The Development of a Cooperative Experience Management Model Using Role Play as a Base to Promote Life Skills for Kindergarten Year 1 Children
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research entitled “The Development of a Cooperative Learning Experience Model Using Role Play as a Basis to Promote Life Skills for Kindergarten Year 1 Children” aimed to: (1) investigate the problems and needs in organizing learning experiences; (2) develop the learning experience model; (3) implement the developed model; and (4) assess children’s satisfaction with the developed model. The research was conducted in four phases. Phase 1 involved a document review and interviews with 25 early childhood teachers. The data were analyzed using content analysis. Phase 2 evaluated the appropriateness of the model by five experts through a focus group discussion, using an evaluation form, and the data were analyzed by mean and standard deviation. Phase 3 involved the implementation of the model with 15 early childhood children aged 3–4 years studying in Kindergarten Year 1/4 during the second semester of the 2024 academic year, selected by cluster random sampling. The data were analyzed using mean, standard deviation, and t-test. Phase 4 evaluated the satisfaction of the same group of children using a questionnaire, and the data were analyzed using mean and standard deviation.
The research findings revealed that:
(1) the results of the study on problems and needs found that some children lacked skills in working with others, such as waiting, sharing, accepting others’ opinions, communication, problem-solving, and emotional control, as well as lacking confidence and self-expression. The learning activities were not systematically organized, lacked continuity, were teacher-centered, and did not clearly link to life skills development. In addition, there were limitations in materials, equipment, and time. Teachers required a model with clear procedures, easy to understand, practical, flexible, and supported by manuals, lesson plans, activities, and appropriate assessment tools suitable for the context.
(2) The results of the model development found that the model consisted of five components: (1) principles of the model, (2) goals and objectives, (3) learning process based on the 4R-C Model including 3.1) introduction, 3.2) cooperative interaction (3.2.1) preparation, 3.2.2) demonstration, 3.2.3) practice, 3.2.4) performance, 3.3) reflection and conclusion, and 3.4) reinforcement, (4) implementation of the learning activities, and (5) measurement and evaluation. The overall appropriateness of the model was at a high level (=4.39, S.D.=0.58).
(3) The results of the implementation showed that the pretest and posttest scores of Kindergarten Year 1 children were significantly different at the .05 level.
(4) The satisfaction evaluation revealed that the overall satisfaction was at a high level (= 2.70, S.D. = 0.46).
Downloads
Article Details
References
กรมอนามัย. (2564). คู่มือสิ่งแวดล้อมปลอดภัยในโรงเรียน (พิมพ์ครั้งที่ 2). สำนักอนามัยสิ่งแวดล้อม กรมอนามัย.
กาญจนา คุณารักษ์. (2558). การออกแบบการเรียนการสอน. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตนครปฐม พระราชวังสนามจันทร์.
คณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน, สำนักงาน. (2560). แนวทางการส่งเสริมทักษะชีวิตในสถานศึกษา. สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ทิศนา แขมมณี. (2561). ศาสตร์การสอน: องค์ความรู้เพื่อการจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 21). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทิศนา แขมมณี. (2563). ศิลปะการสอน (พิมพ์ครั้งที่ 20). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นภัสวรรณ สีด้วง, ทิพย์วรรณ สุขใจรุ่งวัฒนา และนพพร จันทรนำชู. (2566). การพัฒนารูปแบบการจัดกิจกรรมเพื่อเสริมสร้างทักษะชีวิตเด็กปฐมวัยในโรงเรียนเอกชนจังหวัดปทุมธานี. วารสาร มจร การพัฒนาสังคม, 8(1), 113-125. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/JMSD/article/view/261851
บุญชม ศรีสะอาด. (2560). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 10 ฉบับปรับปรุงใหม่). สุวีริยาสาส์น.
บุญทัน ดอกไธสง. (2556). หลักการพัฒนาทักษะชีวิต. สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
เพชรนรี อวยพร. (2565). ผลของการจัดกิจกรรมการแสดงบทบาทสมมติที่มีต่อพฤติกรรมความเชื่อมั่นในตนเองของเด็กปฐมวัย. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยนอร์ทกรุงเทพ, 11(2), 56-63. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/NBU/article/view/260640
วัฒนาพร ระงับทุกข์. (2554). การจัดการเรียนรู้แบบร่วมมือ. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศึกษาธิการ, กระทรวง. (2560). คู่มือหลักสูตรการศึกษาปฐมวัย 2560 (สำหรับเด็กอายุ 3-5 ปี). โรงพิมพ์คุรุสภา.
ศุภขวัญ สิทธิรักษ์. (2561). การจัดประสบการณ์การเรียนรู้ภาษาแบบองค์รวมโดยใช้นิทานเป็นฐาน ร่วมกับการแสดงบทบาทสมมติเพื่อพัฒนาความสามารถทางภาษาด้านการฟังและการพูดของเด็กปฐมวัย. {วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยทักษิณ}. https://www.thailis.or.th/tdc/dccheck.php?Int_code=56&RecId=4035&obj_id=32964&showmenu=no&userid=0
สินีนาฎ แสงแพง และปัทมาวดี เล่ห์มงคล. (2563). ผลของการจัดกิจกรรมการเล่านิทานประกอบบทบาทสมมติ เพื่อส่งเสริมความเป็นพลเมืองในเด็กปฐมวัย. วารสารจันทรเกษมสาร, 26(1), 117-130. https://li01.tci-thaijo.org/index.php/crujournal/article/view/194116
Anderson, T. P. (1997). Using models of instruction. Educational Technology Publications.
Bonwell, C. C. & Eison, J. A. (1991). Active learning: creating excitement in the classroom (ASHE-ERIC Higher Education Report No. 1). George Washington University.
Ivancevich, J. M., Donnelly, J. H. & Gibson, J. L. (1989). Management: principles and functions (4th ed). Richard D. Irwin.
Johnson, D. W. & Johnson, R. T. (2008). Cooperation and the use of technology. Routledge.
Joyce, B., Weil, M., & Calhoun, E. (2011). Models of teaching (9th ed). Pearson Education.
Kolb, D. A. (1984). Experiential learning: Experience as the source of learning and development. Prentice-Hall.
Ladousse, G. P. (1987). Role play. Oxford University Press.
World Health Organization. (1997). Life skills education for children and adolescents in schools: introduction and guidelines to facilitate the development and implementation of life skills. programmes. WHO.
