอกบ้าน อย่างไรก็ตาม ศักยภาพในการดูแลนี้ยังขึ้นอยู่กับมิติของเวลาและพื้นที่ของการเคลื่อนย้ายและยังต้องอาศัยความสามารถขององค์ประกอบตัวอื่น ๆ การวิจัยนี้ชี้ให้เห็นว่า การดูแลตนเองไม่ใช่แค่การกระทำที่มนุษย์เป็นศูนย์กลาง แต่ยังต้องอาศัยบทบาทของเทคโนโลยีในฐานะโครงสร้างพื้นฐานของการดูแลซึ่งผลิตผลกระทบต่อร่างกาย จิตใจ และสังคมของผู้สวมใส่ นอกจากนี้ การดูแลดังกล่าวยังเป็นสิ่งที่เคลื่อนย้ายได้ตามเครือข่ายความสัมพันธ์ที่สร้างขึ้นจากการทำงานของเทคโนโลยีสวมใส่ติดตัว
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของวารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี
ข้อความที่ปรากฏในบทความแต่ละเรื่องในวารสารวิชาการเล่มนี้เป็นความคิดเห็นส่วนตัวของผู้เขียนแต่ละท่านไม่เกี่ยวข้องกับมหาวิทยาลัยอุบลราชธานี และคณาจารย์ท่านอื่นๆในมหาวิทยาลัยฯ แต่อย่างใด ความรับผิดชอบองค์ประกอบทั้งหมดของบทความแต่ละเรื่องเป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน หากมีความผิดพลาดใดๆ ผู้เขียนแต่ละท่านจะรับผิดชอบบทความของตนเองแต่ผู้เดียว
เอกสารอ้างอิง
Achanakitthi, C. (2021). Anthropology of Care. https://www.sac.or.th/portal/th/article/detail/274 (in Thai)
Barad, K. (2003). Posthumanist Performativity: Toward an Understanding of How Matter Comes to Matter. Signs, 3(28), 801-831.
Bennett, J. (2010). Vibrant matter: The political ecology of things. Duke University Press.
Bowker, G. C. & Star, S.L. (2000). Sorting Things Out: Classification and its Consequences. MIT Press.
Bruno, L. (1987). Science in Action: How to Follow Scientists and Engineers through Society. Harvard University Press.
ÇİÇEK, M. (2015). Wearable Technologies and Its Future Applications. International Journal of Electrical, Electronics and Data Communication, 3(4), 45-50.
Chatchawandamrongjet, T & Intojunyong, S. (2019). Factors influencing Intention to Use Wearable Device for Self Protection of Health Risk. Journal of Information Systems in Business, 5(3), 6-19. (in Thai)
Chutikamoltham, C. (2020). Material Turn in History: Actor-Network Theory and Material as Historical Agency. Journal of Liberal Arts, 20(1), 97–125. (in Thai)
Coole, D. & Frost,S. (2010). New Materialisms: Ontology, Agency, and Politics. Duke University Press.
Danholt, P. & Langstrup, H. (2012). Medication as infrastructure: decentring self–care. Culture Unbound, 4(3), 513–32.
Duus, R. & Cooray,M. (2015). How We Discovered the Dark Side of Wearable Fitness Trackers. https://theconversation.com/how-we-discovered-the-dark-side-of-wearable-fitnesstrackers-43363
Jiranansakul, S. (2022). What is a Smart Watch?. https://www.changfi.com/fix/2022/02/04/14781/ (in Thai)
Lupton, D. (2016). The quantified self: A sociology of self-tracking. Polity Press.
Park, S. & Jayaraman, S. (2003). Enhancing the Quality of Life Through Wearable Technology. IEEE Engineering in Medicine and Biology Magazine, 22(3), 41-48.
Panpao, S. (2020). Factors affecting intention to us smartwatch of consumers in Bangkok [Master’s thesis, Graduate School, Bangkok University]. (in Thai)
Piwek, L., Ellis, D. A., Andrews, S., & Joinson, A. (2016). The Rise of Consumer Health Wearables: Promises and Barriers. PLoS Med. 13(2): e1001953.
Sangkhamanee, J. (2016). An Ethnography of Infrastructure. Thammasat Journal, 36(2), 33–57. (in Thai)
Suksawat, T. & Keawpromman, C. (2021). Factors affecting Smart watch Purchasing Decisions of People in Generation X. MUT Journal of Business Administration, 18(1), 116-139. (in Thai)
Sultan, N. (2015). Reflective thoughts on the potential and challenges of wearable technology for healthcare provision and medical education. International Journal of Information Management, 35(5), 521-526.
Swan, M. (2012). Sensor Mania! The Internet of Things, Wearable Computing, Objective Metrics, and the Quantified Self 2.0. Journal of Sensor and Actuator Networks, 1(3), 217–253.
Toner, J. (2018). Exploring the dark-side of fitness trackers: Normalization, objectification and the anaesthetisation of human experience. Performance Enhancement & Health, 6(2), 75-81.
Weiner,K. & Will,C. (2018). Thinking with care infrastructures: people, devices and the home in home blood pressure monitoring. Sociology of Health & Illness, 40(2), 270–282
Yasar, K. (2022). Definition: Wearable technology. https://www.techtarget.com/searchmobilecomputing/definition/wearable-technology
