ความรู้ ทัศนคติ และการบริโภคพืชอาหารจากป่าในชุมชนสะลวง-ขี้เหล็ก อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยแบบผสานวิธีนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) ความรู้ ทัศนคติ และการบริโภคพืชอาหารจากป่า และ 2) พยากรณ์ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการบริโภคพืชอาหารจากป่าของประชาชน กลุ่มตัวอย่างเป็นประชาชนในชุมชนสะลวง-ขี้เหล็ก จำนวน 303 ครัวเรือน และผู้มีส่วนได้ส่วนเสีย จำนวน 16 คน เครื่องมือที่ใช้ในการเก็บรวบรวมข้อมูลเป็นแบบสอบถาม แบบสัมภาษณ์แบบไม่เป็นทางการ และการสนทนากลุ่ม วิเคราะห์ข้อมูลโดยสถิติเชิงพรรณนา การวิเคราะห์การถดถอยเชิงเส้น และการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา ผลการวิจัยพบว่า ประชาชนมีระดับความรู้เกี่ยวกับพืชอาหารจากป่าในระดับปานกลาง (ร้อยละ 72.74) และมีระดับทัศนคติต่อพืชอาหารจากป่าในระดับปานกลาง (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 3.47 ± 0.34) และบริโภคพืชอาหารระดับน้อย (ค่าเฉลี่ยเท่ากับ 2.23 ± 0.63) โดยการเข้าร่วมกิจกรรมชุมชน (Beta = .275, p = 0.000) และทัศนคติต่อพืชอาหารจากป่า (Beta =.375, p = 0.000) พยากรณ์การบริโภคพืชอาหารจากป่าของประชาชนได้อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ .05 ทั้งนี้ประชาชนเสนอแนะปัจจัยสนับสนุนการบริโภคพืชอาหารป่าโดยพัฒนากิจกรรมการอนุรักษ์เชิงนิเวศวัฒนธรรมตามกฎ กติกาของชุมชน และรวบรวมองค์ความรู้ภูมิปัญญาพื้นบ้านที่เกี่ยวข้อง
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
เนื้อหาของแต่ละบทความเป็นทัศนะของผู้เขียน ซึ่งที่ปรึกษา บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการบริหารวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
เอกสารอ้างอิง
จักรพงษ์ พวงงามชื่น, สวิชญา ศุภอุดมฤกษ์ ตรีรัตน์ และนคเรศ รังควัต. (2556). การพัฒนารูปแบบการมีส่วนร่วมของประชาชนในการจัดการป่าชุมชน: กรณีศึกษาบ้านทาป่าเปา ตำบลทาปลาดุก อำเภอแม่ทา จังหวัดลำพูน. วารสารวิจัยและพัฒนา มจธ., 36 (2), 245-260.
ชุติมา สามารถ และเก็ตถวา บุญปราการ. (2559). การจัดการดูแลป่าชุมชนอย่างมีส่วนร่วมของชุมชนบ้านนิคมพัฒนาที่ 1 ตำบลท่าชะมวง อำเภอรัตภูมิ จังหวัดสงขลา. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 11 (1), 193-235.
ทวีศักดิ์ เทพพิทักษ์. (2556). การใช้แบบจำลอง KAP กับการศึกษาพฤติกรรมและทัศนคติการป้องกันการติดเชื้อ เอช ไอ วี / เอดส์ ของคนประจำเรือไทย. วารสารวิทยาการจัดการ, 8 (2), 84-102.
พลอยระดา ภูมี และปิยะนุช โทมล. (2560). ความหลากหลายและการใช้ประโยชน์ของพืชอาหารป่าในตลาดพื้นบ้านอีสานกรณีศึกษา พื้นที่ลุ่มน้ำห้วยหลวง ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ ประเทศไทย. วารสารพื้นถิ่น โขง ชี มูล, 3 (1), 187-212.
สถาบันชุมชนลุ่มน้ำโขง. (2561). พืชอาหารจากป่าแม่ปืม. เชียงใหม่: วนิดาการพิมพ์.
สามารถ ใจเตี้ย และคณะ. (2564). การใช้ประโยชน์ และข้อเสนอเชิงนโยบายเพื่อการอนุรักษ์สมุนไพรพื้นบ้าน: กรณีศึกษาชุมชนสะลวง-ขี้เหล็ก อำเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วิจัยราชภัฏเชียงใหม่, 22 (2), 90-102.
สามารถ ใจเตี้ย และคณะ. (2565). การใช้ประโยชน์ และการมีส่วนร่วมของประชาชนเพื่อการอนุรักษ์พืชอาหารจากป่า ชุมชนสะลวง-ขี้เหล็ก อําเภอแม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. วารสารการพัฒนาชุมชนและคุณภาพชีวิต, 10 (2), 180-189.
สุรพงษ์ โสธนะเสถียร. (2533). การสื่อสารกับสังคม. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรศักดิ์ นุ่มมีศรี. (2559). พฤกษศาสตร์พื้นบ้านและนิเวศวัฒนธรรมเพื่อการสร้างจิตสำนึกในการอนุรักษ์พืชอาหารจากป่า กรณีศึกษาชุมชนสะลวง-ขี้เหล็ก อำเภอเเม่ริม จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
Abdolbaset, G., Gerhard, L. & Joachim, S. (2012). A comparison of the wild food plant use knowledge of ethnic minorities in Naban River Watershed National Nature Reserve, Yunnan, SW China. Journal of Ethnobiology and Ethnomedicine, 8 (17), 2-9.
Abidullah S. et al. (2021). Consumption of wild food plants among tribal communities of Pak-Afghan border, near Bajaur, Pakistan. Acta Ecologica Sinica, Retrieved 8 May 2022, from https://doi.org/10.1016/j.chnaes.2021.08.002
Avik, R., Rajasri, R. & Sreevidya, E.A. (2020). How many wild edible plants do we eat—their diversity, use, and implications for sustainable food system: an exploratory analysis in India. Frontiers in Sustainable Food Systems, 4, 56. Retrieved 8 May 2022, from https://doi.org/10.3389/fsufs.2020.00056
Daniel, W. W. (2010). Biostatistics: Basic concepts and methodology for the health sciences (9th ed.). New York: John Wiley & Sons.
Elizabeta, M. M., Angelina, S. & Suzana, J. (2020). Traditional uses of wild edible plants in the Republic of North Macedonia. Phytologia Balcanica, 26 (1), 155-162.
Kargıoğlu, M. et al. (2008). An ethnobotanical survey of inner-West Anatolia, Turkey. Journal of Human Ecology, 36, 763-777.
Motti, R. (2022). Wild edible plants: a challenge for future diet and health. Plants (Basel), 11 (3), 344. Retrieved 26 July 2022, from https://doi:10.3390/plants11030344
Shumsky, S. A. et al. (2014). Understanding the contribution of wild edible plants to rural social-ecological resilience in semi-arid Kenya. Ecology and Society, 194, 34. Retrieved 2 May 2022, from http://dx.doi.org/10.5751/ES-06924-190434
Thakur, D., Sharma, A. & Uniyal, S. K. (2017). Why they eat, what they eat: patterns of wild edible plants consumption in a tribal area of Western Himalaya. Journal of Ethnobiology Ethnomedicine, 13, 70. Retrieved 2 May 2022, from https://doi.org/10.1186/s13002-017-0198
