การออกเสียงชื่อสถานที่ท่องเที่ยวภาษาไทยของชาวจีน: ใช้วิธีการถ่ายถอดอักษรโรมันตามหลักเกณฑ์การถอดอักษรไทย เป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียงของราชบัณฑิตยสถาน
คำสำคัญ:
การถ่ายถอดอักษรโรมัน, การออกเสียงภาษาไทยของชาวจีน, ราชบัณฑิตยสถาน, ชื่อสถานที่ท่องเที่ยวในประเทศไทยบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความสามารถในการออกเสียงชื่อสถานที่ท่องเที่ยวไทยที่เขียนด้วยหลักเกณฑ์การถ่ายถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันตามหลักเกณฑ์ราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 เก็บข้อมูลชื่อสถานที่ท่องเที่ยวไทยที่ชาวจีนนิยมมาท่องเที่ยว 250 ชื่อจากแพลตฟอร์มเสี่ยวหงชู (Xiaohongshu) นำมาแปลงเป็นอักษรโรมันตามหลักเกณฑ์ดังกล่าวแล้วนำไปสร้างแบบทดสอบอ่านและแบบทดสอบฟัง ทดสอบการออกเสียงอักษรโรมันกับกลุ่มตัวอย่างชาวจีน 3 กลุ่ม คือ ชาวจีนฮั่นเหนือ ชาวจีนฮั่นใต้ และชนกลุ่มน้อย ที่ไม่เคยเรียนภาษาไทย จากนั้นประเมินความถูกต้องของการออกเสียง โดยอาจารย์ผู้สอนภาษาไทย ผลการศึกษาพบว่าเนื่องจากความแตกต่างของระบบเสียงภาษาไทย-จีน ชาวจีนส่วนใหญ่มักออกเสียงตามรูปแบบสัทอักษรพินอินเป็นหลัก รวมทั้งมีอิทธิพลการออกเสียงภาษาอังกฤษและภาษาท้องถิ่นร่วมด้วยบ้าง ทำให้ออกเสียงอักษรโรมันได้ทั้งถูกต้องและคลาดเคลื่อน ชาวจีนจะออกเสียงอักษรโรมันได้ถูกต้องหากเป็นหน่วยเสียงที่มีในภาษาจีนและมีรูปอักษรโรมันรูปเดียวกันหรือใกล้เคียงกันกับสัทอักษรพินอิน และจะออกเสียงคลาดเคลื่อนเมื่อต้องอ่านหน่วยเสียงที่ไม่มีในภาษาจีนหรือเป็นหน่วยเสียงที่มีในภาษาจีนแต่ใช้รูปอักษรโรมันแตกต่างกัน
เอกสารอ้างอิง
กรมประชาสัมพันธ์. (2566). โฆษกรัฐบาลเผย ต่างชาติเที่ยวไทยปี 2566 สะสมกว่า 27 ล้านคน เป็นไปตามเป้าหมายของรัฐบาล นายกฯ สั่งการวางแนวทางดึงดูดการท่องเที่ยวปี 2567 เพิ่มเป้าหมายสร้างรายได้รวม 3.5 ล้านล้านบาท. https://www.prd.go.th/th/content/category/detail/id/39/iid/245919
กาญจนา นาคสกุล. (2551). ระบบเสียงภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 6). โครงการเผยแพร่ผลงานวิชาการ คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพเก้า สิรินธรานนท์. (2556). การศึกษาเปรียบเทียบระบบเสียงภาษาจีนกลางและภาษาไทยเพื่อการสอนการออกเสียง. [วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิตไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยมหิดล.
เมชฌ สอดส่องกฤษ. (2554). ชนกลุ่มน้อยในประเทศสาธารณรัฐประชาชนจีน และสถานภาพการศึกษาในประเทศไทย. วารสารศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 7(2), หน้า 29–69.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2542). หลักเกณฑ์การถอดอักษรไทยเป็นอักษรโรมันแบบถ่ายเสียง. ราชบัณฑิตยสถาน.
วรวรรธน์ ศรียาภัย. (2556). ภาษาศาสตร์ภาษาไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). สัมปชัญญะ.
Bokhorst-Heng, WD., & Wee, L. (2007). Language Planning in Singapore: On Pragmatism, Communitarianism and Personal Names. Current Issues in Language Planning, 8(3), pp. 324-343.
International Phonetic Association. (2020). THE INTERNATIONAL PHONETIC ALPHABET https://www.internationalphoneticassociation.org/IPAcharts/common_files/pdfs/pdfs_IPA_charts_E/IPA_Kiel.pdf
Ong, T. W. S., & Troyer, R. A. (2022). The Double-Edged Sword of Mandarin: Language Shift and Cultural Maintenance among Middle-Aged Chinese-Malaysians. MANUSYA: Journal of Humanities. 25(1). pp. 63-82.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- บทความในวารสารวิชาการมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์ ไม่ใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการ และไม่ใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการและ/หรือของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
- บทความที่ได้รับตีพิมพ์จะมีการตรวจความถูกต้องเหมาะสมจากกองบรรณาธิการและผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาที่เกี่ยวข้อง (peer review) จำนวน 3 คน โดยผู้ทรงคุณวุฒิจะไม่ทราบผู้นิพนธ์ และผู้นิพนธ์ไม่ทราบชื่อผู้ทรงคุณวุฒิ (double-blind peer review)
