Equality of Persons before the Law
Keywords:
Equality, Persons, The LawAbstract
The principle of equality is a basic principle in democracy. The principle recognizes the equality of all human beings by prohibiting the state, as the administrative authority, from any discrimination in national, race, language, gender, age, disability, physical conditions or health, economic or social status, religious beliefs, education, or constitute political opinion. These are the fundamental rights under the rule of law principle which rules the government accountability under the law. This also provides that any actions violating or affecting individual rights and freedom are restricted without regulation. This implements the foundation that the citizen must be subject to the equal law with no distinction. Regarding the highest hierarchy of the Constitution law which guarantees equality without any discrimination granted by law, the author agrees to revise Section 27, of the Constitution of the Kingdom of Thailand, B.E. 2560 (2017) in the first paragraph, by adding “Everyone is equal before the law unless the law specifies otherwise” for the essence of clarification.
References
จรัญ โฆษณานันท์. (2563). นิติปรัชญา. (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
ต่อพงศ์ กิตติยานุพงศ์. (2562). ทฤษฎีสิทธิขั้นพื้นฐาน. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
ทศพล ทรรศนกุลพันธ์. (2555). สำรวจหมุดหมายสิทธิมนุษยชนในปีที่ 80 ของรัฐธรรมนูญไทย. CMU Journal of Law and Social Sciences, 5(2), หน้า 95-120.
ทีมข่าวเฉพาะกิจไทยรัฐออนไลน์. (2565, ตุลาคม 16). ยูเอ็นไม่ใช่พ่อ! ย้อนรอยสงครามยาเสพติด ปัญหาฆ่าตัดตอนนับพันศพ. ไทยรัฐออนไลน์. สืบค้นจาก https://www.thairath.co.th/scoop/flashback/2527045
นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2553). สองมาตรฐาน. สืบค้นจาก http://www.public-law.net/publaw/view.aspx?id=1487
บรรเจิด สิงหเนติ. (2561). หลักนิติธรรม/นิติรัฐ ในฐานะ “เกณฑ์” จำกัดอำนาจรัฐ. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
บรรเจิด สิงหเนติ. (2562). หลักพื้นฐานสิทธิเสรีภาพและศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 6). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2537). กฎหมายกับทางเลือกของสังคมไทย. กรุงเทพฯ: นิติธรรม.
บวรศักดิ์ อุวรรณโณ. (2556). คำอธิบายวิชากฎหมายรัฐธรรมนูญ. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สำนักอบรมศึกษากฎหมายแห่งเนติบัณฑิตยสภา.
ปวริศร เลิศธรรมเทวี. (2564). สิทธิทางรัฐธรรมนูญ. กรุงเทพฯ: นิติธรรม.
พนารัตน์ มาศฉมาดล. (2565). กฎหมายรัฐธรรมนูญและสถาบันการเมือง. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
พรชัย สุนทรพันธุ์ และณัฐพงศ์ โปษกะบุตร. (2548). หลักกฎหมายเอกชน. (พิมพ์ครั้งที่ 8). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยรามคำแหง.
พรทิพย์ เกยุรานนท์. (2555). สองมาตรฐานใครว่าไม่สำคัญ. สืบค้นจาก https://www.stou.ac.th/Schools/Shs/booklet/book55_4/easily.html
วันชัย สุขตาม จิรายุ ทรัพย์สิน และสุรศักดิ์ ชะมารัมย์. (2564). รัฐศาสตร์แนวความคิดพื้นฐานสู่การปฏิบัติในยุคดิจิทัล. กรุงเทพฯ: โฟร์เพช.
สมยศ เชื้อไทย. (2548). นิติปรัชญา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (2563). คำวินิจฉัยที่ 21/2546 : เสรีภาพของสตรีในการเลือกใช้นามสกุล. สืบค้นจาก https://occ_th.constitutionalcourt.or.th/article_detail/คำวินิจฉัยที่-212546--เสรีภาพของสตรีในการเลือกใช้นามสกุล
สำนักงานศาลรัฐธรรมนูญ. (2565). อินโฟกราฟิกเรื่อง: คำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญที่ 20/2564. สืบค้นจาก https://occ_th.constitutionalcourt.or.th/infographic detail/อินโฟกราฟิกเรื่องคำวินิจฉัยศาลรัฐธรรมนูญที่-202564
The Truly Untrue Stories. (2565). จอมพลสฤษดิ์ ธนะรัชต์ ‘เผด็จการ’ สุดเฮี้ยบ ตัวจริงในประวัติศาสตร์. สืบค้นจาก https://www.luehistory.com/จอมพลสฤษดิ์-ธนะรัชต์-เผด็จการ-ของจริงในประวัติศาสตร์
Downloads
Published
How to Cite
Issue
Section
License
Copyright (c) 2024 Dhonburi Rajabhat University

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- บทความในวารสารวิชาการมนุษย์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี เป็นความคิดเห็นของผู้นิพนธ์ ไม่ใช่ความคิดเห็นของกองบรรณาธิการ และไม่ใช่ความรับผิดชอบของกองบรรณาธิการและ/หรือของคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏธนบุรี
- กองบรรณาธิการไม่สงวนสิทธิ์ในการคัดลอก แต่ให้อ้างอิงแสดงที่มา
- บทความที่ได้รับตีพิมพ์จะมีการตรวจความถูกต้องเหมาะสมจากกองบรรณาธิการและผู้ทรงคุณวุฒิในสาขาที่เกี่ยวข้อง (peer review) จำนวน 3 คน โดยผู้ทรงคุณวุฒิจะไม่ทราบผู้นิพนธ์ และผู้นิพนธ์ไม่ทราบชื่อผู้ทรงคุณวุฒิ (double-blind peer review)
