COMMUNITY HEALTH MANAGEMENT MODEL ON THE BASIS OF ETHNIC CULTURETO SUPPORT THE SPECTACULAR DANCES OF THE WESTERN REGION
Main Article Content
Abstract
The objective of this research is to develop a community health management model based on ethnic culture to support the spectacular dances of the western region. This research was conducted in the areas of the Thai Songdam ethnic group at Ban Khao Yoi Community, Phetchaburi Province, and the Karen ethnic group at Ban Phu Nam Ron Community, Ratchaburi Province using action research. Data were collected using in-depth interviews from five groups of informants. They were 1) ethnic community scholars who have knowledge in community health management; 2) public health volunteers; 3) health promotion service providers in the area, including provincial public health representatives, district public health representatives, and public health academics; 4) consumers or tourists who use services in the area, and 5) other related groups, including community leaders, travel group leaders, leaders from community religious institutions, and leaders from community educational institutions.
The research results found that the community health management model based on ethnic culture to support the spectacular dances of the western region developed in this study comprises upgrading the wisdom of the local medical service system; upgrading the medical system and self-care of the public sector; improving the service level of the modern medical system; and guidelines for managing healthy communities based on ethnic culture. Specifically, the guidelines consist of 3 approaches: having a network of healthy community management committees, the process of driving community health management activities, and community health management activities. The activities include community health screening activities, activities to develop the potential of safety leaders in the area, activities to build a spa massage team using local Thai wisdom from the area, and physical activities for the elderly and youth that can practically and continually do in the area.
Article Details

This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
บทความที่ได้รับการตีพิมพ์เป็นลิขสิทธิ์ของมหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม
เนื้อหาของแต่ละบทความเป็นทัศนะของผู้เขียน ซึ่งที่ปรึกษา บรรณาธิการ กองบรรณาธิการ และคณะกรรมการบริหารวารสารไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
References
กองโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข. (2561). สถานการณ์การดำเนินงานด้านการป้องกันควบคุมโรคไม่ติดต่อ (NCDs). นนทบุรี: กองโรคไม่ติดต่อ กรมควบคุมโรค กระทรวงสาธารณสุข.
ขจร ตรีโสภณากร. (2558). รูปแบบการจัดการระบบสุขภาพภาคประชาชนโดยการมีส่วนร่วมของชุมชนเทศบาลเมืองเมืองแกนพัฒนา จังหวัดเชียงใหม่. เชียงใหม่: คณะครุศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏเชียงใหม่.
จิราภรณ์ กาญจนสุพรรณ. (2562). การวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมเพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรมกะเหรี่ยงอย่างยั่งยืน: กรณีศึกษากลุ่มชาติพันธุ์กะเหรี่ยงจังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต สาขาวิชาพัฒนศึกษา บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยศิลปากร.
ชุติมา ทองวชิระ. (2561). ชุมชนสุขภาวะบนพื้นฐานศักยภาพของชุมชนและการมีส่วนร่วมของภาคีเครือข่าย: กรณีศึกษาชุมชนท่าเสด็จ อำเภอเมือง จังหวัดสุพรรณบุรี. วารสารมหาวิทยาลัยนราธิวาสราชนครินทร์ สาขามนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร, 5 (พิเศษ), 51-61.
ถนัด ใบยา. (2563). การพัฒนาชุมชนจัดการสุขภาวะแบบมีส่วนร่วมตามหลักปรัชญาพอเพียง จังหวัดน่าน. วารสารวิชาการกรมสนับสนุนบริการสุขภาพ, 16 (2), 25-36.
นรินทร์ สังข์รักษา. (2560). การศึกษาแนวทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวเพื่อการศึกษาศิลปวัฒนธรรมในอู่อารยธรรม จังหวัดราชบุรี จังหวัดนครปฐม. นครปฐม: คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยศิลปากร.
พชรดนัย วัชรธนพัฒน์ธาดา. (2562). การพัฒนารูปแบบการส่งเสริมการมีส่วนร่วมของชุมชนอย่างยั่งยืนในการขับเคลื่อนตำบลจัดการสุขภาพแบบบูรณาการของจังหวัดพิษณุโลก. วารสารสันติศึกษาปริทรรศน์, 7 (2), 392-406.
มุกดา สุทธิแสน. (2560). พัฒนาการการสร้างเสริมสุขภาพภายใต้บริบทของชุมชนท่องเที่ยวเชิงสุขภาพกรณีศึกษา ตำบลน้ำเกี๋ยน อำเภอภูเพียง จังหวัดน่าน. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการจัดการการสร้างเสริมสุขภาพ คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วรพงษ์ ด้วงน้อย. (2562). น้ำพุร้อน: นวัตกรรมการจัดการแหล่งท่องเที่ยวเชิงสุขภาพในภาคเหนือตอนบน. เชียงใหม่: กลุ่มวิชาสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์ คณะบริหารธุรกิจและศิลปศาสตร์ มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคลล้านนา.
วิรัตน์ คำสีจันทร์ และคณะ. (2554). การบริหารจัดการชุมชนเข้มแข็งอย่างมีส่วนร่วม. กรุงเทพฯ: สถาบันพัฒนาสุขภาพอาเซียน มหาวิทยาลัยมหิดล.
สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ. (2559). รายงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ ปี 2559. กรุงเทพฯ: สำนักงานหลักประกันสุขภาพแห่งชาติ.
สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข. (2560). แผนพัฒนาสุขภาพแห่งชาติฉบับที่ 12 (2560-2564). นนทบุรี: สำนักนโยบายและยุทธศาสตร์ สำนักงานปลัดกระทรวงสาธารณสุข.
อรรถพล ศิริเวชพันธุ์. (2564). การพัฒนาการท่องเที่ยวชุมชนสู่มาตรฐานความปกติใหม่ (new normal) เพื่อรองรับสถานการณ์โรคติดเชื้อไวรัสโคโรนา 2019 กรณีศึกษา ชุมชนหนองฮะ อำเภอห้วยทับทัน จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏอุบลราชธานี, 12 (1), 58-75.
Coghlan, D. & Brannick, T. (2005). Doing action research in your own organization (2nd ed). Thousand Oaks, CA: Sage.
World Tourism Organization. (2020). Growth in international tourist arrivals continues to outpace the economy. UNWTO World Tourism Barometer, 18 (1), 1-12.