การพัฒนารูปแบบการสอนแบบเน้นประสบการณ์ เพื่อส่งเสริมสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏสงขลา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนารูปแบบการสอนแบบเน้นประสบการณ์ เพื่อส่งเสริมสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาครู 2) พัฒนาชุดการสอนตามรูปแบบการสอนแบบเน้นประสบการณ์ เพื่อส่งเสริมสมรรถนะเทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาครู ให้มีประสิทธิภาพตามเกณฑ์ E1/ E2 (80/80) 3) ศึกษาประสิทธิผลการใช้ชุดการสอน โดยเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนระหว่างก่อนและหลังเรียน 4) ศึกษาความพึงพอใจของชุดการสอน การวิจัยนี้ เป็นการวิจัยและพัฒนา (Research and development) โดยกำหนดประชากร คือ นักศึกษาหลักสูตรประกาศนียบัตรบัณฑิต สาขาวิชาชีพครู ภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 จำนวนทั้งสิ้น 180 คน ครอบคลุม 6 ห้องเรียน (ห้องละ 30 คน) ใช้วิธีการสุ่มกลุ่ม (Cluster Random Sampling) โดยกำหนดหมายเลข 1–6 แทนแต่ละห้อง แล้วจับสลากจำนวน 1 กลุ่มเรียน จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัยประกอบด้วย 1) ชุดการสอนตามรูปแบบการสอนแบบเน้นประสบการณ์ประกอบด้วย 5 แผนการจัดกิจกรรม 2) แบบทดสอบวัดผลสัมฤทธิ์ทางการเรียน 3) แบบประเมินความพึงพอใจของ ผู้เรียน
ผลการวิจัยพบว่า
1) รูปแบบการสอนแบบเน้นประสบการณ์ (EX-Tech Learning Model) โดยมีกระบวนการในการจัดกิจกรรมการเรียนรู้ 7 ขั้นตอน
2) ชุดการสอนที่พัฒนาขึ้นมีประสิทธิภาพ 80.73/80.42 เป็นไปตามเกณฑ์ที่กำหนด
3) ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียนอย่างมีนัยสำคัญที่ระดับ .05 และ
4) ผู้เรียนมีความพึงพอใจต่อชุดการสอนในภาพรวมอยูในระดับ “มากที่สุด (𝑥̄=4.52, S.D. = 0.82)
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2555). ภาพอนาคตการศึกษาไทย: สู่การศึกษาภควันตภาพ. ใน การอบรมปฏิบัติการบูรณาการใช้คอมพิวเตอร์พกพาเพื่อยกระดับการเรียนการสอน. สำนักเทคโนโลยีเพื่อการเรียนการสอน สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน.
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2556). การทดสอบประสิทธิภาพสื่อหรือชุดการสอน. วารสารศิลปากรศึกษาศาสตร์วิจัย คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร, 5(1), 7-19. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/suedureasearchjournal/article/view/28419
ชัยยงค์ พรหมวงศ์. (2545). มิติที่ 3 ทางการศึกษา: สานฝันสู่ความเป็นจริง. เอส.อาร์. พริ้นติ้ง แมสโปรดักส์.
ณัฐวัณฏ์ รักษาทรัพย์, ทิพย์เกสร บุญอำไพ และพงศ์ประเสริฐ หกสุวรรณ (2562). การพัฒนาต้นแบบระบบการฝึกอบรมแบบอิงประสบการณ์ออนไลน์เพื่อพัฒนาทักษะการใช้เทคโนโลยีเมฆาวิถีสำหรับอาจารย์มหาวิทยาลัยภาคตะวันออก: รายกรณีมหาวิทยาลัยบูรพา. e-Journal of Education Studies, Burapha University, 1(1), 68–82. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/ejes/article/view/204047
พระมหาโยธิน มหาวีโร, พระมหาสมบูรณ์ สุธุมโม, และพระวินเทพพรหมคุณ. (2566). ระบบการสอนเป็นทีมอิงประสบการณ์สำหรับนักศึกษาวิชาชีพครู มหาวิทยาลัยมหามกุฏราชวิทยาลัย วิทยาเขตศรีธรรมาโศกราช. วารสารพุทธสังคมวิยาปริทรรศน์, 8(3), 184-200. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/BSJ/article/view/262507
รชต เดชาธรวรพล, วาสนา ทวีกุลทรัพย์, ศันสนีย์ สังสรรค์อนันต์ และธนิต ภู่ศิริ (2560) การพัฒนาระบบการสอนแบบอิงประสบการณ์ผ่านสื่อสังคมรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ สำหรับนักเรียนมัธยมศึกษาตอนต้นในกรุงเทพมหานครและปริมณฑล. วารสารศึกษาศาสตร์, 28(3), 75-88. https://ojs.lib.buu.ac.th/index.php/education2/article/view/5617
รุจโรจน์ แก้วอุไร, เอื้อมพร หลินเจริญ, มะยุรีย์ พิทยาเสนีย์, รงค์รบ น้อยสกุล และชาติชวลิต วรรณขาว. (2566). การพัฒนาตัวบ่งชี้สมรรถนะด้านเทคโนโลยีดิจิทัลของนักศึกษาครู. วารสารสารสนเทศและการเรียนรู้, 34(2), 52-63. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/jil/article/view/261495
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา (2566) แนวทางการพัฒนาเครือข่ายความร่วมมือในการพัฒนาทักษะความฉลาดทางดิจิทัลของผู้เรียนทุกช่วงวัย : กรณีศึกษาของต่างประเทศและประเทศไทย (ฉบับเข้าใจง่าย). สำนักงานมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้.
Ajani, O. A. (2023). The role of experiential learning in teachers’ professional development for enhanced classroom practices. Journal of Curriculum and Teaching, 12(4), 143–155. https://oi.org/10.5430/jct.v12n4p143
Dewey, J. (2005). How we think, experience and education (2nded.). People’s Education Press.
Haleem, A., Javaid, M., Qadri, M. A., & Suman, R. (2022). Understanding the role of digital technologies in education: A review. Sustainable Operations and Computers, 3, 275–285. https://doi.org/10.1016/j.susoc.2022.05.004
