แนวทางการพัฒนาและใช้ประโยชน์ทรัพยากรในบึงบอระเพ็ดอย่างยั่งยืนโดย การมีส่วนร่วมของประชาชน หน่วยงาน และภาคีเครือข่าย The sustainable development and utilization of resources in Bung Boraped by the participation of people, organizations and network partners
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีวัตถุประสงค์ (1) เพื่อศึกษาลักษณะการใช้ประโยชน์ทรัพยากรในบึงบอระเพ็ดอย่างยั่งยืนโดยการมีส่วนร่วมของประชาชน หน่วยงาน และภาคีเครือข่าย (2) เพื่อจัดการปัญหาความขัดแย้งจากการใช้ประโยชน์ทรัพยากรในบึงบอระเพ็ดของประชาชนกับประชาชน ประชาชนกับหน่วยงาน และหน่วยงานราชการด้วยกันเอง และ (3) เพื่อหาแนวทางการพัฒนาและใช้ประโยชน์ในบึงบอระเพ็ดอย่างยั่งยืนโดยการมีส่วนร่วมของประชาชน หน่วยงาน และภาคีเครือข่าย โดยมีกลุ่มตัวอย่างที่สำคัญในการให้ข้อมูลได้แก่ ตัวแทนประชาชน ตัวแทนผู้นำชุมชน ตัวแทนกลุ่มอาชีพ ด้วยการสัมภาษณ์เชิงลึก จำนวน 138 คน และการสนทนากลุ่ม จำนวน 60 คน ใช้วิธีการวิเคราะห์ข้อมูลเชิงเนื้อหา
ผลการศึกษาพบว่า (1) ลักษณะการใช้ประโยชน์ทรัพยากรในบึงบอระเพ็ด มี 5 ด้านที่สำคัญ ได้แก่ น้ำ ที่ดิน การประมง บัว และการท่องเที่ยว (2) ปัญหาความขัดแย้งจากการใช้ประโยชน์ทรัพยากรในบึงบอระเพ็ด แบ่งออกเป็น 3 ด้าน ได้แก่ ประชาชนกับประชาชน ประชาชนกับหน่วยงาน และหน่วยงานด้วยกันเอง (3) แนวทางการพัฒนาและใช้ประโยชน์ในบึงบอระเพ็ดอย่างยั่งยืน ประกอบด้วยขั้นตอนของการพัฒนาการใช้ประโยชน์ทรัพยากรบึงบอระเพ็ด 5 ขั้นตอนได้แก่ สร้างความเข้าใจ มีความตระหนัก เปิดโอกาสเข้าร่วม รับผลประโยชน์ และความเป็นเจ้าของ
Article Details
เอกสารอ้างอิง
ปณต ศรีวงษ์. (2559). การมีส่วนร่วมในการบริหารจัดการแหล่งน้ำในเขตพื้นที่องค์การบริหารส่วนตำบลน้ำแวน อำเภอเชียงคำ จังหวัดพะเยา. วิทยานิพนธ์รัฐประศาสนศาสตรมหาบัณฑิต. เชียงราย : ทหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงราย.
ปรียาพร โคตรมงคล. (2552). การมีส่วนร่วมของประชาชนในการอนุรักษ์ทรัพยากรธรรมชาติกรณีศึกษา เขตรักษาพันธุ์สัตว์ป่าพนมดงรัก จังหวัดศรีสะเกษ. คณะศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, อุบลราชธานี.
ศิรดา ทุ่งสง. (2558). บทบาทขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นกับการบริหารจัดการและใช้ประโยชน์ทรัพยากรที่ดินและป่าไม้. วิทยานิพนธ์นิติศาสตรมหาบัณฑิต. สาขานิติศาสตร์. นนทบุรี : มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
สมภพ พร้อมพอชื่นบุญ. (2558). กระบวนการแก้ไขปัญหาความขัดแย้งอุทยานบูโด-สุไหงปาดี ประกาศเขตทับที่ดินทำกินราษฎร กรณีศึกษาอำเภอบาเจาะ จังหวัดนราธิวาส. วิทยานิพนธ์ศิลปศษสตรมหาบัณฑิต (การบริหารการพัฒนาสังคม) คณะพัฒนาสังคมและสิ่งแวดล้อม. กรุงเทพฯ : สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
สายฝน จิตนุพงศ์. (2553). การเปลี่ยนแปลงสิทธิในการเข้าถึงและใช้ประโยชน์ป่าประและความขัดแย้ง : กรณีศึกษาป่าประในเขตอุทยานแห่งชาติเขานัน ตำบลกรุงชิง อำเภอนบพิตำ จังหวัดนครศรีธรรมราช. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหา
บัณฑิต สาขาวัฒนธรรมศึกษา. กรุงเทพฯ : มหาวิทยาลัยวลัยลักษณ์.
อุดมศักดิ์ สินธิพงษ์. (2558). ชุมชนท้องถิ่นกับการมีส่วนร่วมจัดการทรัพยากรธรรมชาติอย่างยั่งยืน. คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
ไทยรัฐออนไลน์. (2558). เข้าขั้นวิกฤติ!! น้ำบึงบอระเพ็ดแห้งกว่าปกติ หวั่นกระทบพันธุ์สัตว์น้ำ. สืบค้นเมื่อ 20 มกราคม 2562, จาก https://www.thairath.co.th/content/510845.
เนชั่นทีวี. (2559). บึงบอระเพ็ดถูกรุกเกือบเจ็ดหมื่นไร่. สืบค้นเมื่อ 20 กรกฎาคม 2562, จาก : https://www.nationtv.tv//378495159.
ไทยทีวีสีช่อง 7. (2562). บึงบอระเพ็ดวิกฤติ นายทุนบุกรุกทำนา-ปลูกแตงโม จนท.ลั่นเร่งจัดการ. สืบค้นเมื่อ 20 กรกฎาคม 2562, จาก https://news.ch7.com/detail/341713.
Cooper, D. R. & Schindler, P. S. (2001). Business research methods. New York: McGrew-Hill Companies.
Goodland, R. & Ledec, G. (1987). Neoclassical Economics and Principles of Sustainable Development, Ecological Modelling, 38(March, 1987) : 36.
Rihoy, L. & Maguranyanga, B. (2010). The Politics ofCommunity-Based Natural Resource Management inBotswana. (Fred N., Ed.). Community Rights, Conservation & Contested Land: The politics of
Natural Resource Governance in Africa. Washington, DC: Bookcraft.
Ostrom, E. (1990). Governing the Commons. Cambridge: Cambridge University Press.
