Developing Local Cultural Area Through Community Participation Process: A Case Study on “Lan Wattana” Walking Street, Natan District, Ubon Ratchathani Province

Main Article Content

Grittaya Utto
Somsri Chaiwanichaya
Dusit Jaksilp
Tuantong Jutagate
Weerawate Utto

Abstract

This research aimed to develop a local cultural area of a walking street at Pak Saeng Temple, Pa Lan Subdistrict, Natan District, Ubon Ratchathani Province, through community participation processes. The study employed a Participatory Action Research (PAR) methodology, with participants selected via purposive sampling. The sample included Sangha members, village leaders, community members, representatives from government and business organizations, local entrepreneurs, and target participants. Data collection was conducted through in-depth interviews and open-ended questionnaires. The walking street "Lan Wattana" designated as a cultural area, established in November 2023, resulted from community-network collaborations and collaborative learning processes. Key stages included comparative reviews, impact assessments, the development of learning processes, knowledge sharing, and reflective practice. Lan Wattana operates weekly on Saturdays from 10:00 AM to 4:00 PM. Activities include contemporary dancing, cultural talk shows, the sale of indigenous and organic products, and cultural demonstrations. It has raised community awareness regarding cultural heritage conservation while generating income and fostering business networks. Extensive social media publicity has further increased public recognition and participation. Overall, the results indicate that community participation and collaborative learning are fundamental to developing local cultural areas and ensuring the continuity of cultural activities. Furthermore, the knowledge gained from this research can be applied to policies promoting local economies by leveraging cultural capital, such as indigenous foods, arts, handicrafts, and eco-cultural tourism.

Article Details

How to Cite
Utto, G., Chaiwanichaya, S., Jaksilp, D., Jutagate, T., & Utto, W. (2026). Developing Local Cultural Area Through Community Participation Process: A Case Study on “Lan Wattana” Walking Street, Natan District, Ubon Ratchathani Province . RMUTK Journal of Liberal Arts, 8(1), 45–61. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/larts-journal/article/view/277050
Section
Research Articles

References

ภัชรบถ ฤทธิ์เต็ม, และมานิตย์ โกวฤทธิ์. (2566). การพัฒนาพื้นที่ศิลปะในเมืองและชุมชนของกลุ่มจังหวัดล้านนา. วารสารพุทธศิลปกรรม, 6(1), 22-41. https://so09.tci-thaijo.org/index.php/barts/article/view/2327

ณัฐวิภา สินสุวรรณ, สุวัฒน์ พื้นผา, จารุณี เจริญรส, เบญนภา พัฒนาพิภัทร, ยุวยง อนุมานราชธน, อนุสรณ์ สาครดี, กิตติพร ชูเกียรติ, อรสุชา อุปกิจ, อุกฤษ ณ สงขลา, และกรกช ใจศักดิ์. (2566). แนวทางการจัดกิจกรรมแบบมีส่วนร่วมเพื่อสร้างเยาวชนนักสื่อสารวัฒนธรรมท้องถิ่น : บทเรียนจากพื้นที่ภาคกลางของประเทศไทย. วารสารวิชาการนวัตกรรมสื่อสารสังคม, 11(1), 119–133. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/jcosci/article/view/264742

ตนุภัทร์ เรืองปรัชญากุล, ปิยฉัตร ล้อมชวการ, และกมลรัฐ อินทรทัศน์. (2566). การสื่อสารอัตลักษณ์และการรับรู้ของนักท่องเที่ยวที่มีต่อตลาดนัด ถนนคนเดินเซราะกราว จังหวัดบุรีรัมย์. วารสารวิจัยและนวัตกรรมท้องถิ่น, 18(1), 85–95. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/RDIBRU/article/view/266664

บุษบาบัญ โอบอ้อม, ภูริพัฒน์ ลิ้มจิตรกร, รุ่งศิริกานต์ ฝ่ายดี, กัญญาพร นาหนองตูม, ชีพชนก พงษ์พยุหะ, และกิตติพงษ์ เพียรพิทักษ์. (2567). แนวทางการแก้ไขปัญหาการเข้าใช้พื้นที่ “ถนนคนเดินเขมราฐ” ภายใต้การกำกับดูแลของเทศบาลตำบลเขมราฐ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. Silpakorn University e-Journal (Social Sciences, Humanities, and Arts), 44(3), 1-13. https://doi.org/10.14456/sujthai.2024.17

สุพาพา สิริกุลตา, และไพบูลย์ อาชารุ่งโรจน์. (2558). ปัจจัยสู่ความสำเร็จของโมเดลต้นแบบถนนคนเดินประเทศจีน: กรณีศึกษาเมืองกวางโจว และหางโจว. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 6(1), 124-136. https://ejournals.swu.ac.th/index.php/MBASBJ/article/view/6028

นันทพงษ์ บุญป้อง, อติชน ทองปน, และ วิชดา ลิวนานนท์ชัย. (2560). การวิเคราะห์ปัจจัยการกำหนดความอยู่รอดของผู้ประกอบการที่ขายสินค้าในพื้นที่ถนนคนเดินจังหวัดอุบลราชธานี. วารสารบริหารศาสตร์ มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี, 6(12), 10–27. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jms_ubu/article/view/111595

ทวนทอง จุฑาเกตุ, วีรเวทย์ อุทโธ, สมศรี ชัยวณิชยา, กัญญา จึงวิมุติพันธุ์, สุวภัทร ศรีจองแสง, ชัยวุฒิ กรุดพันธุ์, สิริรัตน์ ชอบขาย, วรารัตน์ บุญแฝง, ดุสิต จักรศิลป์, เขมจิรา หนองเป็ด, และกฤตยา อุทโธ. (2568). การเพิ่มความเข้มแข็งของเศรษฐกิจฐานรากและศักยภาพในการแข่งขันสำหรับชุมชนทางวัฒนธรรมอำเภอเขมราฐ และอำเภอนาตาล จังหวัดอุบลราชธานี. [รายงานฉบับสมบูรณ์]. มหาวิทยาลัยอุบลราชธานี.

Cohen, J. M. & Uphoff, N. T. (1981). Rural development participation: concept and measures for project design implementation and evaluation. Rural Development Committee Center for International Studies. Cornell University.

Pretty, J. N., Guijt, I. M., Thompson, J. & Scones, I. (1995). Participatory action and learning: a trainer’s guide. https://www.iied.org/6021iied

ชิดชนก อนันตมงคลกุล, และกัญญาพัชร์ พัฒนาโภคินสกุล. (2563). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ของนักท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 15(2), 1–20. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/177702

ณัฐวุฒิ สุวรรณทิพย์, ทัศนาวดี แก้วสนิท, และกรกฎ จำเนียร. (2560). การสื่อสารการตลาดเชิงวัฒนธรรมเพื่อการอนุรักษ์ความหลากหลายทางศิลปวัฒนธรรมตลาดน้ำคลองแดน: ตลาดน้ำสามคลองสองเมืองของจังหวัดสงขลาและจังหวัดนครศรีธรรมราช. วารสารการจัดการสมัยใหม่, 15(2), 77–90. https://so04.tci-thaijo.org/index.php/stou-sms-pr/article/view/116130

ปานณนาถ เกตุโศภิษฐ์, และอัมเรศ เทพมา. (2567). แนวทางบริหารจัดการตลาดท่องเที่ยววัฒนธรรมสร้างสรรค์ของจังหวัดแพร่. วารสารวิชาการการท่องเที่ยวไทยนานาชาติ, 20(1), 1–23. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/263316

ธีราธร ลำเนาครุฑ. (2559). การจัดทำรูปแบบถนนคนเดิน (Model) ตำบลราไวย์ จังหวัดภูเก็ต. วารสารวิเทศศึกษา มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์, 6(2), 110-135. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jis/article/view/114522

รัชชพงษ์ ชัชวาล, และศตานนท์ วัตตธรรม. (2564). รูปแบบการจัดการตลาดนัดชุมชนเชิงวัฒนธรรมเพื่อการท่องเที่ยว ตำบลเขาขาว อำเภอละงู จังหวัดสตูล. วารสารอินทนิลทักษิณสาร มหาวิทยาลัยทักษิณ, 16(1), 155–176. https://so02.tci-thaijo.org/index.php/HUSOTSU/article/view/250053

Howkins, J. (2001). The creative economy: how people make money from ideas. Allen Lane.

ฐานชน จันทร์เรือง, และภัทรธิรา ผลงาม. (2562) การพัฒนาเศรษฐกิจสร้างสรรค์ด้านละครและภาพยนตร์จากนิทานพื้นบ้าน บ้านแก่งปลาปก ตำบลชมเจริญ อำเภอปากชม จังหวัดเลย. วารสารวิชาการมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยบูรพา, 27(55), 40-59. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/husojournal/article/view/166876

แพรภัทร ยอดแก้ว. 2565. แนวคิดเศรษฐกิจสร้างสรรค์กับการพัฒนาผลิตภัณฑ์เชิงสร้างสรรค์ของกลุ่มชาติพันธุ์ลาวครั่งในจังหวัดนครปฐม. การประชุมวิชาการระดับชาติ ครั้งที่ 14 มหาวิทยาลัยราชภัฏนครปฐม 7-8 กรกฎาคม 2565 (Online). 2873-2886.

Patton, M. Q. (2002). Qualitative research and evaluation methods (3rd ed.), Sage Publications.

สุภางค์ จันทวานิช. (2553). การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงคุณภาพ (พิมพ์ครั้งที่ 10). สำนักพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

กฤตยา อุทโธ, วีรเวทย์ อุทโธ, สายฝน อินทนาม, หทัยพร กัมพวงศ์, และสุธิตา ภาระสันต์. (2565). การพัฒนาเครือข่ายธุรกิจกับธุรกิจภายในตลาดสดชุมชนเพื่อการขับเคลื่อนการจำหน่ายผักอินทรีย์. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ, 3(2), 30-44. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jomt/article/view/255519

เริงศักดิ์ แก้วเพ็ชร. (2566). การจัดการเศรษฐกิจสร้างสรรค์ของผลิตภัณฑ์ผ้าพื้นเมืองในถนนคนเดินเขมราฐ อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 23(1), 61-72. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/259962

ใจ บุญชัยมิ่ง. (2560). การศึกษากลยุทธ์การพัฒนาวัดการจัดการสาธารณูปการในจังหวัดพะเยา. วารสารวิชาการธรรมทรรศน์, 17(2), 115–126. https://so06.tci-thaijo.org/index.php/dhammathas/article/view/87251

มนัสสินี บุญมีศรีสง่า, กอบกาญจน์ ศักดิ์ประเสริฐ, ภาวิณี สะอาดศรี, และวนชัย อุทินทุ. (2556). แนวทางการพัฒนาถนนคนเดิน ตลาด 200 ปี ปราณบุรี ให้เป็นแหล่งท่องเที่ยวทางวัฒนธรรม โดยการมีส่วนร่วมของชุมชน. Veridian E-Journal SU (กลุ่มมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 6(1), 119-131. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/28347

นฤมล นิ่มนวล. (2565). การจัดการพื้นที่สาธารณะในเขตเมืองเพื่อการพัฒนาอย่างยั่งยืนและเป็นธรรม: กรณีศึกษากรุงเทพมหานคร. วารสารวิชาการ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฎนครสวรรค์, 9(1), 45–58. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/hssnsru/article/view/257428

กฤตยา อุทโธ, วีรเวทย์ อุทโธ, สิริพร แก้วมหาวงษ์, พรรณธิดา หล้าวงษ์, และนิภาพร สีทน. (2563). ปัจจัยที่ส่งผลต่อการตัดสินใจของผู้ค้ารายย่อยในการเข้าร่วมกิจกรรมการจัดวางสินค้าและให้บริการตามแนวคิดตลาดสดปลอดภัย. วารสารวิชาการเทคโนโลยีการจัดการ, 1(1), 23-35. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/jomt/article/view/246542

พัชชา อัคคพู, และพลสิทธิ์ ศรีศิริ. (2567). การจัดการผลกระทบการท่องเที่ยวที่มีต่อประชาชนท้องถิ่น กรณีศึกษา ถนนคนเดินทวาราวดีศรีนครปฐม (ชุมชนริมคลองวัดพระงาม) ตำบลพระปฐมเจดีย์ อำเภอเมือง จังหวัดนครปฐม. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชพฤกษ์, 10(1), 125-142. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/rpu/article/view/277479

นฐกร วงษ์เทราช, และศิวัช ศรีโภคางกุล. (2562). ความท้าทายของคนในพื้นที่ตำบลเชียงคาน อันเนื่องมาจากการหลั่งไหลเข้ามาของนักท่องเที่ยว. วารสารมหาจุฬานาครทรรศน์, 6(9), 4383-4396. https://so03.tci-thaijo.org/index.php/JMND/article/view/223647

วีระศิษฏ์ แก้วป่อง, และทัศนาวลัย อุฑารสกุล. (2563). ปัจจัยทุนทางสิ่งแวดล้อม ทุนทางสังคมและวัฒนธรรม และทุนทางเศรษฐกิจที่ส่งผลกระทบต่อกิจกรรมถนนคนเดินข่วงเมืองน่าน จังหวัดน่าน. สิ่งแวดล้อมสรรค์สร้างวินิจฉัย, 19(3), 79–96. https://doi.org/10.14456/bei.2020.16

วรรณศิกา จันทร์ตรี, และศิวัช ศรีโภคางกุล. (2560). การท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่สอดคล้องกับการพัฒนาท้องถิ่นอย่างยั่งยืน กรณีศึกษา อำเภอเขมราฐ จังหวัดอุบลราชธานี. วารสาร มทร. อีสาน ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 5(1), 116-132. https://so05.tci-thaijo.org/index.php/RMUTI_SS/article/view/189664