Guidelines for the Development and Promotion of Train Tourism under the Concept of a Green Economy for the Elderly in Thailand
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research article evaluates 1) to analyze the transportation factors influencing the travel decisions of the elderly who prefer slow train travel and 2) to find ways to develop and promote train tourism under the concept of a green economy for the elderly. Using a mixed method research approach. The sample group consists of Thai tourists aged 60 and above who travel by train in Thailand. People were randomly selected using a simple random sampling method. Data were collected through questionnaires. The statistical methods used for data analysis included frequency, percentage, mean, standard deviation, and regression analysis using the Enter method. Additionally, data were collected from key informants from government agencies involved in tourism marketing and promotion, who have the authority to set organizational promotion guidelines, through interviews. Data were analyzed using content analysis methods. The results of this research are 1) the transportation factors influencing the decision to travel slowly by train among the elderly, in order of importance, are environmental friendliness (Beta = .435), followed by comfort (Beta = .233) and information provision (Beta = .220). 2) Guidelines for developing and promoting train travel under the concept of a green economy for the elderly in Thailand should include using environmentally friendly food and beverage containers, improving restrooms and cabins, and ensuring that facilities are suitable for the elderly. Additionally, ticket booking channels should be made easy, convenient, verifiable, and accurate.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial 4.0 International License.
1. Any article contents published here are original work written, researched, analyzed, synthesized, compiled, and referenced by their own authorship. The editorial board does not entertain liability for article contents published here.
2. Manuscript articles published by our journal should not have been published before by any print or electronic media and should not be considered for publication by other journals at the moment. On duplicate publication, author shall be held solely responsible for violating copyright act.
3. Any published work for this journal belongs to the journal as its copyright. It is illegal to republish a portion, a partial portion, or all of it without a written approval from the editorial board of the journal
References
กรวรรณ สังขกร และคณะ. (2558). การบริหารและการจัดการการท่องเที่ยวในภาคเหนือตอนบน เพื่อรองรับนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
คมสิทธิ์ เกียนวัฒนา, กฤติกา สายณะรัตร์ชัย, ศรัญญา ศรีทอง และอุษณีย์ วัชรไพศาลกุล. (2565). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจเดินทางท่องเที่ยวรถไฟในสถานการณ์โควิด-19. วารสารวิทยาการจัดการมหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม, 4(2), 45-60.
ฉลองศรี พิมลสมพงศ์. (2560). การวางแผนและพัฒนาตลาดการท่องเที่ยว (พิมพ์ครั้งที่ 13). มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ธวัช พุ่มดารา และสุวิตา พฤกษอาภรณ์. (2565). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวคุณภาพสูงกลุ่มผู้สูงอายุ จังหวัดสมุทรสงคราม. วารสารวิชาการคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัย ราชภัฏพระนคร, 6(1), 107-128.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2555). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS (พิมพ์ครั้งที่ 13). ห้างหุ้นส่วนสามัญบิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา. (2548). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. ศูนย์วิชาการท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
ปรเมษฐ์ ดำชู. (2558). Information and communication technologies for sustainable tourism. วารสารบริหารธุรกิจ เศรษฐศาสตร์และการสื่อสาร, 10(2), 167-170.
พนกฤษณ คลังบุญครอง. (2561). การวางแผนการขนส่งในเขตเมืองอย่างยั่งยืน: หลักการและปฏิบัติการ. โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
พิทักษ์ ศิริวงศ์ และคณะ. (2559). แผนงานวิจัยการยกระดับการท่องเที่ยวอย่างมีคุณภาพในภูมิภาคตะวันตกของนักท่องเที่ยวสูงอายุเพื่อรองรับการเข้าสู่ประชาคมอาเซียน. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
ราณี อิสิชันกุล และคณะ. (2552). การวิจัยเรื่องการส่งเสริมการท่องเที่ยวผู้สูงอายุจากทวีปยุโรปสู่ประเทศไทย. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
วรัญญา ภัทรสุข. (2557). ระเบียบวิธีวิจัยทางสังคมศาสตร์ (พิมพ์ครั้งที่ 5). คณะเศรษฐศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
วัชระ ยี่สุ่นเทศ, ทศพร มะหะหมัด และเยาวลักษณ์ แซ่เลี่ยง (2562). ปัจจัยการขนส่งสำหรับการท่องเที่ยวที่มีผลต่อความพึงพอใจในคุณภาพการให้บริการของธุรกิจการท่องเที่ยวในจังหวัดสมุทรปราการ. วารสารเครือข่ายส่งเสริมการวิจัยทางมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 2(2), 1-11.
วารัชต์ มัธยมบุรุษ. (2554, 27-29 มกราคม). แนวทางการพัฒนาเส้นทางการท่องเที่ยวสำหรับนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุ กรณีศึกษาพื้นที่รอบการไฟฟ้าฝ่ายผลิตแม่เมาะ จังหวัดลำปาง. ประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยขอนแก่น ประจำปี 2554 เรื่อง การพัฒนาอนาคตชนบทไทย: ฐานรากที่มั่นคงเพื่อการพัฒนาประเทศอย่างยั่งยืน (น. 189-193). มหาวิทยาลัยขอนแก่น.
ศศิธร อิสโร, ธนานันต์ อารีย์พงศ์, อรพรรณ อำนวยศิลป์, วิลาวัณย์ จินวรรณ, อรวรรณ แซ่อึ่ง, และธรรมสันต์ สุวรรณโรจน์. (2564). การศึกษาระดับความพึงพอใจการให้บริการระบบการขนส่งสาธารณะระหว่างเมืองสำหรับผู้โดยสารสูงอายุในประเทศไทย. วารสารนาคบุตรปริทรรศน์ มหาวิทยาลัยราชภัฏนครศรีธรรมราช, 13(1), 268-282.
ศิริเพ็ญ เยี่ยมจรรยา. (2562). การท่องเที่ยวรถไฟ: การสร้างความหลากหลายของการท่องเที่ยวไทย กรณีศึกษา เส้นทางรถไฟสายแม่กลอง. วารสารวิจัยและพัฒนา มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนสุนันทา, 11(1), 15-26.
ศิริวรรณ เสรีรัตน์, ศุภร เสรีรัตน์, ปณิศา มีจินดา, จิระวัฒน์ อนุวิชชานนท์ และอรทัย เลิศวรรณวิทย์. (2546). การบริหารการตลาดยุคใหม่. ธรรมสาร.
สามารถ สุวรรณรัตน์, สุดารัตน์ อุทธารัตน์, ณัฐสิทธิ์ ศรีนุรักษ์ และศศิพร แก้วพินิจ. (2558). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวแบบมีส่วนร่วมระหว่างนักท่องเที่ยวผู้สูงอายุและชุมชนในแหล่งท่องเที่ยวภาคเหนือตอนบน. สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม.
สำนักงานพัฒนาวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีแห่งชาติ. (2566). รหัสลับท่องเที่ยวยั่งยืน BCG Tourism คืออะไร. BCG. https://bcg.in.th/data-center/articles/bcg-tourism-travel-trends/
สำนักเศรษฐกิจการเกษตรระหว่างประเทศ. (2556). การศึกษาเศรษฐกิจสีเขียว ในบริบทภาคการเกษตร.
หนึ่งหฤทัยรัตน์ กระจ่างพัฒน์วงษ์ และอรอนงค์ พัวรัตนอรุณกร. (2561). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของผู้สูงอายุ: กรณีศึกษาในเขตเทศบาลนครขอนแก่น. วารสารบริหารธุรกิจและการบัญชี มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2(2), 34-50.
Aswin Sangpikul. (2007). Segmenting the Japanese senior travel market: Implications for Thailand’s tourism industry. Journal of Hospitality & Tourism, 5(1), 95-106.
Cochran, W. G. (1977). Sampling techniques (3rd ed.). John wiley & Sons.
Cohen, E. (1979). A phenomenology of tourist experiences. Sociology, 13(2), 179-201.
Dall’Aglio, S. (2011). Slow tourism seminar. http://www.tnp.si/images/1_stefano_ dall_aglio.pdf
Deshmukh, R., Adha, S., & Oak, A. (2023). Sustainable and slow tourism: A significant footstep towards reducing carbon emissions and negative health impacts: Perception of Indian travelers. Journal of Pharmaceutical Negative Results, 14(1), 44-45.
Lumsdon, L., & Page, S. J. (2004). Tourism and transport: issues and agenda for the new millennium. Elsevier.
Nimrod, G. (2008). Retirement and tourism themes in retirees’ narratives. Annals of Tourism Research, 35(4), 859-878. https://doi.org/10.1016/j.annals.2008.06.001
Wheelen, T. L., & Hunger, J. D. (2011). Strategic management and business policy: Achieving sustainability. Prentice Hall.
