วิถีควายน้ำกับการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) วิเคราะห์สภาพแวดล้อมของชุมชนทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง 2) ศึกษาวิถีการเลี้ยงควายน้ำ และ 3) ศึกษาแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนของชุมชนทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ มีผู้ให้ข้อมูลสำคัญ คือ เกษตรกรผู้เลี้ยงควายน้ำ จำนวน 15 คน ใช้วิธีการเลือกแบบเจาะจง เก็บรวบรวมข้อมูลโดยการสัมภาษณ์แบบเชิงลึก และวิเคราะห์ข้อมูล โดยการทำ SWOT Analysis และ TOWS Matrix การวิเคราะห์เนื้อหา สรุปข้อมูลที่ได้จากการสัมภาษณ์และนำเสนอเป็นผลการวิจัยเชิงพรรณนา ผลการวิจัยพบว่า การบริหารจัดการการท่องเที่ยววิถีควายน้ำให้เกิดความยั่งยืนจะต้องคำนึงถึงการอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม โดยการรักษาสมดุลของธรรมชาติและสิ่งแวดล้อมในท้องถิ่น โดยเฉพาะการดูแลรักษาพันธุ์ควายน้ำและพืชที่เป็นอาหารสำคัญ เพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน การท่องเที่ยวศึกษาวิถีควายน้ำของชุมชนทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง จึงต้องให้ความสำคัญและเน้นย้ำให้นักท่องเที่ยวเข้าใจถึงความสำคัญและเข้าใจวิถีของควายน้ำ การจัดการการท่องเที่ยวอย่างเป็นระบบควรบูรณาการกับหลายภาคส่วน ทั้งภาครัฐและภาคเอกชน สร้างความสมดุลระหว่างการพัฒนาที่ยั่งยืนและการอนุรักษ์ธรรมชาติและสิ่งแวดล้อม จึงเกิดการเป็นการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน แต่ชุมชนทะเลน้อย จังหวัดพัทลุง ยังขาดแบบแผนที่ชัดเจน ขาดการนำความรู้มาประยุกต์กับสินค้าและบริการ ซึ่งสิ่งเหล่านี้สามารถเป็นแรงสนับสนุนที่สำคัญในการพัฒนาท้องถิ่นและการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืนในอนาคต
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
เนื้อหาของแต่ละบทความเป็นทัศนะของผู้เขียน ซึ่งที่ปรึกษา บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการบริหารวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
กลุ่มงานยุทธศาสตร์และข้อมูลเพื่อการพัฒนาจังหวัด สำนักงานจังหวัดพัทลุง. (2566). แผนพัฒนาจังหวัดพัทลุง 5 ปี พ.ศ. 2566-2570. ค้นเมื่อ 17 พฤศจิกายน 2566, จากhttp://www.phatthalung.go.th /2022/files/com_news_develop/2022-04_677cac2c26c2239.pdf
กองยุทธศาสตร์และแผนงาน สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566 ก). ข้อมูล สถานการณ์ ทิศทางการท่องเที่ยวและกีฬา. ค้นเมื่อ 4 กันยายน 2566, จาก https://secretary.mots.go.th/ more_news.php?cid=60
กองยุทธศาตร์และแผนงาน สำนักงานปลัดกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. (2566 ข). แผนปฏิบัติราชการรายปีกระทรวงการท่องเที่ยวและกีฬา. ค้นเมื่อ 4 กันยายน 2566, จาก https://secretary.mots.go.th/more_news.php?cid=60
จันทร์จิรา สุขบรรจง และสมยศ วัฒนากมลชัย. (2562). การพัฒนาการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของหนานมดแดง อำเภอเมือง จังหวัดพัทลุง. วารสารการบริการและการท่องเที่ยว, 14 (2), 3-16.
ตนุยา เพชรสง, ชมพูนุช จิตติถาวร และผกามาศ ชัยรัตน์. (2565). ศักยภาพการท่องเที่ยวจังหวัดพัทลุง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 1 (14), 101-113.
นิตติยา ทองเสนอ และอุทิศ สังขรัตน์. (2558). การจัดการวัฒนธรรมและภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ในตำบลเกาะหมาก อำเภอปากพะยูน จังหวัดพัทลุง. วารสารมนุษยศาสตร์สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 10 (1), 187-206.
นิยม พัฒนศรี และพรเพ็ญ เพชรสุขศิริ. (2565). การบริหารเพื่อส่งเสริมวัฒนธรรมประเพณีและภูมิปัญญาของเทศบาลตำบลดอนทราย อำเภอควนขนุน จังหวัดพัทลุง. วารสารวิทยาการจัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม, 8 (1), 284-294.
ปัญจา ชูช่วย, น้ำฝน พลอยนิลเพชร, ภัททิรา กลิ่นเลขา และทวนธง ครุฑจ้อน. (2564). ศักยภาพการจัดการความรู้และภูมิปัญญาท้องถิ่นเพื่อการเรียนรู้ในชุมชน ตำบลลานข่อย อำเภอป่าพะยอม จังหวัดพัทลุง. วารสารมนุษศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม, 40 (6), 109-118.
ปิยะณัฐณ์ สายสวัสดิ์, ณฐพงศ์ จิตรนิรัตน์ และพรพันธุ์ คุณาศัย. (2565). การพัฒนารูปแบบการท่องเที่ยวเชิงรุกขชาติป่าต้นน้ำคลองลำสินธุ์ อำเภอศรีนครินทร์ จังหวัดพัทลุง. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยปทุมธานี, 14 (1), 262-277.
เพียงใจ คงพันธ์, อนงค์ ไต่วัลย์ และประเสริฐ สิทธิจิรพัฒน์. (2566). การพัฒนาการจัดการการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ ชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี จังหวัดพัทลุง. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์, 15 (1), 80-91.
มงคล ไชยภักดี และวัลยา ชนิตตาวงศ์. (2551). รายงานการวิจัยเรื่อง สถานการณ์และการบริหารจัดการพื้นที่ชุ่มน้ำในประเทศไทย. กรุงเทพฯ: กลุ่มงานวิจัยสัตว์ป่า สำนักอนุรักษ์สัตว์ป่า กรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่า และพันธุ์พืช.
ยศศิริ ศิริวัฒนธานี. (2565). ระบบการเลี้ยงควายปลักทะเลน้อย. ค้นเมื่อ 5 กันยายน 2566, จาก https://thainews.prd.go.th/th/news/detail/TCATG221107154147866
ริณรนินณ์ สิริพันธะสกุล และณัฐพงศ์ พันธ์น้อย. (2565). องค์ประกอบและการเปลี่ยนแปลงของภูมิทัศน์วัฒนธรรมในพื้นที่ทะเลน้อยและทะเลสาบสงขลา จังหวัดพัทลุง. วารสารสาระศาสตร์, 65 (3), 549-562.
ศิริรักษ์ บุญพร้อมรักษา. (2556). รูปแบบการจัดการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา การท่องเที่ยวเที่ยวเชิงวัฒนธรรมตลาดร้อยปีบ้านใหม่ จังหวัดฉะเชิงเทรา. วารสารธุรกิจปริทัศน์, 5 (1), 79-96.
สาโรจน์ สามารถ, เกิดวิชัย ฤๅเดช และดวงสมร โสภณธาดา. (2565). การจัดการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืนของจังหวัดพัทลุง. วารสารสังคมศาสตร์และมานุษยวิทยาเชิงพุทธ, 7 (3), 423-437.
สำนักงานสภาพัฒนาการเศรษฐกิจและสังคมแห่งชาติ. (2561). แผนแม่บทภายใต้ยุทธศาสตร์ชาติ พ.ศ. 2561-2580. ค้นเมื่อ 4 กันยายน 2566, จาก https://www.nesdc.go.th/main.php
เสาวลักษณ์ เล็กประเสริฐ และคณะ. (2555). ควายน้ำ วงจรชีวิตที่เปลี่ยนไปท่ามกลางกระแสสังคม. วารสารศิลปศาสตร์, 4 (1), 105-117.
อรจิรา สิทธิศักดิ์. (2563). ปัจจัยที่เอื้อและเป็นอุปสรรคต่อการพัฒนาระบบสารสนเทศภูมิศาสตร์ในการวิเคราะห์ศักยภาพเชิงพื้นที่เพื่อการพัฒนาด้านการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม กรณีศึกษา ชุมชนตะโหมด อำเภอตะโหมด จังหวัดพัทลุง. วารสารอินทนิลทักษิณสาร, 15 (2), 109-127.
อังค์ริศา แสงชุมนงค์. (2561). ความท้าทายของชุมชนเชิงมรดกทางวัฒนธรรมต่อการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน. วารสารกระแสวัฒนธรรม, 19 (36), 82-91.
