การพัฒนาหลักสูตรมวยพระยาพิชัยดาบหักสำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เพื่อพัฒนาหลักสูตรมวยพระยาพิชัยดาบหัก สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษา 2) เพื่อศึกษาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักเรียนที่เรียนหลักสูตรมวยพระยาพิชัยดาบหัก ประชากรที่ใช้ในการวิจัยเป็นนักเรียนชั้นประถมศึกษาตอนปลาย โรงเรียนวัดราชคฤห์ สำนักงานเขตธนบุรี กรุงเทพมหานคร จำนวน 60 คน โดยการสุ่มอย่างง่าย (Simple Random Sampling) ด้วยวิธีการจับฉลากและแบ่งออกเป็น 2 กลุ่ม โดยแยกเป็นกลุ่มควบคุม จำนวน 30 คน และกลุ่มทดลอง จำนวน 30 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย หลักสูตรมวยพระยาพิชัยดาบหัก แผนการจัดการเรียนรู้มวยพระยาพิชัยดาบหัก แบบประเมินผลมวยพระยาพิชัยดาบหัก สถิติที่ใช้ในการวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการทดสอบค่าที
ผลการวิจัยพบว่า
1) หลักสูตรมวยพระยาพิชัยดาบหัก สำหรับนักเรียนระดับชั้นประถมศึกษามีประสิทธิภาพ เท่ากับ 81.45/84.00
2) นักเรียนที่เรียนหลักสูตรมวยพระยาพิชัยดาบหัก มีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนหลังเรียนสูงกว่าก่อนเรียน อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ.05
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2542). พระราชบัญญัติการศึกษาแห่งชาติ พุทธศักราช 2542. กรุงเทพฯ: บริษัทสยามสปอร์ต ซินดิเคท จำกัด.
กิตติ จำรัสประเสริฐ. (2552). ปัญหาและความคิดเห็นในการนำศิลปะมวยไทยสู่การเรียนการสอนในหลักสูตรช่วงชั้นที่ 3-4 ในเขตพื้นที่การศึกษาจังหวัดนครราชศรีมา. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชามวยไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง).
ชาญชัย ยมดิษฐ์, มณฑาทิพย์ ไชยศักดิ์, แชล่ม บุญลุ่ม, ณรงค์ เทียมเมฆ, สุรีย์ พันธ์รักษ์, วิภารัตนื ยมดิษฐ์,...,เบญจมาศ มงคลนำ. (2548). การศึกษารูปแบบกิจกรรมการพัฒนาและสร้างเสริมกีฬามวยไทย: แบบบูรณาการในโครงการมหกรรมกีฬาภูมิปัญญาไทย. ราชบุรี: มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง.
ณฐพล อยู่เป็นสุข. (2561). การพัฒนาผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 6/2 โรงเรียนสาธิตมหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา (ฝ่ายประถม) เรื่อง ระบบอวัยวะในร่างกาย โดยใช้วิธีการสอนรูปแบบการเรียนเชิงรุก (Active learning). กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา.
ต่อศักดิ์ แก้วจรัสวิไล. (2554). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชามวยไทย ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นตามหลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชามวยไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง).
ทัศนีย์ บุญเติม. (2551). การสร้างหลักสูตร. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ทิศนา แขมณี. (2560). ศาสตร์การสอน : องค์ความรู้เพื่อจัดกระบวนการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 21). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธารทิพย์ ขัวนา, ขวัญชัย ขัวนา และเสาวภา นิรุตติวัฒน์. (2557). รูปแบบการจัดการเรียนรู้แบบ Active Learning เพื่อพัฒนาทักษะการจัดการเรียนรู้สำหรับนักศึกษาสาขาวิชาพลศึกษา คณะศึกษาศาสตร์สถาบันการพลศึกษา วิทยาเขตลำปาง. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 38(2), 108-118.
นนทลี พรธาดาวิทย์. (2559). การจัดการเรียนรู้แบบ Active learning. (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
บุญสันต์ ศรีขันธ์. (2556). การพัฒนารูปแบบการสอนบนเว็บโดยใช้หลักการเรียนรู้เป็นทีมของนักเรียนโรงเรียนกีฬา. (วิทยานิพนธ์ครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาเทคโนโลยีการศึกษา มหาวิทยาลัยขอนแก่น).
ประไพ จันทะบัณฑิต. (2560). การพัฒนารูปแบบการฝึกมวยพระยาพิชัยดาบหัก. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชามวยไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง).
ประสารศิษฐ์ ศรีศักดิ์. (2556). การพัฒนาชุดการเรียนการสอนเพื่อการเรียนรู้ศิลปะมวยไทย. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชามวยไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง).
ฟาตีฮะห์ อุตส่าห์ราชการ. (2558). รูปแบบการเรียนการสอนแบบ Active Learning เพื่อพัฒนาแนวคิดเชิงวิทยาศาสตร์ เรื่อง คลื่นไหวสะเทือน. (วิทยานิพนธ์วิทยาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาฟิสิกส์ศึกษา มหาวิทยาลัยบูรพา).
ยุทธชัย สุโกสิ. (2550). ความคิดเห็นของครูผู้สอนและผู้บริหารสถานศึกษาที่มีต่อการจัดการเรียนการสอนมวยไทยศึกษา. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชามวยไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง).
โรงเรียนวัดราชคฤห์ งานวิชาการ. (2554). รายงานผลการเรียนประจำปีการศึกษา 2554. กรุงเทพฯ: โรงเรียนวัดราชคฤห์.
โรงเรียนวัดราชคฤห์. (2554). รายงานการประชุมคณะกรรมการสถานศึกษา ครั้งที่ 2 ประจำปี 2554. กรุงเทพฯ: โรงเรียนวัดราชคฤห์.
ล้วน สายยศ และอังคณา สายยศ. (2540). สถิติวิทยาทางการวิจัย. (พิมพ์ครั้งที่ 3). กรุงเทพฯ: สุวีริยาสาส์น.
ลาวัณย์ ทองมนต์. (2550). การพัฒนาหลักสูตรการเรียนรู้ด้วยการนำตนเองของผู้เรียนในระดับประถมศึกษา. (ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร มหาวิทยาลัยศรีนครินทร วิโรฒ).
วิชัย วงษ์ใหญ่ และมารุต พัฒผล. (2552). จากหลักสูตรแกนกลาง สู่หลักสูตรสถานศึกษา: กระบวนทัศน์ใหม่การพัฒนา. กรุงเทพฯ: จรัลสนิทวงศ์การพิมพ์.
วิลาสินี นคราวนากุล. (2552). ผลการใช้สื่อวีดีทัศน์ในการฝึกมวยไทยแอโรบิคของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนอรพิมพ์วิทยา อำเภอครบุรี จังหวัดนครราชสีมา. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต, สาขามวยไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง).
สนอง อินละคร. (2544). เทคนิควิธีการและนวัตกรรมที่ใชจัดกิจกรรมการเรียนการสอนที่เนนนักเรียนเป็น ศูนย์กลาง. อุบลราชธานี: อุบลกิจออฟเซทการพิมพ.
สมพร หลิมเจริญ. (2552). การพัฒนาหลักสูตรเสริมเพื่อส่งเสริมความคิดสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนช่วงชั้นที่ 2. (ปริญญานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, สาขาการวิจัยและพัฒนาหลักสูตร มหาวิทยาลัยศรีนครินทร วิโรฒ).
สมาน ลีพรหมมา. (2557). การพัฒนารูปแบบการสอนมวยไทยเพื่อการอนุรักษ์. (วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชามวยไทยศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏหมู่บ้านจอมบึง).
สัญญา ภัทรากร. (2552). ผลของการจัดการเรียนรู้อย่างมีชีวิตชีวาที่มีต่อความสามารถในการแก้ปัญหาและการสื่อสารทางคณิตศาสตร์ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 เรื่อง ความน่าจะเป็น. (ปริญญานิพนธ์การศึกษามหาบัณฑิต, สาขาวิชาการมัธยมศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2554). จิตวิทยาการศึกษา. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
หน่วยศึกษานิเทศก์ สำนักการศึกษา กรุงเทพมหานคร. (2555). หลักสูตรกิจกรรมกีฬามวยไทย ในโรงเรียนสังกัดกรุงเทพมหานคร. นนทบุรี: ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย จำกัดสาขา 4.
อรษา เจริญยิ่ง. (2560). การพัฒนาความสามารถในการแก้ปัญหาทางคณิตศาสตร์ เรื่องคู่อันดับและกราฟของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 1 โรงเรียนวัดลาดหญ้าไทร(สิงหวิทยาคาร) โดยใช้การเรียนรู้แบบเชิงรุก (Active Learning). (วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาคณิตศาสตรศึกษา คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง).