การตระหนักรู้ทางวัฒนธรรมและภาพลักษณ์การท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อแนวโน้มในการรับประทานอาหารท้องถิ่น 3 จังหวัดชายแดนใต้ของนักท่องเที่ยวชาวไทย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการตระหนักรู้ทางวัฒนธรรมและภาพลักษณ์การท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อแนวโน้มในการรับประทานอาหารท้องถิ่น 3 จังหวัดชายแดนใต้ของนักท่องเที่ยวชาวไทย กลุ่มตัวอย่าง คือ นักท่องเที่ยวชาวไทยที่มีอายุตั้งแต่ 15 ปีขึ้นไปที่เคยมาท่องเที่ยว 3 จังหวัดชายแดนใต้ จำนวน 322 คน เครื่องมือในการวิจัย คือ แบบสอบถาม สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ความถี่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน และการวิเคราะห์การถดถอยเชิงพหุ ผลการวิจัยพบว่า การตระหนักรู้ทางวัฒนธรรมและภาพลักษณ์การท่องเที่ยวด้านความคุ้มค่าส่งผลในทิศทางเดียวกันกับแนวโน้มในการรับประทานอาหารท้องถิ่น 3 จังหวัดชายแดนใต้ โดยทั้ง 2 ปัจจัยสามารถอธิบายการเปลี่ยนแปลงแนวโน้มในการรับประทานอาหารท้องถิ่น 3 จังหวัดชายแดนใต้ ได้ร้อยละ 49.00
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
เนื้อหาของแต่ละบทความเป็นทัศนะของผู้เขียน ซึ่งที่ปรึกษา บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการบริหารวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. (2556). โครงการศึกษาภาพลักษณ์ด้านการท่องเที่ยวของประเทศไทยในสายตาของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติ. กรุงเทพฯ: ยูเรก้า คอนซัลติ้ง.
คัชพล จั่นเพชร. (2564). การพัฒนาแนวทางการจัดการแหล่งท่องเที่ยวในจังหวัดสุโขทัย. วารสารมหาวิทยาลัยราชภัฏลำปาง, 10 (2), 11-24.
แครียา ภู่พัฒน์. (2551). ปัจจัยที่มีอิทธิพลในการตัดสินใจเลือกซื้อรถยนต์โตโยต้านิววิออสของผู้บริโภคในเขตกรุงเทพมหานคร. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการตลาด มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
จัตตาร์พร กลางสวัสดิ์, ชมพูนุท สมแสน, วิชญานกานต์ ขอนยาง, ปฏิมาภรณ์ กังวานศรีเพชร และภวภาวัน ล้อมหามงคล. (2567). จักรวาลความโสดกับการท่องเที่ยวและการบริการที่พึงประสงค์. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 4 (4), 1684-1701.
ชลพลกฤต รัตน์นราทร. (2562). ปัจจัยที่มีผลต่อการตัดสินใจของนักท่องเที่ยวชาวไทยในการท่องเที่ยวเมืองรอง. สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
ชลิดา แย้มศรีสุข, จีรณา จินดาพล และอัญญาณี ลีลา. (2563). กระบวนการกลายเป็นสินค้าของอาหารพื้นเมือง: ภูเก็ตสู่การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอาหาร. วารสารวิทยาลัยสงฆ์นครลำปาง, 9 (1), 142-153.
ณัฐภัทร เทพพูลผล และกัลยา สว่างคง. (2566). การรับรู้ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวจังหวัดตรังที่ส่งผลต่อการกลับมาเยือนซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยราชภัฏกาญจนบุรี, 12 (1), 90-100.
ณิชากร ศรีเพชรดี. (2562). Social awareness ฝึกเด็ก ๆ เข้าไปถึงใจคนอื่นด้วยคำถาม “ถ้าเป็นเรา-เราจะรู้สึกยังไง”. ค้นเมื่อ 23 มิถุนายน 2568, จาก https://thepotential.org/knowledge/social-awareness/
นพวรรณ ยอดธรรม. (2558). การจัดประสบการณ์การเรียนรู้ตามแนววิถีประมงพื้นบ้านเพื่อส่งเสริมความตระหนักทางวัฒนธรรมในเด็กปฐมวัย. วิทยานิพนธ์ศึกษาศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาปฐมวัยศึกษา มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
นันท์ธิกาญจน์ ฤทธิเทวา. (2563). ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวและคุณค่าที่ได้รับจากการท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวไทยในจังหวัดสงขลา. วิทยานิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการและพัฒนาธุรกิจ มหาวิทยาลัยหาดใหญ่.
นันท์นภัสร์ พันธุวงศ์ และปิยะนันท์ หิรัณย์ชโลทร. (2565). ผลการจัดกิจกรรมประกอบอาหารอาเซียนที่มีต่อการตระหนักรู้ทางวัฒนธรรมของเด็กปฐมวัย. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 22 (2), 176-188.
บุศย์สราลี บุตรอามาตย์. (2564). ความตระหนักทางวัฒนธรรมผ่านการอ่านและการเขียนพรรณนาของนักเรียนร่วมกับการเรียนรู้โดยใช้ศิลปะเป็นฐาน. การค้นคว้าอิสระการศึกษามหาบัณฑิต สาขาวิชาวิจัยและประเมินทางการศึกษา มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เบตชี่ (Betshy). (2567). ความตระหนักรู้ทางวัฒนธรรมและความอ่อนไหว: การเปิดรับความแตกต่างเพื่อโลกที่ดีกว่า. ค้นเมื่อ 23 ตุลาคม 2567, จาก https://betshy.com/th/2024/02/21/cultural-awareness-sensitivity-embracing-differences-for-a-better-world/
ประชาชาติธุรกิจออนไลน์. (2567). ก.ท่องเที่ยวฯ เล็งยกระดับการท่องเที่ยว 3 จังหวัดชายแดนใต้. ค้นเมื่อ 23 ตุลาคม 2567, จาก https://www.prachachat.net/tourism/news-1511205
พรนภัทร์ ธนากิจสุวิสิฐ. (2561). ภาพลักษณ์การท่องเที่ยวที่ส่งผลต่อพฤติกรรมการกลับมาเที่ยวซ้ำในแหล่งท่องเที่ยวเมืองรอง กรณีศึกษา จังหวัดน่าน. สารนิพนธ์บริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาการตลาด มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ.
พระอธิการคติ กตปุญโญ (ไชยวงค์). (2567). การอยู่ร่วมกันในสังคมพหุวัฒนธรรมในพื้นที่ 3 จังหวัดชายแดนภาคใต้. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 11 (9), 99-109.
พิรากาน (Phirakan). (2565). 5 อาหารท้องถิ่นชายแดนใต้ มาเยือนแล้ว ห้ามพลาด!. ค้นเมื่อ 23 ตุลาคม 2567, จาก https://food.trueid.net/detail/703Lnw9L5kRZ
มีนา ระเด่นอาหมัด, วรนาถ แซ่เซ่น และนิมารูนี หะยีวาเงาะ. (2562). ภูมิปัญญาท้องถิ่นอาหารสามวัฒนธรรมจังหวัดชายแดนใต้. ค้นเมื่อ 23 ตุลาคม 2567, จาก https://wb.yru.ac.th/bitstream/yru/6278/2/2562-27th%20Watpon%20TSU%20Proceedings%20343-357.pdf
วรรณภา อุดมผล. (2565). รายงานการวิจัยเรื่อง การศึกษาระดับศักยภาพการท่องเที่ยวเชิงอาหารของชุมชนท่องเที่ยวในเขตพื้นที่ภาคตะวันออก. ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
วีรภัทร เพชรสุทธิ์. (2567). ททท.นราธิวาส ปลื้มนายกรัฐมนตรีเตรียมลงพื้นที่ จชต.มั่นใจสามารถโปรโมทการท่องเที่ยว 3 จังหวัดชายเเดนใต้ให้บูม. ค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2567, จาก https://thainews.prd.go.th/regionnews/news/view/119987/?bid=1
ศิรางค์ ทับสายทอง. (2530). จิตวิทยาผู้ใหญ่. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศูนย์ประชาสัมพันธ์กองอำนวยการรักษาความมั่นคงภายในภาค 4 ส่วนหน้า. (2567). นายกฯ ลงใต้ 3 วัน 2 คืน กระตุ้นบรรยากาศท่องเที่ยวชายแดนใต้ ครอบคลุมมิติการพัฒนาเศรษฐกิจ และความมั่นคงสงบสุขในพื้นที่. ค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2567, จาก https://www.southpeace.go.th/?p=97020
สุรพงษ์ คงสัตย์ และธีรชาติ ธรรมวงค์. (2558). การหาค่าความเที่ยงตรงของแบบสอบถาม (IOC). ค้นเมื่อ 23 มีนาคม 2568, จาก https://www.mcu.ac.th/article/detail/14329
หลิวยวี่ และฐิติยา ปราโมทย์. (2566). อิทธิพลของภาพลักษณ์การท่องเที่ยวและความพึงพอใจที่ส่งผลต่อการกลับมาเที่ยวซ้ำของนักท่องเที่ยวชาวจีนในนครเฉิงตู สาธารณรัฐประชาชนจีน. วารสารการจัดการและการพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 10 (1), 219-235.
องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษ เพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน (องค์การมหาชน). (2564). ยกระดับภาพลักษณ์ 3 จังหวัดชายแดนใต้. ค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2567, จาก https://www.dasta.or.th/th/article/361
อดุลย์ จาตุรงคกุล. (2554). พฤติกรรมผู้บริโภค. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อรุนวา (Aroonwa). (2562). ทำไมเราจึงควรบริโภคอาหารท้องถิ่น. ค้นเมื่อ 24 ตุลาคม 2567, จาก https://thaicityfarm.com/2019/07/16/
อารยา สุวรรณสุจริต. (2561). การตระหนักรู้ทางวัฒนธรรม ภาพลักษณ์การท่องเที่ยว และความกลัวการรับประทานอาหารแปลกใหม่ที่มีผลต่อแนวโน้มในการรับประทานอาหารท้องถิ่นจังหวัดพระนครศรีอยุธยาของนักท่องเที่ยวชาวไทย. การค้นคว้าอิสระบริหารธุรกิจมหาบัณฑิต สาขาวิชาบริหารธุรกิจ มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
Askin, H. & Colton, R. R. (1963). Tables for statisticians. New York: Barnes & Noble.
Athena, H. M. (2012). Factors influencing tourist food consumption. International Journal of Hospitality Management, 31, 928-936.
Dickman, S. (1996). Tourism: An introductory text. Sydney: Hodder Education.
Fong, E. H., Catagnus, R. M., Brodhead, M. T., Quigley, S. & Field, S. (2016). Developing the cultural awareness skills of behavior analysts. Behavior Analysis in Practice, 9 (1), 84-94.
Hair, J. F., Jr., Black, W. C., Babin, B. J. & Anderson, R. E. (2010). Multivariate data analysis. New Jersey: Prentice Hall.
Tiganis, A. & Tsakiridou, E. (2022). Local food consumption by foreign tourists in Greece. International Journal of Tourism Policy, 12 (1), 70-83.
Tsiotsou, R. H. & Goldsmith, R. E. (2012). Strategic marketing in tourism services. Bingley, UK: Emerald Group.
