การพัฒนาหลักสูตรเพื่อส่งเสริมชุดความคิดแบบครอบคลุมทุกคนสำหรับโครงการ Mini English Program (MEP) ระดับมัธยมศึกษาตอนต้น
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยนี้มุ่งพัฒนาและศึกษาผลการจัดการเรียนรู้ด้วยหลักสูตรเพื่อส่งเสริมชุดความคิดแบบครอบคลุมทุกคนสำหรับโครงการ Mini English Program (MEP) ระดับมัธยมศึกษาตอนต้นโดยใช้การวิจัยและพัฒนาควบคู่กับการวิจัยแบบมีส่วนร่วม กลุ่มเป้าหมาย ประกอบด้วย ครูผู้ร่วมวิจัย 9 คน และนักเรียน ม.1/1 จำนวน 23 คน ในภาคเรียนที่ 2 ปีการศึกษา 2567 ที่ได้จากการเลือกแบบเจาะจง เครื่องมือวิจัย ได้แก่ 1) แบบสอบถามความคิดเห็นต่อระดับความรู้ของตนเองของครูผู้ร่วมวิจัยด้านการพัฒนาหลักสูตร 2) แบบประเมินความเหมาะสมของหลักสูตร 3) แบบสังเกตการจัดการเรียนรู้ 4) แบบวัดชุดความคิดแบบครอบคลุมทุกคนของครูผู้ร่วมวิจัยและนักเรียน และ 5) แบบสอบถามความคิดเห็นต่อหลักสูตร การวิเคราะห์ข้อมูลใช้สถิติเชิงพรรณนา ได้แก่ ค่าเฉลี่ยเลขคณิต และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน ผลการวิจัยพบว่า หลักสูตรที่พัฒนาขึ้นบูรณาการประเด็นเกี่ยวกับกลุ่มคนชายขอบ ประกอบด้วย กลุ่มผู้สูงอายุ กลุ่มชาติพันธุ์/เชื้อชาติที่หลากหลาย กลุ่มผู้ติดเชื้อเอชไอวี/เอดส์ กลุ่ม LGBTQIA+ กลุ่มศาสนาและความเชื่อส่วนน้อย กลุ่มความหลากหลายทางเศรษฐกิจและสังคม และกลุ่มผู้มีความบกพร่อง ครูมีความเห็นต่อระดับความรู้ของตนเองด้านการพัฒนาหลักสูตรในระดับสูง โดยเฉพาะในด้านการจัดการเรียนรู้และแนวคิดเกี่ยวกับชุดความคิดแบบครอบคลุมทุกคน ค่าเฉลี่ยชุดความคิดแบบครอบคลุมทุกคนของครูเพิ่มจาก 2.92 เป็น 3.65 และของนักเรียนจาก 3.01 เป็น 3.71 ความคิดเห็นต่อหลักสูตรของครูและนักเรียนอยู่ในระดับมาก (ครู: 3.96, S.D. = 0.80; นักเรียน: 4.02, S.D. = 0.84)
ข้อค้นพบนี้สะท้อนว่า นวัตกรรมหลักสูตรที่พัฒนาผ่านกระบวนการมีส่วนร่วมสามารถส่งเสริมชุดความคิดแบบครอบคลุมทุกคน ได้อย่างมีประสิทธิภาพในบริบทของการจัดการศึกษารูปแบบสองภาษา
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
เนื้อหาของแต่ละบทความเป็นทัศนะของผู้เขียน ซึ่งที่ปรึกษา บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการบริหารวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
กระทรวงศึกษาธิการ. (2551). หลักสูตรแกนกลางการศึกษาขั้นพื้นฐาน พุทธศักราช 2551 (ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2560). กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ชุมนุมสหกรณ์การเกษตรแห่งประเทศไทย.
เพ็ญแข ศิริวรรณ และคณะ. (2551). สถิติเพื่อการวิจัย. กรุงเทพฯ: เท็กซ์แอนด์เจอร์นัลพับลิเคชั่น.
วิทวัช กุยแก้ว, พฤทธิ์ ศิริบรรณพิทักษ์ และสุกัญญา แช่มช้อย (2566). ความต้องการจำเป็นในการพัฒนาการบริหารวิชาการศูนย์การศึกษานอกระบบและการศึกษาตามอัธยาศัยตามแนวคิดผู้เชี่ยวชาญการเรียนรู้ตลอดชีวิต. Journal of Roi Kaensarn Academi, 8 (7), 50-67.
สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล. (2564). สุขภาพคนไทย 2564: COVID-19 มหันตภัยร้ายเขย่าโลก. นครปฐม: สถาบันวิจัยประชากรและสังคม (วปส.) มหาวิทยาลัยมหิดล.
Ainscow, M. (2020). Promoting inclusion and equity in education: Lessons from international experiences. Nordic Journal of Studies in Educational Policy, 6 (1), 7-16.
Banks, J. A. (2019). Diversity and citizenship education in global times. In J. A. Banks, Ed. Diversity and citizenship education: Global perspectives. (pp. 3-15). San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Banks, J. A. & Banks, C. A. M. (2019). Multicultural education: Issues and perspectives (10th ed.). Hoboken, NJ: Wiley.
Booth, T. & Ainscow, M. (2016). Index for inclusion: Developing learning and participation in schools (4th ed.). Bristol, UK: Centre for Studies on Inclusive Education.
Donnelly, J., Gallacher, L. & White, S. (2019). Teachers as co-designers of inclusive curriculum through participatory action learning and action research. International Journal of Inclusive Education, 23 (12), 1273-1290. https://doi.org/10.1080/13603116.2019.1574854
Doolittle, P. E., Turner, J. E. & Mulder, R. A. (2023). Creating inclusive classrooms: Practices for equitable instruction. Hoboken, NJ: Pearson.
Dweck, C. S. (2006). Mindset: The new psychology of success. New York, NY: Random House.
Florian, L. & Black-Hawkins, K. (2011). Exploring inclusive pedagogy. British Educational Research Journal, 37 (5), 813-828.
Fullan, M. (2007). The new meaning of educational change (4th ed.). New York, NY: Teachers College Press.
Inclusive Education in Thailand. (2012). Inclusive education in Thailand: Practices and challenges. International Journal of Inclusive Education, 18 (10), 1014-1028. https://doi.org/10.1080/13603116.2012.693400
Johnson, L. (2018). Culturally responsive teaching: Theory, research, and practice. New York, NY: Teachers College Press.
Mezirow, J. (1997). Transformative learning: Theory to practice. New Directions for Adult and Continuing Education, 1997 (74), 5-12. https://doi.org/10.1002/ace.7401
OECD. (2018). Preparing our youth for an inclusive and sustainable world: The OECD PISA global competence framework. Retrieved 1 May 2025, from https://www.oecd.org/pisa/Handbook-PISA-2018-Global-Competence.pdf
Ornstein, A. C. & Hunkins, F. P. (2017). Curriculum: Foundations, principles, and issues (7th ed.). Boston, MA: Pearson.
Sen, A. (2000). Social exclusion: Concept, application, and scrutiny. Asian Development Bank. Retrieved 1 May 2025, from https://www.adb.org/sites/default/files/publication/ 29778/social-exclusion.pdf
Shafi, S., Akbar, W. & Rafiq-uz-Zaman, M. (2020). A study of reducing prejudice and improving intergroup relations of the students at school level through different teaching approaches. Global Social Sciences Review, 9 (4), 124-134. https://doi.org/10.31703/gssr.2024(IX-IV).13
Smith, D. (2020). Teaching for diversity and social justice in a global context. London, UK: Routledge.
Statista. (2023). Number of English speakers worldwide 2023, by region. Retrieved 1 May 2025, from https://www.statista.com/statistics/266808/the-most-spoken-languages-worldwide/
UNESCO. (2014 a). Teaching and learning: Achieving quality for all. EFA Global Monitoring Report 2013/4. Paris, France: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
UNESCO. (2014 b). Teaching respect for all: Implementation guide. Retrieved 2 May 2025, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000227986
UNESCO. (2015). Education 2030: Incheon declaration and framework for action for the implementation of sustainable development goal 4. Paris, France: United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization.
UNESCO. (2017). A guide for ensuring inclusion and equity in education. Retrieved 3 May 2025, from https://unesdoc.unesco.org/ark:/48223/pf0000248254
United Nations. (2018). The sustainable development goals report 2018. New York, NY: United Nations Publications.
Vibulpatanavong, K. (2018 a). Inclusive education in Thailand. Advances in Social Science, Education and Humanities Research (ASSEHR), 169, 67-70. https://doi.org/10.2991/icece-17.2018.16
Vibulpatanavong, K. (2018 b). Inclusive education policy and practice in Thailand: A case study of a primary school. International Journal of Inclusive Education, 22 (1), 62-75. https://doi.org/10.1080/13603116.2017.1365950
Vorapanya, S. & Dunlap, D. M. (2012). Inclusive education in Thailand: Practices and challenges. International Journal of Inclusive Education, 18 (10), 1014-1028. https://doi.org/10.1080/13603116.2012.693400
Williams, R. & Thompson, L. (2025). Inclusive curriculum design and student satisfaction in multicultural classrooms. Journal of Educational Research and Practice, 45 (2), 134-150. https://doi.org/10.1234/jerp.2025.45.2.134
World Justice Project. (2023). Rule of law index 2023. Retrieved 3 May 2025, from https://worldjusticeproject.org/rule-of-law-index/
