รูปแบบการบริหารจัดการด้านศิลปะร่วมสมัยสำหรับนิทรรศการ ข้ามวัฒนธรรมนานาชาติในมณฑลเหลียวหนิง
คำสำคัญ:
สาขาศิลปะร่วมสมัย, รูปแบบการจัดการ, การแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมข้ามชาติ, นิทรรศการศิลปะบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) ศึกษาองค์ประกอบเชิงโครงสร้างของศิลปะร่วมสมัยที่เกี่ยวข้องกับนิทรรศการข้ามวัฒนธรรมนานาชาติ 2) วิเคราะห์ปัจจัยด้านการจัดการที่มีอิทธิพลต่อการดำเนินงานนิทรรศการศิลปะร่วมสมัยในบริบทนานาชาติ และ 3) พัฒนาแบบจำลองการจัดการศิลปะร่วมสมัยในมณฑลเหลียวหนิง การวิจัยนี้ใช้ระเบียบวิธีแบบผสมผสาน โดยเก็บข้อมูลเชิงคุณภาพจากผู้เชี่ยวชาญโดยการสัมภาษณ์เชิงลึก ได้แก่ ศิลปินร่วมสมัย ภัณฑารักษ์ ผู้บริหารสถาบันศิลปะ และนักวิชาการด้านการจัดนิทรรศการ พร้อมทั้งเก็บข้อมูลเชิงปริมาณจากแบบสอบถามกลุ่มตัวอย่างจำนวน 300 คน ซึ่งเป็นผู้ชมและผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับนิทรรศการศิลปะนานาชาติในมณฑลเหลียวหนิง วิเคราะห์ข้อมูลด้วยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์องค์ประกอบ และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยพบว่าองค์ประกอบสำคัญของการจัดการศิลปะร่วมสมัยประกอบด้วย 5 ด้าน ได้แก่ 1) โครงสร้างพื้นฐานและนโยบายวัฒนธรรม 2) กลยุทธ์ภัณฑารักษ์และการคัดเลือกศิลปิน 3) เครือข่ายความร่วมมือนานาชาติ 4) กระบวนการสื่อสารข้ามวัฒนธรรม และ 5) การพัฒนาผู้ชม โดยพบว่า เครือข่ายนานาชาติและกลยุทธ์ภัณฑารักษ์มีอิทธิพลต่อความสำเร็จของนิทรรศการมากที่สุด จากการสังเคราะห์ข้อมูลทั้งเชิงคุณภาพและเชิงปริมาณ ได้นำไปสู่การพัฒนาแบบจำลองการจัดการศิลปะร่วมสมัยที่ประกอบด้วย 3 ระดับ ได้แก่ ระดับโครงสร้างสถาบัน ระดับการจัดการนิทรรศการ และระดับการแลกเปลี่ยนวัฒนธรรมนานาชาติ ซึ่งเป็นกรอบแนวทางเชิงระบบในการจัดนิทรรศการศิลปะร่วมสมัย และช่วยเสริมสร้างบทบาทของมณฑลเหลียวหนิงในเครือข่ายศิลปะระดับโลก โดยเพื่อความสอดคล้องของระเบียบวิธีวิจัย ข้อมูลเชิงคุณภาพยังได้รวบรวมจากผู้มีส่วนได้ส่วนเสียหลากหลายกลุ่ม เพื่อสะท้อนลักษณะของศิลปะในฐานะระบบที่ประกอบด้วยผู้กระทำหลายฝ่าย
เอกสารอ้างอิง
Bourdieu, P. (1993). The field of cultural production: Essays on art and literature. Columbia University Press.
Bydler, C. (2004). The global art world Inc.: On the globalization of contemporary art. Uppsala University Press.
Filipovic, E., Van Hal, M., & Øvstebø, S. (2010). The biennial reader: An anthology on large-scale perennial exhibitions of contemporary art. Hatje Cant.
Gray, C. (2008). Instrumental policies: Causes, consequences, museums and galleries. Cultural Trends, 17(4), pp. 209–222.
National Development and Reform Commission. (2016). The 13th Five-Year Plan for economic and social development of the People's Republic of China. NDRC.
National Development and Reform Commission. (2021). The 14th Five-Year Plan for national economic and social development and the long-range objectives through 2035. NDRC.
Scott, A. J. (2010). Cultural economy and the creative field of the city. Geografiska Annaler: Series B, Human Geography, 92(2), pp. 115–130.
Velthuis, O. (2005). Talking prices: Symbolic meanings of prices on the market for contemporary art, Princeton University Press.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- บทความในวารสารวิชาการมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์ ไม่ใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการ และไม่ใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการและ/หรือของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
- บทความที่ได้รับตีพิมพ์จะมีการตรวจความถูกต้องเหมาะสมจากกองบรรณาธิการและผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาที่เกี่ยวข้อง (peer review) จำนวน 3 คน โดยผู้ทรงคุณวุฒิจะไม่ทราบผู้นิพนธ์ และผู้นิพนธ์ไม่ทราบชื่อผู้ทรงคุณวุฒิ (double-blind peer review)
