การพัฒนาสื่อการเรียนรู้แบบนำตนเองในการส่งเสริมทักษะปฏิเสธในเด็กวัยเรียน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยและพัฒนา มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) พัฒนาสื่อการเรียนรู้แบบนำตนเองในการส่งเสริมทักษะปฏิเสธในเด็กวัยเรียน และ 2) เพื่อประเมินประสิทธิผลของสื่อการเรียนรู้ที่พัฒนาขึ้น กลุ่มตัวอย่างได้แก่นักเรียนชั้นประถมศึกษาและมัธยมศึกษา ของโรงเรียนใน อ.เมือง จ.ลำปาง จำนวน 89 คน ได้จากการสุ่มกลุ่มตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือที่วิจัยประกอบด้วย 1) สื่อการเรียนรู้แบบนำตนเองเรื่อง "ปฏิเสธอย่างไรให้ห่างไกลยาเสพติด" สำหรับเด็กวัยเรียน และ 2) แบบประเมินทักษะปฏิเสธ ซึ่งผ่านการตรวจสอบความตรงเชิงเนื้อหาโดยผู้เชี่ยวชาญและตรวจสอบความเชื่อมั่นด้วยการวิเคราะห์สัมประสิทธิ์แอลฟ่าของครอนบาค มีค่าเท่ากับ 0.72 วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติพรรณนา ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน สถิติทดสอบ ที (Paired t-test) และการวิเคราะห์เนื้อหา
ผลการวิจัยพบว่า
- สื่อการเรียนรู้แบบนำตนเองในการส่งเสริมทักษะปฏิเสธในเด็กวัยเรียน เป็นหนังสือการ์ตูนป๊อบอัพ แสดงเรื่องราวของวัยรุ่นที่มีความเสี่ยงต่อการใช้ยาเสพติด ประกอบด้วยเนื้อหาเกี่ยวกับปัจจัยที่ทำให้เสพยาเสพติด พิษภัยของยาเสพติด เส้นทางการติดยา ทักษะการปฏิเสธ สายด่วนและสถานที่บำบัดยาเสพติด และแบบประเมินทักษะปฏิเสธด้วยตนเองในสถานการณ์ที่หลากหลาย สื่อการเรียนรู้นี้ผ่านการตรวจสอบคุณภาพโดยผู้เชี่ยวชาญ พบว่าด้านการใช้ประโยชน์และด้านความเหมาะสมเชิงจริยธรรม มีความเหมาะสมอยู่ในระดับมากที่สุด ส่วนด้านความเป็นไปได้ และด้านความถูกต้องของเนื้อหามีความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก
2. ผลการเปรียบเทียบคะแนนเฉลี่ยของทักษะปฏิเสธระหว่างก่อนและหลังการใช้สื่อการเรียนรู้ พบว่า คะแนนเฉลี่ยหลังการใช้สื่อการเรียนรู้สูงกว่าก่อนใช้สื่อการเรียนรู้ อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05
Downloads
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ณัฐธิดา เดชมิตร. (2559). ปัจจัยที่ส่งผลต่อความสำเร็จในการปฏิเสธยาเสพติดของนักเรียน อาชีวศึกษาภาครัฐในเขตกรุงเทพมหานคร. วารสารกระบวนการยุติธรรม, 9(2), 99-112.
ปิยะ ศักดิ์เจริญ. (2558). ทฤษฎีการเรียนรู้ผู้ใหญ่และแนวคิดการเรียนรู้ด้วยการชี้นำตนเอง: กระบวนการเรียนรู้เพื่อการส่งเสริมการเรียนรู้ตลอดชีวิต. วารสารพยาบาลทหารบก, 16(1), 8-13.
วิภาวรรณ สุขสถิตย์. (2550). การเรียนรู้ด้วยการนำตนเอง สำหรับนักศึกษาผู้ใหญ่โดยการเรียนการสอนผ่านเว็บ. (ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาการศึกษาผู้ใหญ่ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
วรางคณา จันทร์คง และปาจรีย์ ผลประเสริฐ. (2561). แนวทางการสร้างภูมิคุ้มกันและป้องกันยาเสพติดในกลุ่มเด็กและเยาวชนนอกสถานศึกษา ในจังหวัดกําแพงเพชร. วารสารกฎหมายสุขภาพและสาธารณสุข, 4(1), 65-74.
ศูนย์อำนวยการป้องกันและปราบปรามยาเสพติดแห่งชาติ. (2560). แผนป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติดเร่งด่วน ปี 2561 (มีนาคม - กันยายน 2561). สืบค้นจาก https://www.ppb.moi.go.th/midev03 /upload/ppb2561.pdf
สุมนมาลย์ ชวลิตนิธิ. (2550). การพัฒนาโปรแกรมการเสริมสร้าง ทักษะชีวิตเพื่อป้องกันพฤติกรรมการเสพสารเสพติดใน นักเรียนมัธยมศึกษาปีที่ 2 อำเภอศรีสมเด็จ จังหวัดร้อยเอ็ด. (วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต, สาขาวิชาการพยาบาลสุขภาพจิตและจิตเวช มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
สำนักงานคณะกรรมการป้องกันและปราบปรามปัญหายาเสพติด. (2560). แผนยุทธศาสตร์การป้องกันและแก้ไขปัญหายาเสพติด พ.ศ. 2558 – 2562. สืบค้นจาก https://www.opdc.go.th/uploads/files/2558/att1203.2_ v19_58_1.pdf
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2560). ประชากรจากการทะเบียน จำแนกตามเพศ ภาค และจังหวัด พ.ศ. 2560. สืบค้นจาก https://www.nso.go.th/sites/2014
อนิรุทธ์ สติมั่น.(2550). ผลการใช้รูปแบบการจัดการเรียนรู้โดยใช้กิจกรรมการเรียนรู้แบบโครงงานบนเครือข่ายอินเตอร์เนตที่มีต่อการเรียนรู้แบบนำตนเองและผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนของนักศึกษาระดับอุดมศึกษา. (ปริญญานิพนธ์การศึกษาดุษฎีบัณฑิต, สาขาวิชาเทคโนโลยีการศึกษา มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).
Gottfredson, M. R. and Travis, H. (1990).A general theory of crime. Beverly Hills, CA: Sage.
Knowles, M. S. (1975). Self – directed Learning. A guide for learners and teachers. New York: Association Press.
The Joint Committee on Standards for Educational Evaluation (Ed.). (1994). The program evaluation standards. (2nd ed). Newbury Park: Sage.
