กการสร้างมาตรวัดสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ

ผู้แต่ง

  • ชยาภรณ์ ไชยวงศ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร
  • กฤธยากาญจน์ โตพิทักษ์ คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร

คำสำคัญ:

สมรรถนะ, มาตรวัดสมรรถนะดิจิทัล, นักศึกษาครู

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีจุดมุ่งหมายเพื่อ 1) เพื่อสร้างมาตรวัดสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ 2) เพื่อหาคุณภาพมาตรวัดสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ 3) เพื่อพัฒนาเกณฑ์ปกติของมาตรวัดสมรรถนะดิจิทัล ของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัยครั้งนี้เป็นนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ จำนวน 400 คน ที่ได้มาจากการสุ่มแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย คือ มาตรวัดสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัย ราชภัฏ จำนวน 38 ข้อ ผลการวิจัย พบว่า มาตรวัดสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ มี 6 องค์ประกอบ ได้แก่ 1) ด้านพื้นฐาน
การเข้าถึงและความเข้าใจดิจิทัล 2) ด้านความรู้สารสนเทศและข้อมูล 3) ด้านการสื่อสาร ปฏิสัมพันธ์ และการทำงานร่วมกัน
4) ด้านการสร้างสรรค์ การผลิต และการเผยแพร่เนื้อหาดิจิทัล 5) ด้านการใช้ทรัพยากรอย่างปลอดภัยและยั่งยืน และ
6) ด้านการแก้ปัญหาด้วยนวัตกรรมและการเรียนรู้อย่างต่อเนื่อง คุณภาพของมาตรวัดด้านความตรงเชิงเนื้อหา มีค่าระหว่าง 0.60-1.00 ค่าอำนาจจำแนกรายข้อ มีค่าระหว่าง 0.653-0.821 ความเที่ยงทั้งฉบับมีค่า 0.98 น้ำหนักองค์ประกอบของตัวแปรสังเกตได้ทุกตัวมีค่าเป็นบวก ซึ่งมีขนาดตั้งแต่ 0.754-0.859 เกณฑ์ปกติของมาตรวัดสมรรถนะดิจิทัลของนักศึกษาครู มหาวิทยาลัยราชภัฏ ทั้งฉบับ T ปกติ มีค่าระหว่าง 22-68

เอกสารอ้างอิง

คุรุสภา. ข้อบังคับคุรุสภา ว่าด้วยมาตรฐานวิชาชีพ (ฉบับที่ 4) พ.ศ. 2562. (2562, 20 มีนาคม) ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนพิเศษ 68 ง. หน้า 18-20.

ที่ประชุมอธิการบดีมหาวิทยาลัยราชภัฏและสภาคณบดีครุศาสตร์มหาวิทยาลัยราชภัฏ. (2566). หลักสูตรผลิตครูฐานสมรรถนะ มหาวิทยาลัยราชภัฏ. การประชุมนำเสนอรูปแบบร่วมในการผลิตบัณฑิตและพัฒนาครูฐานสมรรถนะ เพื่อพัฒนากำลังคนสำหรับศตวรรษที่ 21. ห้องประชุมจันทร์จรัส ชั้น 3 อาคารสำนักงานอธิการบดี มหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม

บุญชม ศรีสะอาด. (2553). การวิจัยเบื้องต้น (พิมพ์ครั้งที่ 8). สุรีวิริยาสาสน.

พระบรมราชโองการ เรื่อง นโยบายและแผนระดับชาติว่าด้วยการพัฒนาดิจิทัลเพื่อเศรษฐกิจและสังคม พ.ศ. 2561-2580. (2562, 11 เมษายน). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 136 ตอนที่ 47 ก. หน้า 1-71.

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2544). การเลือกใช้สถิติที่เหมาะสมสำหรับการวิจัย (พิมพ์ครั้งที่ 3). บุญศิริการพิมพ์.

ศิริชัย กาญจนวาสี. (2548). ทฤษฎีการทดสอบแบบดั้งเดิม. โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุภมาส อังศุโชติ, สมถวิล วิจิตรวรรณา และรัชนีกูล ภิญโญภานุวัฒน์. (2554). สถิติวิเคราะห์สำหรับการวิจัยทางสังคมศาสตร์ และพฤติกรรมศาสตร์ : เทคนิคการใช้โปรแกรม LISEL (พิมพ์ครั้งที่ 3). เจริญดีมั่นคงการพิมพ์.

Cosgrove, J. and Cachia, R. (2025). DigComp 3.0: European Digital Competence Framework (5th ed.). Publications Office of the European Union. https://data.europa.eu/doi/10.2760/0001149

Joseph F. Hair, Jr., William C. Black, Ronald L. Tatham, and Rolph E. Anderson (1998). Multivariate Data Analysis (5th ed.). Prentice-Hall.

McIntire, S. A. and Miller, L. A. (2007). Foundations of psychological testing: A practical approach (2nd ed.). Sage Publications, Inc. https://psycnet.apa.org/record/2006-21987-000

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-06-30