รูปแบบการจัดการพื้นที่การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ของชนเผ่าหลีในมณฑลไห่หนานที่บูรณาการมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้กับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม
คำสำคัญ:
รูปแบบการจัดการ, พื้นที่การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์, ชนเผ่าหลีในมณฑลไห่หนาน, มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้, การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมบทคัดย่อ
การศึกษานี้มีวัตถุประสงค์ 3 ประการ ได้แก่ 1) เพื่อศึกษาและวิเคราะห์เกี่ยวกับสภาพปัจจุบันของการท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม ปัญหาการสืบทอด และความต้องการพัฒนามรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ของชนเผ่าหลี 2) เพื่อวิเคราะห์ปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลต่อรูปแบบการจัดการพื้นที่การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ รวมถึงความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยเหล่านั้น และ 3) เพื่อสร้างรูปแบบการจัดการพื้นที่การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์บูรณาการมรดกภูมิปัญญาวัฒนธรรมของชนเผ่าหลีกับการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม งานวิจัยนี้ใช้วิธีวิจัยแบบผสมผสาน เก็บรวบรวมข้อมูลจากแบบสอบถาม 665 ชุด และการสัมภาษณ์เชิงลึก 7 ราย ซึ่งประกอบด้วยผู้สืบทอดมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรม นักวิชาการ เจ้าหน้าที่รัฐ ผู้บริหารภาคธุรกิจ และชาวบ้านในชุมชน การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา วิเคราะห์สังเคราะห์แบบจำลองพบว่า มรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมของชนเผ่าหลีเผชิญกับความท้าทายสำคัญในการสืบทอด ได้แก่ ช่องว่างระหว่างวัย การแสดงออกทางวัฒนธรรมที่ไม่ชัดเจน และการบูรณาการให้เข้าการศึกษายังไม่เพียงพอ ปัจจัยสำคัญที่มีอิทธิพลต่อพื้นที่การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์จัดแบ่งออกเป็นห้าระบบ ได้แก่ เนื้อหาองค์ความรู้ ทรัพยากรมนุษย์ การประยุกต์ใช้เทคโนโลยี การกำกับดูแลความร่วมมือ และการสนับสนุนเชิงนโยบาย จากผลการวิจัยดังกล่าว จึงได้นำเสนอรูปแบบการจัดการแบบบูรณาการ “ICCT” (มรดกภูมิปัญญาวัฒนธรรมที่จับต้องไม่ได้ พื้นที่การเรียนรู้เชิงสร้างสรรค์ และการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม) ซึ่งเน้นเป้าหมายสองประการ ได้แก่ การถ่ายทอดวัฒนธรรมและการสร้างประสบการณ์การท่องเที่ยว ได้รับการสนับสนุนจากทั้งห้าระบบดังกล่าวและกลไกป้อนกลับแบบพลวัต การศึกษานี้นำเสนอกรอบแนวคิดเป็นระบบ ยั่งยืนสำหรับบูรณาการอนุรักษ์มรดกภูมิปัญญาวัฒนธรรม นวัตกรรมการศึกษา และพัฒนาการท่องเที่ยวในพื้นที่ชาติพันธุ์
เอกสารอ้างอิง
Beghetto, R. A. (2016). Creative learning: A fresh look. Journal of Cognitive Education and Psychology, 15(1), pp. 6-23.
McKercher, B., & du Cros, H. (2002). Cultural tourism: The partnership between tourism and cultural heritage management. Routledge.
Oblinger, D. G. (Ed.). (2006). Learning spaces. EDUCAUSE.
Prahalad, C. K., & Ramaswamy, V. (2004). Co-creation experiences: The next practice in value creation. Journal of Interactive Marketing, 18(3), pp. 5–14.
Richards, G. (2018). Cultural tourism: A review of recent research and trends. Journal of Hospitality and Tourism Management, 36, pp. 12–21.
UNESCO. (2003). Convention for the safeguarding of the intangible cultural heritage. UNESCO.
UNESCO. (2006). Convention for the safeguarding of the intangible cultural heritage: Operational directives. UNESCO.
UNESCO. (2009). Traditional Li textile techniques: Spinning, dyeing, weaving and embroidering (Inscribed on the List of Intangible Cultural Heritage in Need of Urgent Safeguarding). UNESCO.
UNWTO. (2018). Tourism definitions. World Tourism Organization.
Von Bertalanffy, L. (1968). General system theory: Foundations, development, applications. George Braziller.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
รูปแบบการอ้างอิง
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2026 มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- บทความในวารสารวิชาการมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์ ไม่ใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการ และไม่ใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการและ/หรือของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
- บทความที่ได้รับตีพิมพ์จะมีการตรวจความถูกต้องเหมาะสมจากกองบรรณาธิการและผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาที่เกี่ยวข้อง (peer review) จำนวน 3 คน โดยผู้ทรงคุณวุฒิจะไม่ทราบผู้นิพนธ์ และผู้นิพนธ์ไม่ทราบชื่อผู้ทรงคุณวุฒิ (double-blind peer review)
