การพัฒนาพื้นที่วัฒนธรรมท้องถิ่นโดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษา ถนนคนเดิน “ลานวัฒน์” อำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี

Main Article Content

กฤตยา อุทโธ
สมศรี ชัยวณิชยา
ดุสิต จักรศิลป์
ทวนทอง จุฑาเกตุ
วีรเวทย์ อุทโธ

บทคัดย่อ

การวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อพัฒนาพื้นที่วัฒนธรรมท้องถิ่นในรูปแบบถนนคนเดินในวัดปากแซง ตำบลพะลาน อำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี ด้วยกระบวนการมีส่วนร่วมกับชุมชน ด้วยการวิจัยเชิงปฏิบัติการแบบมีส่วนร่วมของชุมชน โดยคัดเลือกผู้ให้ข้อมูลด้วยวิธีแบบเจาะจง ประกอบด้วย คณะสงฆ์ ผู้ใหญ่บ้านและชุมชน หน่วยงานภาครัฐและธุรกิจ ผู้ประกอบการชุมชน และกลุ่มผู้ร่วมเป้าหมาย การเก็บรวบรวมข้อมูลใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกพร้อมแบบสอบถามปลายเปิด ถนนคนเดิน “ลานวัฒน์” เป็นชื่อเรียกของพื้นที่วัฒนธรรม จัดตั้งขึ้นในเดือนพฤศจิกายน พ.ศ. 2566 ด้วยความร่วมมือของชุมชนและภาคีเครือข่ายซึ่งพัฒนาจากกระบวนการเรียนรู้ร่วมกันและมีขั้นตอนสำคัญ ประกอบด้วย การทบทวนและเรียนรู้เชิงเปรียบเทียบ การทำความเข้าใจถึงการเปลี่ยนแปลงและผลกระทบต่อชุมชน การสร้างกระบวนการเรียนรู้ที่เหมาะสมกับชุมชน การแลกเปลี่ยนและการจัดการความรู้ และการสะท้อนบทเรียนพร้อมกับการนำใช้และต่อยอด ลานวัฒน์ดำเนินการทุกวันเสาร์เวลา 10.00-16.00 น. มีกิจกรรมประกอบด้วยการฟ้อนรำร่วมสมัย การพูดคุยในหัวข้อวัฒนธรรม การจำหน่ายสินค้าและบริการวัฒนธรรม ผลิตภัณฑ์อาหารพื้นบ้านและเกษตรอินทรีย์ ลานวัฒน์ได้สนับสนุนการตระหนักรู้ให้ชุมชนและกลุ่มเป้าหมายเพื่ออนุรักษ์วัฒนธรรม สร้างรายได้และเครือข่ายธุรกิจได้อย่างเป็นรูปธรรม โดยลานวัฒน์เป็นที่รับรู้จากสาธารณะและเข้าร่วมเพิ่มมากขึ้นผ่านสื่อสังคมที่ประชาสัมพันธ์อย่างกว้างขวาง ผลการวิจัยแสดงให้เห็นว่า กระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชนและการเรียนรู้ร่วมกันเป็นพื้นฐานสำคัญในการพัฒนาพื้นที่วัฒนธรรมท้องถิ่นและการดำเนินกิจกรรมทางวัฒนธรรมของพื้นที่ได้อย่างสม่ำเสมอ นอกจากนี้ยัง พบว่า องค์ความรู้จากงานวิจัยสามารถประยุกต์กับนโยบายการส่งเสริมเศรษฐกิจชุมชนด้วยทุนวัฒนธรรม อาทิ อาหารพื้นบ้าน งานศิลปหัตถกรรม แหล่งท่องเที่ยววัฒนธรรม และการแสดงทางวัฒนธรรม

Article Details

รูปแบบการอ้างอิง
อุทโธ ก., ชัยวณิชยา ส., จักรศิลป์ ด., จุฑาเกตุ ท., & อุทโธ ว. (2026). การพัฒนาพื้นที่วัฒนธรรมท้องถิ่นโดยกระบวนการมีส่วนร่วมของชุมชน: กรณีศึกษา ถนนคนเดิน “ลานวัฒน์” อำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารศิลปศาสตร์ มทร.กรุงเทพ, 8(1), 45–61. สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/larts-journal/article/view/277050
ประเภทบทความ
บทความวิจัย

เอกสารอ้างอิง

ภัชรบถ ฤทธิ์เต็ม, และมานิตย์ โกวฤทธิ์. (2566). การพัฒนาพื้นที่ศิลปะในเมืองและชุมชนของกลุ่มจังหวัดล้านนา. วารสารพุทธศิลปกรรม, 6(1), 22-41. https://so09.tci-thaijo.org/index.php/barts/article/view/2327

ณัฐวิภา สินสุวรรณ, สุวัฒน์ พื้นผา, จารุณี เจริญรส, เบญนภา พัฒนาพิภัทร, ยุวยง อนุมานราชธน, อนุสรณ์ สาครดี, กิตติพร ชูเกียรติ, อรสุชา อุปกิจ, อุกฤษ ณ สงขลา, และกรกช ใจศักดิ์. (2566). แนวทางการจัดกิจกรรมแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างเยาวชนนักสื่อสารวัฒนธรรมท้องถิ่น : บทเรียนจากพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 11(1), 119–133. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jcosci/article/view/264742

ตนุภัทร์ เรืองปรัชญากุล, ปิยฉัตร ล้อมชวการ, และกมลรัฐ อินทรทัศน์. (2566). การสื่อสารอัตลักษณ์และการรับรู้ของนักท่องเที่ยวที่มีต่อตลาดนัด ถนนคนเดินเซราะกราว จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยและนวัตกรรมท้องถิ่น, 18(1), 85–95. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/RDIBRU/article/view/266664

บุษบาบัญ โอบอ้อม, ภูริพัฒน์ ลิ้มจิตรกร, รุ่งศิริกานต์ ฝ่ายดี, กัญญาพร นาหนองตูม, ชีพชนก พงษ์พยุหะ, และกิตติพงษ์ เพียรพิทักษ์. (2567). แนวทางการแก้ไขปัญหาการเข้าใช้พื้นที่ “ถนนคนเดินเขมราฐ” ภายใต้การกำกับดูแลของเทศบาลตำบลเขมราฐ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities, and Arts), 44(3), 1-13. https://doi.org/10.14456/sujthai.2024.17

สุพาพา สิริกุลตา, และไพบูลย์ อาชารุ่งโรจน์. (2558). ปัจจัยสู่ความสำเร็จของโมเดลต้นแบบถนนคนเดินประเทศจีน: กรณีศึกษาเมืองกวางโจว และหางโจว. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 6(1), 124-136. https://ejournals.swu.ac.th/index.php/MBASBJ/article/view/6028

นันทพงษ์ บุญป้อง, อติชน ทองปน, และ วิชดา ลิวนานนท์ชัย. (2560). การวิเคราะห์ปัจจัยการกำหนดความอยู่รอดของผู้ประกอบการที่ขายสินค้าในพื้นที่ถนนคนเดินจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 6(12), 10–27. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jms_ubu/article/view/111595

ทวนทอง จุฑาเกตุ, วีรเวทย์ อุทโธ, สมศรี ชัยวณิชยา, กัญญา จึงวิมุติพันธุ์, สุวภัทร ศรีจองแสง, ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์, สิริรัตน์ ชอบขาย, วรารัตน์ บุญแฝง, ดุสิต จักรศิลป์, เขมจิรา หนองเป็ด, และกฤตยา อุทโธ. (2568). การเพิ่มความเข้มแข็งของเศรษฐกิจฐานรากและศักยภาพในการแข่งขันสำหรับชุมชนทางวัฒนธรรมอำเภอเขมราฐ และอำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี. [รายงานฉบับสมบูรณ์]. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1981). Rural development participation: concept and measures for project design implementation and evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies. Cornell University.

Pretty, J. N., Guijt, I. M., Thompson, J. & Scones, I. (1995). Participatory action and learning: a trainer’s guide. https://www.iied.org/6021iied

ชิดชนก อนันตมงคลกุล, และกัญญาพัชร์ พัฒนาโภคินสกุล. (2563). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(2), 1–20. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/177702

ณัฐวุฒิ สุวรรณทิพย์, ทัศนาวดี แก้วสนิท, และกรกฎ จำเนียร. (2560). การสื่อสารการตลาดเชิงวัฒนธรรมเพื่อการอนุรักษ์ความหลากหลายทางศิลปวัฒนธรรมตลาดน้ำคลองแดน: ตลาดน้ำสามคลองสองเมืองของจังหวัดสงขลาและจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 15(2), 77–90. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/stou-sms-pr/article/view/116130

ปานณนาถ เกตุโศภิษฐ์, และอัมเรศ เทพมา. (2567). แนวทางบริหารจัดการตลาดท่องเที่ยววัฒนธรรมสร้างสรรค์ของจังหวัดแพร่. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 20(1), 1–23. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/263316

ธีราธร ลำเนาครุฑ. (2559). การจัดทำรูปแบบถนนคนเดิน (Model) ตำบลราไวย์ จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 6(2), 110-135. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jis/article/view/114522

รัชชพงษ์ ชัชวาล, และศตานนท์ วัตตธรรม. (2564). รูปแบบการจัดการตลาดนัดชุมชนเชิงวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยว ตำบลเขาขาว อำเภอละงู จังหวัดสตูล. วารสารอินทนิลทักษิณสาร มหาวิทยาลัยทักษิณ, 16(1), 155–176. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/HUSOTSU/article/view/250053

Howkins, J. (2001). The creative economy: how people make money from ideas. Allen Lane.

ฐานชน จันทร์เรือง, และภัทรธิรา ผลงาม. (2562) การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ด้านละครและภาพยนตร์จากนิทานพื้นบ้าน บ้านแก่งปลาปก ตำบลชมเจริญ อำเภอปากชม จังหวัดเลย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 27(55), 40-59. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husojournal/article/view/166876

แพรภัทร ยอดแก้ว. 2565. แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์กับการพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงสร้างสรรค์ของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่งในจังหวัดนครปฐม. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 14 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม 7-8 กรกฎาคม 2565 (Online). 2873-2886.

Patton, M. Q. (2002). Qualitative research and evaluation methods (3rd ed.), Sage Publications.

สุภางค์ จันทวานิช. (2553). การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 10). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กฤตยา อุทโธ, วีรเวทย์ อุทโธ, สายฝน อินทนาม, หทัยพร กัมพวงศ์, และสุธิตา ภาระสันต์. (2565). การพัฒนาเครือข่ายธุรกิจกับธุรกิจภายในตลาดสดชุมชนเพื่อการขับเคลื่อนการจำหน่ายผักอินทรีย์. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ, 3(2), 30-44. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jomt/article/view/255519

เริงศักดิ์ แก้วเพ็ชร. (2566). การจัดการเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของผลิตภัณฑ์ผ้าพื้นเมืองในถนนคนเดินเขมราฐ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(1), 61-72. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/259962

ใจ บุญชัยมิ่ง. (2560). การศึกษากลยุทธ์การพัฒนาวัดการจัดการสาธารณูปการในจังหวัดพะเยา. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 17(2), 115–126. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/87251

มนัสสินี บุญมีศรีสง่า, กอบกาญจน์ ศักดิ์ประเสริฐ, ภาวิณี สะอาดศรี, และวนชัย อุทินทุ. (2556). แนวทางการพัฒนาถนนคนเดิน ตลาด 200 ปี ปราณบุรี ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน. Veridian E-Journal SU (กลุ่มมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(1), 119-131. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/28347

นฤมล นิ่มนวล. (2565). การจัดการพื้นที่สาธารณะในเขตเมืองเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนและเป็นธรรม: กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครสวรรค์, 9(1), 45–58. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/hssnsru/article/view/257428

กฤตยา อุทโธ, วีรเวทย์ อุทโธ, สิริพร แก้วมหาวงษ์, พรรณธิดา หล้าวงษ์, และนิภาพร สีทน. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของผู้ค้ารายย่อยในการเข้าร่วมกิจกรรมการจัดวางสินค้าและให้บริการตามแนวคิดตลาดสดปลอดภัย. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ, 1(1), 23-35. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jomt/article/view/246542

พัชชา อัคคพู, และพลสิทธิ์ ศรีศิริ. (2567). การจัดการผลกระทบการท่องเที่ยวที่มีต่อประชาชนท้องถิ่น กรณีศึกษา ถนนคนเดินทวาราวดีศรีนครปฐม (ชุมชนริมคลองวัดพระงาม) ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 10(1), 125-142. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/rpu/article/view/277479

นฐกร วงษ์เทราช, และศิวัช ศรีโภคางกุล. (2562). ความท้าทายของคนในพื้นที่ตำบลเชียงคาน อันเนื่องมาจากการหลั่งไหลเข้ามาของนักท่องเที่ยว. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(9), 4383-4396. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/223647

วีระศิษฏ์ แก้วป่อง, และทัศนาวลัย อุฑารสกุล. (2563). ปัจจัยทุนทางสิ่งแวดล้อม ทุนทางสังคมและวัฒนธรรม และทุนทางเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบต่อกิจกรรมถนนคนเดินข่วงเมืองน่าน จังหวัดน่าน. สิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย, 19(3), 79–96. https://doi.org/10.14456/bei.2020.16

วรรณศิกา จันทร์ตรี, และศิวัช ศรีโภคางกุล. (2560). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร มทร. อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(1), 116-132. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RMUTI_SS/article/view/189664