สัญลักษณ์ไทยจีน: การสังเคราะห์ความเชื่อในงานศิลปกรรมสมัยรัชกาลที่ 3 สู่การสร้างสรรค์งานภาพพิมพ์ชุด "สิริมงคล"
คำสำคัญ:
สัญลักษณ์ไทยจีน, สังเคราะห์ความเชื่อ, ศิลปกรรมสมัยรัชกาลที่ 3, ภาพพิมพ์, สิริมงคลบทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาความเชื่อและสัญลักษณ์ในงานศิลปกรรมสมัยรัชกาลที่ 3 สังเคราะห์ความเชื่อของสัญลักษณ์ที่ปรากฏ และสร้างสรรค์ผลงานภาพพิมพ์ ชุด “สิริมงคล” ที่แสดงสัญลักษณ์ไทยจีน ผู้วิจัยได้ทำการศึกษาเอกสารและข้อมูลภาคสนามงานศิลปกรรมในสมัยรัชกาลที่ 3 จำนวน 7 วัด ผู้วิจัยได้สร้างแบบประเมินผล แบบร่างงานภาพพิมพ์ที่ได้รับแรงบันดาลใจจากสัญลักษณ์ไทยจีนที่พบในงานศิลปกรรมสมัยรัชกาลที่ 3 ให้ผู้เชี่ยวชาญทางด้านศิลปะจำนวน 9 คน ทำการประเมินผลและให้ข้อเสนอแนะ วิเคราะห์ข้อมูลด้วยการพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) ความเชื่อมีอิทธิพลต่อการดำรงชีวิตและเป็นตัวกำหนดพฤติกรรมของคนในสังคม ซึ่งโดยรวมแล้วสามารถบอกเล่าความเชื่อผ่านสื่อสัญลักษณ์ที่ปรากฏในงานศิลปกรรม มักเป็นเรื่องที่มุ่งให้การดำเนินชีวิตเป็นไปอย่างราบรื่น สุขสมบูรณ์ อายุยืน มีโชคลาภ สมปรารถนา ปราศจากเรื่องร้าย ประสบความสำเร็จ ความรัก และความร่ำรวย 2) จากการสำรวจพบว่ามีการใช้สัญลักษณ์ที่แสดงถึงความเป็นสิริมงคล ที่พัฒนาจากความเป็นนามธรรมสู่รูปแบบสัญลักษณ์ที่เป็นรูปธรรม ผ่านงานจิตรกรรม ประติมากรรม และสถาปัตยกรรม ซึ่งแบ่งออกได้เป็น 5 ประเภท คือ 1) สัตว์มงคล 2) พืชพรรณไม้ต่าง ๆ 3) สิ่งของเครื่องใช้ 4) เทพหรือบุคคล และ 5) ตัวอักษร และ 3) การสร้างสรรค์ผลงานภาพพิมพ์ ชุด “สิริมงคล” แสดงให้เห็นถึงสัญลักษณ์ไทยจีนที่บ่งบอกความเชื่อที่มีมาอย่างยาวนานของความสัมพันธ์ระหว่างไทยกับจีนอย่างกลมกลืน ให้ความรู้สึกถึงความเป็นสิริมงคลตามวัฒนธรรมจีน และได้นำเสนอรูปแบบให้มีความร่วมสมัยโดยใช้รูปร่าง รูปทรง เส้น สีสันที่สดใส และการจัดวางองค์ประกอบแสดงให้เห็นถึงความสุข ความเป็นมงคล โชคดีมีสุข บุญวาสนา และการปกป้องจากสิ่งไม่ดีให้อยู่อย่างร่มเย็นเป็นสุข
เอกสารอ้างอิง
กนกพร ศรีญาณลักษณ์. (2554). การสื่อความหมายของภาพมงคลจีน. วารสารจีนศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาตร์. 4(4). น. 22-43.
เกียรติชัย พงษ์พาณิชย์. (2556). รูปแบบสิริมงคลจากสวรรค์ของประเทศจีน. พิมพ์ครั้งที่ 2. แสงดาว.
ชาติ ภาสวร. (2558). การศึกษาวิวัฒนาการเชิงสัญลักษณ์และความหมายของลวดลายประดับจีนตามขนบ. วารสารวิชาการคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์ สจล. 20(1). น. 63-71.
ปิยะแสง จันทรวงศ์ไพศาล. (2552). 108 สัญลักษณ์จีน. ซีเอ็ดยูเคชั่น.
พงศ์เดช ไชยคุตร. (2557). ศิลปะภาพพิมพ์และกระดาษ. บริษัท สยามพิมพ์ นานา จำกัด.
พัณณ์ภัสสร ภัทธภาสิทธ์. (2565). ศิลปกรรมแบบพระราชนิยมในวัดไทยฝั่งธนบุรีสู่การสร้างสรรค์จิตรกรรมร่วมสมัย. วารสารวิจิตรศิลป์. 13(2). น. 271-300.
ไพโรจน์ พิทยเมธี. (2565). การวิเคราะห์รูปร่างรูปทรงจากศิลปะไทย เพื่อสร้างสรรค์ต่อยอดในงานออกแบบกราฟิกไทยร่วมสมัย. วารสารวิชาการ DEC Journal คณะมัณฑนศิลป์ มหาวิทยาลัยศิลปากร. 1(2). น. 97-124.
มินทร์ลดา จักรชัยอนันท์. (2565). การสร้างสรรค์ผลงานภาพพิมพ์ตะแกรงไหม ชุด เส้น สี สุนทรียแห่งองค์พระมหาเจดีย์สี่รัชกาล. วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 24(1). น. 62-74.
ศานติ ภักดีคำ. (2553). เสริมสิริมงคล ยลศิลปะจีน 9 วัดไทยในกรุงเทพฯ. อมรินทร์.
สน วัฒนสิน. (2554). ภาพพิมพ์เบื้องต้นสำหรับครูศิลปะ. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ALTV. (2567). ยุคทองศิลปวัฒนธรรมไทยในรัชกาลที่ 3. https://www.altv.tv/content/altv-news/64265c4469f9b2763f6f1759
Zhang, H. and Zheng, H. (2022). The Application and Teaching of Digital Technology in Printmaking. Security and Communication Networks. Article ID 3271860 https://doi.org/10.1155/2023/9815892
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2025 ประติมา ธันยบูรณ์ตระกูล

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของเจ้าของบทความ บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นทัศนะของผู้เขียน
กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยและไม่รับผิดชอบต่อบทความนั้น


