10 แนวทางการเขียนผลลัพธ์การเรียนรู้สำหรับกิจกรรมนิสิตนักศึกษา
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความวิชาการนี้มุ่งนำเสนอแนวทางการเขียนผลลัพธ์การเรียนรู้สำหรับกิจกรรมนิสิตนักศึกษา กล่าวคือ แนวทาง “STUDENT” ผู้เขียนได้วิเคราะห์เอกสารด้านกิจการนิสิตนักศึกษา และการเขียนผลลัพธ์การเรียนรู้ แนวทางนี้มีองค์ประกอบ ได้แก่ กลุ่มเป้าหมายจำเพาะ คำกริยาที่ปราศจากคำถาม กำหนดเวลาแล้วเสร็จ การประเมินผล เป้าหมายก้าวต่อไป และเวลาของเป้าหมาย ซึ่งองค์ประกอบเหล่านี้ช่วยสร้างความชัดเจนของประโยคผลลัพธ์ ช่วยขจัดความเข้าใจคลาดเคลื่อนของผู้รับสาร ส่งเสริมให้การกำหนดบทบาทของนิสิตนักศึกษาในกิจกรรมเป็นรูปธรรม และสร้างเสริมแรงจูงใจ ผู้รับผิดชอบกิจกรรมนิสิตนักศึกษาควรมีความเข้าใจเรื่องอนุกรมวิธานการเรียนรู้เพื่อให้การเขียนประโยคผลลัพธ์เกิดประสิทธิภาพมากที่สุด แนวทาง “STUDENT” นี้นับเป็นอีกหนึ่งกลวิธีที่จะช่วยขับเคลื่อนเป้าหมายด้านการพัฒนาศักยภาพและคุณภาพการศึกษาตามแผนพัฒนาอุดมศึกษา 20 ปี ต่อไป
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กฎกระทรวง มาตรฐานคุณวุฒิระดับอุดมศึกษา พุทธศักราช 2565. (2565, 31 มีนาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 139 ตอนที่ 20, น. 28-31.
ดนุลดา จามจุรี. (2563). การออกแบบการเรียนรู้สำหรับผู้เรียนเจน Z. มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ธนวัตน์ พูลเขตนคร, นิตยา นาคอินทร์ และพิชญาภา ยวงสร้อย. (2564). การออกแบบและพัฒนาสื่อการเรียนรู้ออนไลน์เพื่อตอบสนองพฤติกรรมการเรียนของผู้เรียนในยุคดิจิทัล. วารสารการบริหารนิติบุคคลและวัฒนธรรมท้องถิ่น, 7(5), 327-335.
พระราชบัญญัติการอุดมศึกษา พุทธศักราช 2562. (2562, 1 พฤษภาคม). ราชกิจจานุเบกษา. เล่มที่ 136 ตอนที่ 57 ก, น. 54–78.
ไพฑูรย์ สินลารัตน์. (2558). การอุดมศึกษากับสังคมไทย (พิมพ์ครั้งที่ 2). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ภวิกา ภักษา และนิรมล จันทร์สุวรรณ. (2565). การจัดกิจกรรมการเรียนรู้โดยเน้นผู้เรียนเป็นสำคัญสำหรับผู้เรียน Generation Z. วารสารบัณฑิตวิจัย,13(2), 1-12.
ภัทราดา เอี่ยมบุญญฤทธิ์, ชลธิชา ภูริปาณิก และฐิติชัย รักบำรุง. (2563). การสอนอ่านเชิงวิเคราะห์ผ่านกระบวนการเรียนรู้แบบ Active Learning เพื่อพัฒนาทักษะการคิดวิเคราะห์ของเด็กไทยยุค Gen Z. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 31(3), 1-11.
รมย์รัมภา ณัฐธัญอติรุจ. (2562). การบริหารกิจการนักศึกษาของสถาบันอุดมศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารการบริหารการศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร, 10(2), 11-23.
วัลลภา เทพหัสดิน ณ อยุธยา. (2560). บทบาทของศาสตร์และสาขาวิชาอุดมศึกษาในการพัฒนาประเทศให้ก้าวหน้าและยิ่งใหญ่. ใน ไพฑูรย์ สินลารัตน์, วาสนา วิสฤตาภา และนักรบ หมี้แสน (บ.ก.), อุดมศึกษาสาขาวิชาที่ถูกลืม (พิมพ์ครั้งที่ 2, น. 50-58). โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2560). คู่มือการประกันคุณภาพการศึกษาภายใน พ.ศ.2557 (พิมพ์ครั้งที่ 3). สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา.
สำนักงานคณะกรรมการการอุดมศึกษา. (2561). แผนอุดมศึกษาระยะยาว 20 ปี พ.ศ. 2561-2580. พริกหวานกราฟฟิค.
สำนักงานเลขาธิการสภาการศึกษา. (2560). แผนการศึกษาแห่งชาติ พ.ศ. 2560-2579. พริกหวานกราฟฟิค.
สำเนาว์ ขจรศิลป์. (2542). มิติใหม่ของกิจการนักศึกษา 2: การพัฒนานักศึกษา (พิมพ์ครั้งที่ 2). คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
อธิพัชร์ ดาดี. (2564). กิจการนักศึกษาในศตวรรษที่ 21. วารสารรัชต์ภาคย์, 15(43), 389-396.
Aziz, A.A., Yosif, K.M. and Yatim, J.M. (2012). Evaluation on the Effectiveness of Learning
Outcomes from Students’ Perspective. Procedia-Social and Behavioral Science, 56(2012),
-30.
Henning, G.W. and Roberts, D. (2016). Student Affairs Assessment Theory to Practical. Stylus
Publishing.
Hogan, T.L. (2017). Student Affairs for Academic Administrators. Stylus Publishing.
Mahajan, M. and Singh, M.K.S. (2017). Importance and Benefits of Learning Outcomes. IOSR
Journal of Humanities and Social Sciences, 22(3), 65-67.
Schuh, J.H. and et.al. (2016). Assessment in Student Affairs. Jossey-Bass.
