10 การยกระดับแรงยึดเหนี่ยวทางสังคมในสังคมสูงวัย ด้วยหลักสูตรสหวิทยาการ เรื่อง องค์ความรู้บูรณาการวัฒนธรรมท้องถิ่นเพื่อใช้ชีวิตร่วมกันในสังคมอย่างมีคุณภาพของนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 1-3
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ศึกษาความต้องการจำเป็น 2) สร้างหลักสูตร 3) ทดลองใช้
4) เปรียบเทียบแรงยึดเหนี่ยวทางสังคม 5) ประเมินหลักสูตร โดยใช้การวิจัยและพัฒนา 4 ระยะ คือ 1) ศึกษาความต้องการจำเป็น โดยสัมภาษณ์ผู้เกี่ยวข้องกับหลักสูตร และวัฒนธรรม 49 คน ด้วยแบบสัมภาษณ์ 2) สร้างหลักสูตร โดยจัดทำหลักสูตรฯและตรวจสอบโดยผู้ทรงคุณวุฒิ 10 คน ด้วยการสนทนากลุ่มฯ 3) ทดลองใช้หลักสูตร โดย 3.1) พัฒนาครู 30 คน ด้วยหลักสูตร และเอกสารประกอบ 3.2) ทดลองใช้หลักสูตรโดยครู 6 คนทดลองใช้กับนักเรียน 100 คน แบบ One Group Pre- Posttest Design 4) ประเมินหลักสูตรกับครู และนักเรียน 106 คน ด้วยแบบประเมินหลักสูตร วิเคราะห์ข้อมูลด้วยค่าเฉลี่ย ค่าเบี่ยงเบนมาตรฐาน และเปรียบเทียบพฤติกรรมด้วย
t-test แบบ Dependent ผลการวิจัยพบว่า 1) หลักสูตรมีความจำเป็น เนื่องจากครอบครัวมีการเปลี่ยนแปลงและกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษาฯ มีเนื้อหาที่เกี่ยวข้องน้อย เน้นวัดความรู้ จึงต้องสร้างหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมที่เน้นการปฏิบัติจริง 2) หลักสูตร ประกอบด้วย ชื่อ รหัส ชั้น กลุ่มสาระ หน่วยกิต เวลา ความนำ วิสัยทัศน์ หลักการ จุดมุ่งหมาย สมรรถนะ คุณลักษณะอันพึงประสงค์ โครงสร้าง คำอธิบายรายวิชา ผลการเรียนรู้ เนื้อหา เวลาเรียน แนวการจัดกิจกรรม แหล่งเรียนรู้ การวัดและประเมินผล 3) ผลการทดลองใช้หลักสูตรฯ พบว่า มีประสิทธิภาพ เท่ากับ 83.22/87.53 และความพึงพอใจทั้งภาพรวมและรายด้านอยู่ระดับมาก 4) แรงยึดเหนี่ยวทางสังคมฯ ของผู้เรียนหลังใช้หลักสูตรฯ สูงกว่าก่อนใช้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 5) ผลการประเมินหลักสูตรฯ ทั้งภาพรวมและรายด้านอยู่ระดับมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2560). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551. กรุงเทพฯ: พัฒนาคุณภาพวิชาการ (พว).
คณะอนุกรรมการปรับปรุงเกณฑ์มาตรฐานหลักสูตรระดับอุดมศึกษา. (2549). หลักสูตรสหวิทยาการ (Interdisciplinary Curriculum) พหุวิทยาการ (Multidisciplinary Curriculum) และหลักสูตรบูรณาการ (Integrated Curriculum). สืบค้นเมื่อ 9 มีนาคม 2564, จาก www.ubu. ac.th/web/Files _up/46f2014100214483734.docx.
คะนึงนิจ ป้อมหิน. (2556). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมกลุ่มสาระการเรียนรู้สังคมศึกษา ศาสนาและวัฒนธรรม เรื่อง ตามรอยพระอริยสงฆ์เจ้า ในอำเภอปลาปาก ชั้นประถมศึกษาปีที่ 3 โรงเรียนบ้านนาดอกไม้ สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครพนม เขต 1. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร.
จันทร์ดี แสงห้าว. (2558). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติมเพื่อเสริมสร้างทักษะการอ่านอย่างมีวิจารณญาณและการใฝ่รู้ ของนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาตอนต้น. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยราชภัฏมหาสารคาม.
ปราโมทย์ ประสาทกุล. (2557). สถานการณ์ผู้สูงอายุไทย พ.ศ. 2556. กรุงเทพฯ: อมรินทร์พริ้นติ้งแอนด์พลับชิง จำกัด (มหาชน).
พูนสุข เวชวิฐาน. (2557). ทฤษฎีครอบครัวเบื้องต้น. กรุงเทพฯ: ภาพพิมพ์.
มงคล ยะภักดี. (2564). ระเบียบวาระแห่งชาติเรื่อง สังคมสูงอายุ. สืบค้นเมื่อ 21 สิงหาคม 2564, จาก https:// www.gotoknow.org/posts/676782.
ศุภชัย ปิติกุลตัง. (2563). การประชุมวิชาการอนามัยครอบครัวแห่งชาติครั้งที่ 9 เรื่อง “ครอบครัวไทยในยุคเปลี่ยนผ่านทางสังคม (Thai Family in Social Transition). สืบค้นเมื่อ 8 พฤษภาคม 2563, จาก https:// iptv.mahidol.ac. th/topic/79324.
ศิรินทรา พลซา. (2562). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม “สนุกคิดกับสิ่งประดิษฐ์ทางวิทยาศาสตร์” เพื่อส่งเสริมทักษะการเรียนรู้และนวัตกรรมในศตวรรษที่ 21 สำหรับ นักเรียนชั้นประถมศึกษา ปีที่ 6 โดยจัดการเรียนรู้แบบสะเต็มศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
สายฝน หล้าสุดตา. (2558). การพัฒนาหลักสูตรรายวิชาเพิ่มเติม กลุ่มสาระการเรียนรู้การงานอาชีพและเทคโนโลยี เรื่องการประดิษฐ์ผลิตภัณฑ์จากผ้าพื้นเมือง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 2. วิทยานิพนธ์ปริญญาการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยมหาสารคาม.
สำนักงานสถิติแห่งชาติ. (2561). พฤติกรรมการดูแลสุขภาพของประชากรไทยขึ้น โดยใช้ข้อมูลจาก การสำรวจอนามัยและสวัสดิการ. กรุงเทพฯ: สำนักงานสถิติแห่งชาติ.
Allan C. Ornstein, Francis P. Hunkins. (1988). Curriculum foundations, Principles, and Issues. Prentice Hall.
Dougherty, D.D. (1999). Dopamine transporter density in patients with attention deficit hyperactivity disorder. 1999 Dec 18-25; 354 (9196): 2132-3.doi: 10. 1016/S0140-6736(99)04030-1.
Erera, P. I.. (2002). Family Diversity: Continuity and Change in the Contemporary Family. The Journal of Sociology & Social Welfare, 29(3), Article 17. Available at: https://scholarworks. wmich. edu/jssw/ vol29 /iss3/17.
