Creative Tourism Behaviour of Cultural Tourists in Phuket

Main Article Content

ชิดชนก อนันตมงคลกุล
กัญญาพัชร์ พัฒนาโภคินสกุล

Abstract

This qualitative research aims to provide a better understanding of creative tourism behaviour of cultural tourists in Phuket. An in-depth interview technique was used to 15 informants, Thai and international tourists who visited Phuket for cultural purpose. The interviews addressed three key findings. The first aspect involved cultural tourist motivation. Travel motivation for cultural tourism includes learning and seeking for novelty experience, local cultural contact, and unique local participation. The second evidence engaged with creative cultural activities. Three terms were spoken, novelty, value, participation, and experience. The tourists mentioned variety of cultural activities including religious related-, local way of life related – and local food related activities. Such activities are unique, authentic, practice and experiential. The third finding was found that Phuket destination image was fixed to be a sea sand sun destination. There is a lack of Phuket cultural destination image. The research findings provide both theoretical and practical implication to the tourism industry.

Article Details

How to Cite
อนันตมงคลกุล ช., & พัฒนาโภคินสกุล ก. (2020). Creative Tourism Behaviour of Cultural Tourists in Phuket. International Thai Tourism Journal, 15(2), 1–20. retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jitt/article/view/177702
Section
Research Article

References

กรมการท่องเที่ยว (2559) . สถิตินักท่องเที่ยว. [ออนไลน์] เข้าถึงได้จาก
https://61.19.236.136:8090/dotr/statistic_compare.php. (2560, 12 ตุลาคม)
กระทรวงวัฒนธรรมจังหวัดภูเก็ต (2558). ข้อมูลวัฒนธรรม. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก
https://culture.go.th/phuket/ewt_news.php?nid=544&filename=slider#. (2560,
20 ตุลาคม).
การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย (2560). เที่ยวไทยเก๋ไก๋ สไตล์ลึกซึ้ง [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก
https://www.posttoday.com/travel/478936 (2562, 8 มกราคม)
กาญจนา แสงลิ้ม และศรันยา แสงลิ้มสุวรรณ. (2555). การท่องเที่ยงเชิงมรดกวัฒนธรรมอย่างยั่งยืน.
วารสารนักบริหาร ปีที่ : 32 ฉบับที่ : 4 เลขหน้า : 139-146 ปี พ.ศ. : 2555
คนึงนิจ ภักดีวงศ์ (2540). อาหารพื้นเมืองภูเก็ต (Phuket cook book) Typical dishes of Phuket.
สถาบันราชภัฏภูเก็ต, มีนาคม พ.ศ 2540
จังหวัดภูเก็ต (2560). แผนยุทธศาสตร์ Phuket: City of Gastronomy พ.ศ. 2560 – 2564.
สำนักงานจังหวัดภูเก็ต. 10 เมษายน 2560.
จังหวัดภูเก็ต (ม.ป.ด.). ย่านเมืองเก่าภูเก็ต. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก
https://www.smartandaman.com. (2560, 23 ตุลาคม).
ชนินทร์ อยู่เพชร (2559). การพัฒนาและส่งเสริมทรัพยากรการท่องเที่ยวเพื่อความยั่งยืน. ในเอกสาร
การสอนชุดวิชาการจัดการทรัพยากรการท่องเที่ยวไทยอย่างยั่งยืน.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
ธัมมามนตร์ คุณรัตนากรณ์, สมจิตร ล้วนจำเริญ, ราณี อิสิชัยกุล และวัชรีภรณ์ ไชยมงคล (2557).
อิทธิพลของส่วนประสมทางการการตลาด และภาพลักษณ์ของผลิตภัณฑ์การท่องเที่ยวเชิง
วัฒนธรรมที่มีต่อความภักดีในการบริการท่องเที่ยวเพื่อเรียนรู้วัฒนธรรมไทยของนักท่องเที่ยว
ชาวต่างชาติ. วารสารดุษฎีบัณฑิตทางสังมคมศาสตร์ (ฉบับมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์) ปีที่ 4 ฉบับที่ 3 กันยายน - ธันวาคม 2557.
บรรจง อูปแก้ว วัชราภรณ์ ชัยวรรณ และสำอาง ธนะวัติ (ม.ป.ด.). การพัฒนาศักยภาพการท่องเที่ยว
เชิงวัฒนธรรม วัดสถารศ อำเภอเมือง จังหวัดน่าน. วารสารวิชาการและวิจัย มทร.พระนคร
ฉบับพิเศษ การประชุมวิชาการมหาวิทยาลัยเทคโนโลยีราชมงคล ครั้งที่ 5.
บุญเลิศ จิตตั้งวัฒนา และเพ็ญศิริ ศรีคําภา (2557). การพัฒนาการท่องเที่ยวแบบยั่งยืน. บริษัท ธรรม
สาร จำกัด พิมพ์ครั้งที่ 2 พ.ศ. 2557.
พิศาล แก้วอยู่ และประกอบศิริ ภักดีพินิจ (2557). แนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์
โดยการปรับใช้หัตถกรรมจักสานผักตบชวา ในพื้นที่อําเภอเมือง จังหวัดพะเยา. สาขาการท่องเที่ยว คณะวิทยาการจัดการและสารสนเทศศาสตร์มหาวิทยาลัยพะเยา, การประชุมวิชาการ การพัฒนาชนบทที่ยั่งยืน ครั้งที่ 4 ประจำปี 2557
นงลักษณ์ จันทาภากุล และนรินทร์ สังข์รักษา (2556). การศึกษาศักยภาพในการท่องเที่ยวเชิง
วัฒนธรรมของชุมชนบ้านพัวเขาจีน จังหวัดราชบุรี, วารสารวิทยบริการ ปีที่: 24 ฉบับที่: 2 พ.ศ. 2556
นุชนานารถ รัตนสุวงศ์ชัย (2554). กลยุทธ์การพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม. บทความนำเสนอ
ในการประชุมวิชาการระดับชาติ “มนุษยศาสตร์ในทศวรรษใหม่: พลวัตแห่งองค์ความรู้กับพหุลักษณ์ทางวัฒนธรรม” วันที่ 18-19 สิงหาคม 2554
รัชดา จิรทมากุล (2559). แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวชุมชนเชิงสร้างสรรค์ด้านวัฒนธรรม ใน
ชุมชนบ้านแขนน อำเภอถลาง. วารสารกระแสวัฒนธรรม มหาวิทยาลัยสยาม ปีที่: 17 ฉบับที่ : 31 เลขหน้า: 3-17 ปีพ.ศ.: 2559
วริศรา บุญสมเกียรติ (2555), แนวทางการพัฒนาแหล่งท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรม จังหวัด
นครศรีธรรมราช:วัดพระมหาธาตุวรมหาวิหาร วัดธาตุน้อยและโบราณสถานวัดโมคลาน.
วิทยานิพนธ์ของหลักสูตรศิลปะศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาการจัดการท่องเที่ยว มหาวิทยาลัย
ธุรกิจบัณฑิต, เลขหน้า: 1-136 ปี พ,ศ,: 255
วิชิต อู่อ้น และ รัฐวัชร์ พัฒนจิระรุจน์ (2547). ทฤษฏีพฤติกรรมผู้บริโภค. [ออนไลน์]. เข้าถึงได้จาก
https://poundtv5.blogspot.com/2014/10/theory-of-consumer-behavior.html (2559, 11 ตุลาคม)
สงกรานต์ เขื่อนธนะ (2556). การพัฒนากิจกรรมการท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ลุ่มน้้าว้า จังหวัดน่าน.
มหาวิทยาลัยพะเยา
สุดแดน วิสุทธิลักษณ์, พิเชฐ สายพันธ์, อรอุมา เตพละกุล และ ธีระ สินเดชารักษ์ (2556). การ
ท่องเที่ยวเชิงสร้างสรรค์ (Creative Tourism), พิมพ์ที่ องค์การบริหารการพัฒนาพื้นที่พิเศษเพื่อการท่องเที่ยวอย่างยั่งยืน(องค์การมหาชน), กันยายน พ.ศ.2556
Charmaz, K. (2005). Grounded Theory in the 21st century, Applications for advancing
social justice studies (pp. 507-537).
Chen, H., & Rahman, I. (2017). Cultural tourism: An analysis of engagement, cultural contact,
memorable tourism experience and destination loyalty. Tourism Management Perspectives.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370-396.
Phuket. (2018). ภูเก็ต เมืองวัฒนธรรมสร้างสรรค์ด้านอาหารของยูเนสโก. [online] Retrieved
January, 2018 from www.phuketgastronomy.com.
Tan, S. K., Kung, S. F., & Luh, D. B. (2013). A model of ‘creative experience’ in creative
tourism. Annals of tourism research, 41, 153-174.
Wongwanich, Wanna (1996), Geography of Tourism. Bangkok : Department of
Geography,Faculty of Social Sciences, Srinakharinwirot University