ผลของการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มที่มีต่อความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาระดับปริญญาตรี
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นวิจัยกึ่งทดลอง มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) เปรียบเทียบความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาก่อนและหลังการเข้าร่วมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม 2) เปรียบเทียบความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาระหว่างกลุ่มทดลองกับกลุ่มควบคุม และ 3) ศึกษาสัมประสิทธิ์การกระจายของความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาหลังการเข้าร่วมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม กลุ่มตัวอย่างที่ใช้ในการวิจัย คือ นักศึกษามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง จำนวน 24 คน แบ่งเป็นกลุ่มทดลอง 12 คน และกลุ่มควบคุม 12 คน ซึ่งได้มาโดยการสุ่มอย่างง่าย เครื่องมือที่ใช้ในการวิจัย ประกอบด้วย 1) โปรแกรมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม 2) แบบวัดความงอกงามในตน 3) แบบวัดการเผชิญปัญหา และ 4) แบบวัดการเห็นคุณค่าในตนเอง สถิติที่ใช้ในการวิจัย ได้แก่ ร้อยละ ค่าเฉลี่ย ส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน การทดสอบที และสัมประสิทธิ์การกระจาย
ผลการวิจัยพบว่า
- นักศึกษาที่เข้าร่วมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มมีความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองสูงกว่าก่อนการเข้าร่วมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- นักศึกษากลุ่มทดลองมีความงอกงามในตน การเผชิญปัญหา และการเห็นคุณค่าในตนเองสูงกว่ากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05
- สัมประสิทธิ์การกระจายของความงอกงามในตนเท่ากับร้อยละ 2.40 การเผชิญปัญหาเท่ากับร้อยละ 2.70 และการเห็นคุณค่าในตนเองเท่ากับร้อยละ 6.30
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
เนื้อหาของแต่ละบทความเป็นทัศนะของผู้เขียน ซึ่งที่ปรึกษา บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการบริหารวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
จ๊อบเอสดีบี. (2566). ปัญหาการทำงานที่เด็กจบใหม่อาจต้องเจอ. ค้นเมื่อ 27 ตุลาคม 2566, จาก https://th.jobsdb.com/th/career-advice/article
จิตรภาณุ แย้มยิ่ง, สุเมษย์ หนกหลัง และนฤมล พระใหญ่. (2566). ผลของโปรแกรมการปรึกษากลุ่มแบบบูรณาการที่มีต่อการเผชิญปัญหาเชิงรุกของนักศึกษามหาวิทยาลัยเอกชน. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6 (6), 87-104.
เจษฎา บุญมาโฮม. (2548). รายงานการวิจัยเรื่อง การศึกษาและพัฒนาโปรแกรมการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่มเพื่อเพิ่มการเผชิญปัญหาและการใส่ใจในการเรียนของนักศึกษาสาขาครุศาสตร์ จังหวัดนครปฐม. นครปฐม: มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม.
ไฉไล เที่ยงกมล และคณะ. (2564). ปัจจัยทํานายพฤติกรรมการเผชิญปัญหาของนักศึกษาพยาบาลวิทยาลัยพยาบาลตํารวจ. วารสารวิจัยเพื่อการส่งเสริมสุขภาพและคุณภาพชีวิต, 1 (3), 1-12.
นุชนาถ อูมูดี และคณะ. (2565). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการปรับตัวของนักศึกษาวิทยาลัยเทคนิคในพื้นที่สามจังหวัดชายแดนใต้. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์, 14 (3), 34-48.
พัชราภรณ์ ศรีสวัสดิ์. (2567). หน่วยที่ 14 การให้บริการปรึกษาเชิงจิตวิทยาแบบกลุ่ม ใน เอกสารการสอนชุดวิชาเทคนิคการปรึกษาเบื้องต้น. นนทบุรี: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
พุทธชาด วูโอริ. (2564). การพัฒนาโปรแกรมฝึกพูดกับตนเองเชิงบวกเพื่อส่งเสริมความฉลาดทางอารมณ์และการเห็นคุณค่าในตนเองของนักศึกษาคณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏสุราษฎร์ธานี. วารสารชุมชนวิจัย, 15 (1), 138-152.
เพ็ญสุดา ไชยเมือง และคณะ. (2567). ปัจจัยทำนายพฤติกรรมทำร้ายตนเองในวัยรุ่นจังหวัดเลย. วารสารอนามัยสิ่งแวดล้อมและสุขภาพชุมชน, 9 (4), 515-525.
ภมรพรรณ์ ยุระยาตร์. (2564). ทฤษฎีและเทคนิคการให้การปรึกษากลุ่มและจิตบำบัด. มหาสารคาม: อภิชาติการพิมพ์.
ภรภัค วงศ์อรุณ และนฤมล พระใหญ่. (2564). ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษากลุ่มแบบผสมผสานที่มีต่อการเห็นคุณค่าในตนเองของนิสิตวิชาชีพครู. วารสารการวัดผลการศึกษา, 38 (104), 245-257.
ภูริเดช พาหุยุทธ. (2566). ผลของโปรแกรมการให้คำปรึกษากลุ่มตามทฤษฎีการบําบัดแบบอย่างสั้นมุ่งเน้นหาคําตอบที่มีต่อการเผชิญปัญหาเชิงรุกของนักศึกษาปริญญาตรีสาขาจิตวิทยา. วารสารวิชาการศิลปศาสตร์ประยุกต์, 16 (1), 1-15.
มรรยาท รุจิวิชชญ์. (2556). การจัดการความเครียดเพื่อสร้างเสริมสุขภาพจิต. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิมลรัตน์ ปฏิพัทธ์วุฒิกุล. (2555). ผลของกลุ่มจิตวิทยาพัฒนาตนและการปรึกษาแนวพุทธที่มีต่อการริเริ่มพัฒนาความงอกงามแห่งตนและการเผชิญปัญหาของนักเรียนมัธยมศึกษาตอนปลาย. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาจิตวิทยา บัณฑิตวิทยาลัย จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิวพร อุดมสินานนท์ และณัฐสุดา เต้พันธ์. (2566). ประสบการณ์ทางจิตใจภายหลังการรับบริการปรึกษาเชิงจิตวิทยาในผู้ประกอบวิชาชีพทางการแพทย์และสาธารณสุข. วารสารจิตวิทยาคลินิกไทย, 51 (1), 12-24.
สถาบันวิจัยสังคม จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2565). เปิดผลสำรวจพฤติกรรมนักศึกษาไทยน่าห่วงสุขภาพจิต ทำร้ายตัวเอง หนี้นอกระบบ. ค้นเมื่อ 17 มกราคม 2566, จาก https://www.bangkokbiznews.com/health/education/1040764
สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. (2565). แผนด้านการอุดมศึกษาเพื่อผลิตและพัฒนากำลังคนของประเทศ พ.ศ. 2564-2570 ฉบับปรับปรุง พ.ศ. 2566-2570. กรุงเทพฯ: กองยุทธศาสตร์และแผนงาน สำนักงานปลัดกระทรวงการอุดมศึกษา วิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
Butler, J. & Kern, M. L. (2016). The PERMA-Profiler: A brief multidimensional measure of flourishing. International Journal of Wellbeing, 6 (3), 1-48.
Carver, C. S. & Connor-Smith, J. (2010). Personality and coping. Annual Review of Psychology, 6 (1), 679-704.
Coopersmith, S. (1967). The antecedents of self-esteem. New York: Freeman.
Corey, G. (2016). Theory and practice of group counseling (9th ed.). Australia: Cengage Learning.
Hayes, S. C., Strosahl, K. D. & Wilson, K. G. (2012). Acceptance and commitment therapy: The process and practice of mindful change (2nd ed.). New York: Guilford Press.
Lazarus, R. S. & Folkman, S. (1984). Stress, appraisal, and coping. New York: Springer Publishing.
Masten, A. S. (2014). Ordinary magic: Resilience in development. New York: Guilford Press.
Nezu, A. M., Nezu, C. M. & D’Zurilla, T. J. (2013). Problem-solving therapy: A treatment manual. New York: Springer Publishing.
Wang, Y., Zhang, Y., Chen, M. & Chen, Y. (2021). Adolescents’ daily executive function: Methodological considerations, daily variation, and associations with daily experiences. Psychological Assessment, 33 (10), 973-986.
Wilson, J. R., Thompson, K. L. & Brown, S. M. (2019). The effect of group counseling on coping strategies among university students. Journal of College Student Development, 60 (4), 425-438.
