An Analytical Study of Isan Kalam in Buddhist Ethics Perspectives
Keywords:
An Analytical Study, Buddhist EthicsAbstract
The objectives of this research were (1) to study background of Isan Kalam, meaning, and type of Kalam, (2) to interpret Isan Kalam in Buddhist ethics perspectives, and (3) to study influence of Kalam to livelihood of Isan society in present time.
The finding as;
(1) Isan Kalam was rule or taboo discourse of society. It was practical guide for individual and common for living together. It was formative order of Isan people. It was strategically local wisdom by referred to holy things for defending people do not make anything as wrong way and make wellbeing and harmony society. Type of Kalam which divided by human behavior conclude; the General Kalam, the Self Kalam, and the Other Kalam.
(2) When interpreted Isan Kalam in Buddhist ethics perspectives, most of Isan Kalam was founded with Buddhist ethics perspectives. Although, there are multi-perspectives and level of Buddhist ethics were overlapping in each Kalam, I found that Isan Kalam was integrated any ethics concepts to be smoothly practical discourse and use to teach and remind rule of society. It can make wellbeing and harmony society for Isan people.
(3) When considerate influence of Kalam to livelihood of Isan society in present time, I found that Isan rural household use Kalam for teach and protect their children from wrong behavior, specifically in first and second generation as grand parent and parent. However, sustainable tendency of Isan Kalam is reducing because new generation of Isan people do not interesting and was replaced by another media from information technology.
References
ชลิต ชัยครรชิต. (2549). สังคมและวัฒนธรรมอีสาน. ขอนแก่น: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ชาย โพธิสิตา. (2547). ศาสตร์และศิลป์แห่งการวิจัยเชิงคุณภาพ. นครปฐม: สถาบันวิจัย ประชากร และสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
ชูศรี วงศ์รัตนะ (2549). เทคนิคการเขียนเค้าโครงการวิจัย : แนวทางสู่ความสำเร็จ กรุงเทพมหานคร: ไทเนรมิตกิจ อินเตอร์ โปรเกรสซีฟ จำกัด.
โชติวุฒิ พลวิเศษ. (2545). การศึกษาตีความผญาเชิงจริยศาสตร์ที่ประยุกต์ใช้ในสังคมไทยในปัจจุบัน. มหาบัณฑิต สาขาปรัชญา: มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ดุจเดือน พันธุมนาวิน. (2549). หลักและวิธีการประมวลเอกสาร เพื่อความเป็นเลิศใน การวิจัยทางจิตพฤติกรรมศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิต พัฒนบริหารศาสตร์.
ทองคำ อ่อนมะนีสอน. (1997). วัดจะนานุกมพาสาลาว. เวียงจันทร์: กะซวงสึกสาทิกาน สะถาบันค้นคว้า วิทะยาสาดการสึกสา.
บุญเกิด พิมพ์วรเมธากุล และคณะ.(2545). พจนานุกรมภาษาถิ่นอีสาน (เว่าอีสาน). ขอนแก่น : โรงพิมพ์คลังนานาวิทยา.
บุญเกิด พิมพ์วรเมธากุล และนภาพร พิมพ์วรเมธากุล. (2546). ฮีด-คอง-คะลำ.ขอนแก่น:คลังนานาวิทยา.
เบญจวรรณ นาราสัจจ์. (2551). ประวัติศาสตร์ภูมิปัญญาอีสาน. ขอนแก่น: คณะมนุษยศาสตร์ และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ประยงค์ แสนบุราณ เทพพร มังธานี และภคนิตย์ เพชรปาณีวงศ์. (2548). การตีความผญาอีสานเชิงปรัชญา. ขอนแก่น : มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พรสวรรค์ สุวรรณศรี. (2547). การวิเคราะห์คุณค่า การดำรงอยู่ และการสืบทอดผญาอีสาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาครุศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาพัฒนศึกษา: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พระครูอภิรักษ์ชัยมงคล. (2549). การศึกษาผญาเชิงจริยธรรมที่พระฆงษ์ชาวอีสานนำไปใช้สอน. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสนามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
พระเทวินทร์ เทวินโท. แก่นพุทธจริยศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: กรมการศาสนา. ม.ป.ป.
วศิน อินทสระ. (2541). พุทธจริยศาสตร์. กรุงเทพมหานคร: ทองกราว.
วิทย์ วิศทเวทย์. จริยศาสตร์เบื้องต้น : มนุษย์กับปัญหาจริยธรรม. พิมพ์ครั้งที่ 8.กรุงเทพมหานคร: อักษรเจริญทัศน์ อจท.
วิทยากร เชียงกูล. (2551). ปรัชญาการเมือง เศรษฐกิจ สังคม. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานคร: สายธาร.
สมเด็จพระมหาวีรวงศ์ (ติสฺสมหาเถระ). (2515). พจนานุกรมภาคอีสาน-ภาคกลาง.กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์ไทยวัฒนาพาณิชย์.
สัญญา สะสอง. (2544). แนวคิดเชิงปรัชญาในวรรณกรรมพื้นบ้านอีสาน. มหาบัณฑิตสาขาปรัชญา : มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ. (2537). พจนานุกรมภาษาถิ่นภาคตะวันออกเฉียงเหนือ. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพมหานครฯ : สำนักงานคณะกรรมการวัฒนธรรมแห่งชาติ.
สำนักงานวัฒนธรรมจังหวัดอุดรธานี. (2550). วัฒนธรรมพื้นถิ่นอีสาน. อุดรธานี: สำนักงาน วัฒนธรรมจังหวัดอุดรธานี.
สำลี รักสุทธี. (2550). สืบสานตำนานงานบุญประเพณีอีสาน. กรุงเทพมหานคร: สำนักพิมพ์พัฒนาศึกษา.
สีน้ำ จันทร์เพ็ญ และคณะ. (2549). มูลมังดั้งเดิม. กาฬสินธุ์ : ประสานการพิมพ์.
อดิศร เพียงเกษ. หลักธรรมทางพระพุทธศาสนาเรื่องบุญ-บาปที่ปรากฏในผญาอีสาน. วิทยานิพนธ์ปริญญาพุทธศาสนามหาบัณฑิต. มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณราชวิทยาลัย.
อานนท์ กาญจนพันธ์. (2553). ทฤษฎีและวิธีวิทยาของการวิจัยวัฒนธรรม. กรุงเทพมหานคร:สำนักพิมพ์อมรินทร์.
อุดม บัวศรี. (2540). ผญาก้อมปรัชญาชีวิตของชาวอีสาน. ขอนแก่น : คลังนานาวิทยา.
Edelglass, William and Garfield. Jay L. (2009) Buddhist Philosophy: Essential Readings. New York : Oxford University Press.
Keown, Damien. (2001). The Nature of Buddhist Ethics. New York: Palgrave. Stcherbatsky, Fedor Ippolitovich. Buddhist Logic.
New York: Dover. Thanissaro Bhikkhu. (2007). The Buddhist Monastic Code. California : Metta Forest Monastery.