Development Of A History Learning Management Handbook To Minimize Ethnic Prejudice Among Senior High School Students

Main Article Content

Punnupong Wongwan
Pornjai Leetongin
Voravudh Subhap

Abstract

     The aim of this research was to develop a handbook on history learning management in order to minimize ethnic prejudice for senior high school students. The study was divided into three phases; phase 1 was the creation of a handbook on history learning management in order to minimize ethnic prejudice. The study used qualitative data analysis to analyze the in-depth interviews with three key informants. The participants of this research were 23 subjects, which were academicians of history, social studies educators, and social studies teachers, who were analyzed by using qualitative data analysis. It was found that the handbook consisted of three parts: 1) history of learning management problems in schools, 2) history of learning management leading to minimization of ethnic prejudice, and 3) history of learning activities leading to minimization of ethnic prejudice.


     In phase 2, the quality of the history of learning management in order to minimize ethnic prejudice was examined by seven experts in the area of minimizing ethnic prejudice, history, and social studies. It was found that the handbook had a consistency index (IOC) value equal to 1.00. It can be interpreted that the handbook is of good quality and can be used to manage learning.


     In phase 3, a survey of the social studies teachers’ opinions on history learning management in order to minimize ethnic prejudice. The sample consisted of 439 social studies teachers under the Office of Educational Service Area 1-42. The quantitative data were analyzed by using basic statistics, which were mean and standard deviation (S.D.). It was found that the handbook had an average mean value of 3.29 and a standard deviation of 0.60. It can be interpreted that the handbook is at a very appropriate level.

Article Details

How to Cite
Wongwan, P., Leetongin, P., & Subhap, V. (2020). Development Of A History Learning Management Handbook To Minimize Ethnic Prejudice Among Senior High School Students. Journal of Education Thaksin University, 20(1), 50–65. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/eduthu/article/view/240234
Section
บทความวิจัย
Author Biographies

Punnupong Wongwan, คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

Student Department of Educational Science and Learning Management (Social Studies) Faculty of Education, Srinakharinwirot University

114 Sukhumvit 23, Bangkok 10110

 

Pornjai Leetongin, คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ

Instructor Ph.D. Faculty of Education, Srinakharinwirot University

114 Sukhumvit 23, Bangkok 10110

Voravudh Subhap, Faculty of Education, Srinakharinwirot University

Instructor Ph.D. Faculty of Education, Srinakharinwirot University

114 Sukhumvit 23, Bangkok 10110

References

กษมา จิตร์ภิรมย์ศรี. (2558). สันติภาพศึกษา: บทบาทและกระบวนการมีส่วนร่วมในการแปรเปลี่ยนความขัดแย้ง. วารสารนวัตกรรมการเรียนรู้ มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์, 1(1), 53-76.

ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (2557). ปฏิรูปประวัติศาสตร์ไม่พอ เห็นจะต้องปฏิวัติ. สืบค้น 12 เมษายน 2560, จาก https://ilaw.or.th/node/3321

ชูศรี วงศ์รัตนะ. (2558). เทคนิคการเขียนเค้าโครงการวิจัย: แนวทางสู่ความสำเร็จ (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: อมรการพิมพ์.

โชตรัศมิ์ จันทร์สุคนธ์. (2551). วิชาสังคมศึกษา: ศาสตร์แห่งการบูรณาการ. วารสารวิชาการศึกษาศาสตร์, 9(1), 16-23.

เดชา ตั้งสีฟ้า. (2551). อ่านคู่มือข้าราชการเขียนพื้นที่วัฒนธรรม: วาทกรรมวัฒนธรรมของรัฐไทยกับพื้นที่ในระหว่างไทย-มาเลเซีย ใน แผ่นดินจินตนาการ (หน้า 282-341). กรุงเทพฯ: มติชน.

ทิศนา แขมมณี. (2551). การเขียนหนังสือคู่มือ: คู่มือครู คู่มือทั่วไป แบบฝึกปฏิบัติและแบบฝึกหัด ใน เทคนิคการเขียนและผลิตตำรา (หน้า 164-180). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

ธงชัย วินิจจะกูล. (2556). กำเนิดสยามจากแผนที่: ประวัติศาสตร์ภูมิกายาของชาติ (พวงทอง ภวัครพันธุ์, ไอดา อรุณวงศ์ และพงษ์เลิศ พงษ์วนานต์, ผู้แปล). กรุงเทพฯ: อ่าน.

นงเยาว์ เนาวรัตน์. (2561). การศึกษาพหุวัฒนธรรม: มุมมองเชิงวิพากษ์และปฏิบัติการในโรงเรียน (พิมพ์ครั้งที่ 3). เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.

นิธิ เอียวศรีวงษ์. (2549). ประวัติศาสตร์แห่งชาติ ซ่อมฉบับเก่า สร้างฉบับใหม่. กรุงเทพฯ: เรือนแก้วการพิมพ์.

พรเพ็ญ ฮั่นตระกูล. (2556). เทคนิคการสอนและการใช้นวัตกรรมการสอนประวัติศาสตร์ ใน ประวัติศาสตร์ ศาสนา วัฒนธรรมและการศึกษา รวมบทความไทยศึกษาเพื่อระลึกถึงศาสตราจารย์อิฌิอิ โยเนะโอะ (หน้า 321-349). กรุงเทพฯ: สร้างสรรค์.

ยศ สันตสมบัติ. (2551). อำนาจ พื้นที่และอัตลักษณ์ทางชาติพันธุ์: การเมืองวัฒนธรรมของรัฐชาติในสังคมไทย. กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).

วิจารณ์ พานิช. (2556). การสร้างการเรียนรู้สู่ศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: ส. เจริญการพิมพ์.

วิลุบล สินธุมาลย์. (2554). การรับรู้ประวัติศาสตร์ความสัมพันธ์ไทย-ลาว: ผ่านแบบเรียนประวัติศาสตร์ไทยและลาว ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1-6 (ค.ศ.1975-2009) (วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ศึกษา). นครปฐม: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.

ศิริชัย กาญจนวาสี, ทวีวัฒน์ ปิตยานนท์ และดิเรก ศรีสุโข. (2559). การเลือกใช้สถิติที่เหมาะสมสำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สายชล สัตยานุรักษ์. (2558). การวิจัยเพื่อสร้างองค์ความรู้ใหม่: ประวัติศาสตร์สังคมไทย (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย.

สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา. (2562). จำนวนข้าราชการครูที่มีวุฒิการศึกษาสายสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: ภารกิจนโยบายและบริหารงานบุคคล สำนักงานคณะกรรมการข้าราชการครูและบุคลากรทางการศึกษา.

สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ. (2504). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ.2503 (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: กองเผยแพร่การศึกษา สำนักงานปลัดกระทรวงศึกษาธิการ.

สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2559). รายงานการวิจัยเพื่อจัดทำข้อเสนอเชิงนโยบายการพัฒนาการศึกษาเพื่อสร้างความเป็นพลเมือง (รายงานผลการวิจัย). กรุงเทพฯ: สำนักมาตรฐานการศึกษาและพัฒนาการเรียนรู้ สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา กระทรวงศึกษาธิการ.

สิริวรรณ ศรีพหล. (2554). การจัดการเรียนการสอนวิชาประวัติศาสตร์ในสถานศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). นนทบุรี: โครงการส่งเสริมการแต่งตำรา มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สุนทรี โคมิน. (2556). เจตคติกับพฤติกรรมมนุษย์ ใน เอกสารการสอนชุดวิชาจิตวิทยาทั่วไป หน่วยที่ 8-15 (หน้า 382-440). นนทบุรี: มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.

สุเนตร ชุตินธรานนท์, รัตนพร พวงพัฒน์, นิตยาภรณ์ พรมปัญญา, มาโนช พรหมปัญโญ, กรกิต ชุ่มกรานต์, ธิบดี บัวคำศรี และชปา จิตต์ประทุม. (2557). ชาตินิยมในแบบเรียนไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: มติชน.

สุมาลี สังข์ศรี. (2553). การเขียนคู่มือ ใน การเขียนผลงานวิชาการและบทความ (หน้า 234-248). กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.

สุรไกร นันทบุรมย์. (2556). ผลของการใช้กิจกรรมลดอคติตามแนวคิดพหุวัฒนธรรมศึกษาที่มีต่อความเข้าใจในความหลากหลายทางเชื้อชาติ ศาสนาและวัฒนธรรมในประชาคมอาเซียนของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการสอนสังคมศึกษา). กรุงเทพฯ: คณะครุศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุวิมล รุ่งเจริญ (บ.ก.). (2540). อารยธรรมสมัยใหม่–ปัจจุบัน (พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

องอาจ นัยพัฒน์. (2548). วิธีวิทยาการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพทางพฤติกรรมศาสตร์และสังคมศาสตร์. กรุงเทพฯ: สามลดา.

อรรถพล อนันตวรสกุล. (2560). ปัญหาการศึกษาไทยมองให้ไกลกว่า คสช. สืบค้น 25 ตุลาคม 2560, จาก https://prachatai.com/journal/2014/07/54405

Banks, James A. (2008). An Introduction Multicultural Education. Boston: Pearson Education.

Timmins, G., Vernon, K., & Kinealy, C. (2005). Teaching and Learning History. London: SAGE Publications.