ผลการใช้วิธีการสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทางที่มีต่อทักษะการฟัง และการพูดภาษาอังกฤษและการกล้าแสดงออกของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนกมล-เรียม สุโกศล (บ้านผาใต้)

Main Article Content

ภัทรวดี ปันติ
ชาตรี มณีโกศล
ศิริพร ขีปนวัฒนา

บทคัดย่อ

การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์ เพื่อศึกษาผลการพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษและเพื่อศึกษาการกล้าแสดงออกของนักเรียนที่เรียนโดยใช้แผนการจัดการเรียนรู้ตามวิธีการสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทาง ประชากรที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนกมล-เรียม สุโกศล (บ้านผาใต้) อำเภอแม่อาย จังหวัดเชียงใหม่ จำนวน 16 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลในการวิจัยครั้งนี้ ได้แก่ แผนการจัดการเรียนรู้ภาษาอังกฤษด้วยวิธีการสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทาง จำนวน 10 หน่วยการเรียนรู้ ดังนี้ In my classroom, My family, My face, My body, My house, My cloths, My food, My pets, Play days และ My festival รวม 28 แผน แบบทดสอบการพัฒนาทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษ ซึ่งมีการประเมินก่อนและหลังเรียน แบบประเมินทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษ และแบบประเมินการกล้าแสดงออก ผลการศึกษา พบว่า นักเรียนที่เรียนโดยใช้แผนการจัดการเรียนรู้ตามวิธีการสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทาง ในภาพรวม มีพัฒนาการทางทักษะการฟังและการพูดภาษาอังกฤษอยู่ในระดับดีมาก และมีพฤติกรรมการกล้าแสดงออกอยู่ในระดับดี

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
ปันติ ภ., มณีโกศล ช., & ขีปนวัฒนา ศ. (2015). ผลการใช้วิธีการสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทางที่มีต่อทักษะการฟัง และการพูดภาษาอังกฤษและการกล้าแสดงออกของนักเรียน ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 โรงเรียนกมล-เรียม สุโกศล (บ้านผาใต้). วารสารบัณฑิตวิจัย, 6(2), 39–46. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/banditvijai/article/view/96543
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

จันทร์จุรี บุญสมศรี. (2552). การเปรียบเทียบความสามารถในการฟัง-การพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยวิธีการสอนแบบ T.P.R. (Total Physical Response) ประกอบสื่อในชีวิตประจำวันกับการสอนภาษาเพื่อการสื่อสาร. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏศรีสะเกษ).

จุฑามาศ สุธรรมรักษ์. (2541). การศึกษาการพัฒนาความสามารถในการฟัง และการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6 โดยการใช้กิจกรรมตามแนวการสอนแบบโต้ตอบด้วยสรีระ. (สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒมัณฑนา).

พันธุ์ดี. (2543). การพัฒนาความสามารถในการฟังและการพูดภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 ที่ได้รับการสอนโดยวิธีสอนแบบการตอบสนองด้วยท่าทาง. (สารนิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการสอนภาษาอังกฤษในฐานะภาษาต่างประเทศ บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

เมธชวิน อินธิไชย. (2547). การใช้วิธีการสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทางเพื่อเตรียมความพร้อมการฟังและการพูดภาษาอังกฤษก่อนเริ่มเรียนของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนนานาชาติเมธา. (สารนิพนธ์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทร์วิโรฒ).

ศิรวรรณ มาลัย. (2549). การเปรียบเทียบความสามารถในการฟัง-การพูดและความเชื่อมั่นในตนเอง ต่อการใช้ภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2 โดยวิธีการสอนแบบ T.P.R. (Total Physical Response) ประกอบสื่อในชีวิตประจำวันกับการสอนตามคู่มือครู. (สาขาการมัธยมศึกษา) กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.

ศิริภรณ์ ศรีนาค. (2551). การเปรียบเทียบผลสัมฤทธิ์และเจตคติต่อการเรียนภาษาอังกฤษของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โดยวิธีสอนแบบตอบสนองด้วยท่าทาง (TPR) กับวิธีสอนตามแนวการสอนภาษาอังกฤษเพื่อการสื่อสาร. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏเทพสตรี).

สุมิตรา อังวัฒนกุล. (2539). แนวคิดและเทคนิควิธีการสอนภาษาอังกฤษระดับมัธยมศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สมโภชน์ เอี่ยมสุภาษิต. (2541). ทฤษฎีและเทคนิคการปรับพฤติกรรม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 3. (2556). บทความการประชุมผู้บริหารสถานศึกษา.

อรุณี วิริยะจิตรา และคณะ. (2554). เหลียวหลังแลหน้าการสอนภาษาอังกฤษ. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์หน้าต่างสู่โลกกว้าง.