8 การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาของกลุ่มชาติพันธุ์โดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อส่งเสริมสมรรถนะผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 ในจังหวัดนครสวรรค์
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1)สร้างแผนการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน 2)พัฒนากระบวนการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ และ 3)ประเมินผลการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ กลุ่มเป้าหมายเป็นการเลือกแบบเจาะจง ได้แก่ ตัวแทนกลุ่มชาติพันธุ์ จำนวน 20 คน ผู้บริหารสถานศึกษา ครูผู้สอนและนักเรียน จำนวน 100 คน เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ 1) แบบสัมภาษณ์ 2)แบบประเมินความเหมาะสม 3)แบบประเมินพฤติกรรมและกระบวนการเรียนรู้ 4)แบบวัดสัมฤทธิ์ทางการเรียน และ 5)แบบสอบถามความคิดเห็น การวิเคราะห์ข้อมูล ได้แก่ ค่าร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และวิเคราะห์ข้อมูลเซิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า 1) การสร้างแผนการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ มีจำนวน 5 เรื่อง ได้แก่ กลุ่มชาติพันธุ์ลาว กลุ่มชาติพันธุ์มอญ กลุ่มชาติพันธ์ญวณ กลุ่มชาติพันธุ์มุสลิม และ กลุ่มชาติพันธ์จีน โดยภาพรวมมีระดับคุณภาพความเหมาะสมอยู่ในระดับมาก 2) การพัฒนากระบวนการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ พบว่า นักเรียนมีกระบวนการเรียนรู้ร่วมกัน กระบวนการแสวงหาความรู้ กระบวนการกลุ่ม สร้างองค์ความรู้ด้วยตนเอง เรียนรู้จากสื่อ แหล่งเรียนรู้และปราชญ์ชาวบ้าน มีทักษะการเรียนรู้ ทักษะการร่วมมือ ทักษะการสื่อสาร ทักษะการสร้างสรรค์และนวัตกรรม ทักษะสารสนเทศ สื่อและเทคโนโลยี ทักษะชีวิตและอาชีพ 3)การประเมินผลการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ ศิลปะ วัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นของกลุ่มชาติพันธุ์ พบว่า นักเรียนมีผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนรู้โดยภาพรวม มีคะแนนเฉลี่ย 20.30 คิดเป็นร้อยละ 67.68 และนักเรียนมีความคิดเห็นที่มีต่อการจัดการเรียนรู้ โดยภาพรวมอยู่ในระดับมาก
Article Details
เอกสารอ้างอิง
กล้า ทองขาว. (2550). การจัดการศึกษาฐานชุมชน. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
_______. (2561). การจัดการศึกษาฐานชุมชน (Community-based Education Management =CBEM).
สืบค้นเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2564, จาก www.dpu.ac.th/ces/download.php?file name=1377584927.docx.
จงกลณี ภัทรกังวาน. (2561). การศึกษาพฤติกรรมการวางแผน เรื่อง การจัดการสิ่งแวดล้อมสำหรับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน.วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาการสอนสังคมศึกษา มหาวิทยาลัยศิลปากร.
จิราภา เต็งไตรรัตน์.(2554). จิตวิทยาทั่วไป.(พิมพ์ครั้งที่ 7). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ดิษยุทธ์ บัวจูม, อังศินันท์ อินทรกำแหง, พรรณี บุญประกอบ และคนอื่น ๆ. (2014). การพัฒนารูปแบบ
การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน เพื่อสร้างความสนใจและทักษะในอาชีพท้องถิ่นของนักเรียนโรงเรียนบ้านพะแนงวิทยา. Journal of Behavioral Science, 2(20), 18 - 36.
พูลจิต หลี่อินทร์. (2556). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้บูรณาการ เรื่อง วัฒนธรรม ประเพณี ในท้องถิ่น โดยใช้แหล่งเรียนรู้ภูมิปัญญาท้องถิ่นสาหรับนักเรียนชั้นประถมศึกษาปีที่ 5 โรงเรียนชุมชนหนองเม็ก. วิทยานิพนธ์ปริญญาศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
เยาวเรศ ภักดีจิตร. (2565). การพัฒนาหน่วยการเรียนรู้ท้องถิ่นบนฐานนครสวรรค์ศึกษาด้วยการจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อพัฒนากระบวนการเรียนรู้ของผู้เรียนในศตวรรษที่ 21 สู่การส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม.วารสารวิชาการและสังคมศาสตร์, 17(1), 61-76.
เยาวเรศ ภักดีจิตร และคณะ. (2562). การพัฒนากระบวนการเรียนรู้เรื่องราวทางศิลปะ วัฒนธรรม ภูมิปัญญาท้องถิ่นของผู้เรียนเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวเชิง วัฒนธรรมโดยชุมชนมีส่วนร่วม ในเขตลุ่มแม่น้ำสะแกกรัง จังหวัดอุทัยธานี. วารสารครุศาสตร์ คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์, 2(1), 17–30.
วิจารณ์ พานิช. (2555). วิถีสร้างการเรียนรู้เพื่อศิษย์ในศตวรรษที่ 21. กรุงเทพฯ: มูลนิธิสดศรี-สฤษดิ์วงศ์.
_______. (2557). นวัตกรรมสู่การเป็นประเทศแห่งการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 14 กุมภาพันธ์ 2564,
จาก https://www.gotoknow.org/posts/565909.
วิไลภรณ์ ฤทธิคุปต์. (2560). การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐาน: กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้ที่มีประสิทธิภาพของครูในศตวรรษที่ 21. วารสารบัณฑิตศึกษา มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย, 11(3), 179-191.
ศศิพัชร จำปา. (2559). การพัฒนารูปแบบการจัดการเรียนรู้ประวัติศาสตร์ท้องถิ่นโดยใช้แหล่งเรียนรู้ทางประวัติศาสตร์ เพื่อส่งเสริมกระบวนการคิดทางประวัติศาสตร์. Veridian E-Journal,Silpakorn University, 9(2), 1158–1171.
ศรีวรรณ ฉัตรสุริยวงศ์. (2557). กระบวนทัศน์การจัดการเรียนรู้โดยใช้ชุมชนเป็นฐานเพื่อส่งเสริมความสามารถ ด้านการคิดอย่างมีวิจารณญาณและการแก้ปัญหาเชิงสร้างสรรค์สำหรับนักเรียนระดับประถมศึกษา. วิทยานิพนธ์ปริญญาปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาหลักสูตรและการสอน มหาวิทยาลัยศิลปากร.
สุชาติ แสงทอง. (2557). การสังเคราะห์ตัวแบบความหลากหลายทางวัฒนธรรมสุขภาพชุมชนสู่การประยุกต์ใช้อย่างยั่งยืน. นครสวรรค์: สำนักศิลปะและวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยราชภัฏนครสวรรค์.
สุรางค์ โค้วตระกูล. (2553). จิตวิทยาการศึกษา. (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
Bednar, S. and Simpson, N. B. (2013, December). Incorporating community-based learning in a
course on the economics of poverty. Retrieved on February 14, 2020, from
https://www.aeaweb.org/conference/2014/retrieve.php?pdfid=214
Bedri, Z,de Frein, R. and Dowling, G.(2017, December 18).Community-based learning : A primer.
Irish Journal of Academic Practice, 6(1), Retrieved on February 14, 2020, from
https://arrow.dit.ie/ijap/vol6/iss1/5.
Melaville, A, Berg, A. C. and Blank M. J. (2015, May 20). Community-based learning :Engaging
students for success and citizenship. Partnerships/Community. Paper 40. Retrieved on
February 14, 2020, from http://digitalcommons.unomaha.edu/slcepartnerships/40.
Saavedra, A. R. and Opfer, V. D. (2012, April). Teaching and learning 21st century skills :
Lessons from the learning sciences. Asia Society, Retrieved on February 14, 2020,
from https://asiasociety.org/education/teaching-and learning-21st-century-skills
