Marketing Mix Factors and Tourist Behavior Influencing the Decision to Participate in Mass Sports Events ปัจจัยส่วนผสมทางการตลาดและพฤติกรรมนักท่องเที่ยวที่มีผลต่อ การตัดสินใจเลือกเข้าร่วมงานอีเวนต์กีฬามวลชน
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
งานวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์ 1) เพื่อศึกษาพฤติกรรมนักท่องเที่ยวและปัจจัยส่วนผสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าร่วมงานอีเวนต์กีฬามวลชน 2) เพื่อวิเคราะห์ความสัมพันธ์ปัจจัยส่วนผสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าร่วมงานอีเวนต์กีฬามวลชน 3) เพื่อเปรียบเทียบความแตกต่างของปัจจัยส่วนบุคคลที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าร่วมงานอีเวนต์กีฬามวลชน ด้วยการใช้ระเบียบวิธีวิจัยเชิงปริมาณ กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ นักท่องเที่ยวกีฬามวลชนที่เดินทางเข้าร่วมกิจกรรมที่จัดขึ้นในประเทศไทย จำนวน 384 คน ผลการวิเคราะห์ปัจจัยส่วนผสมทางการตลาดที่มีผลต่อการตัดสินใจเลือกเข้าร่วมงานอีเวนต์กีฬามวลชน พบว่า ด้านราคา มีผลต่อการตัดสินใจมากที่สุด รองลงมาได้แก่ ด้านผลิตภาพหรือประสิทธิภาพ ด้านการส่งเสริมการตลาด ด้านสถานที่และด้านลักษณะทางกายภาพอยู่ในระดับเท่ากัน ด้านบุคลากร ด้านกระบวนการ ด้านผลิตภัณฑ์และการบริการ ผลการวิเคราะห์ถดถอยพหุคูณ พบว่าปัจจัยที่มีความสัมพันธ์กับการตัดสินใจเลือกเข้าร่วมงานอีเวนต์กีฬามวลชนอย่างมีนัยสำคัญ โดยสมการคือ Y การตัดสินใจเข้าร่วม = 0.01+ 0.06 (ด้านผลิตภัณฑ์และการบริการ) + 0.17 (ด้านราคา) + 0.12 (ด้านสถานที่ช่องทางการจัดจำหน่าย) + 0.08 (ด้านการส่งเสริมการตลาด) + 0.93 (ด้านบุคลากร) + 0.25 (ด้านลักษณะทางกายภาพ) + 0.10 (ด้านกระบวนการ) + 0.15 (ด้านผลิตภาพหรือประสิทธิภาพ); R2 = 0.57
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เอกสารอ้างอิง
มุกดาวรรณ สมบูรณ์วรรณะ. (2558). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจใช้บริการสถานออกกำลังกายขนาดใหญ่ (Fitness center) ของประชากรในเขตกรุงเทพมหานคร [การค้นคว้าอิสระปริญญามหาบัณฑิต].มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
วิทยา อินทร์พงษ์พันธุ์. (2562). ปัจจัยเชิงสาเหตุที่ส่งผลต่อการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของประเทศไทย. วารสารการจัดการธุรกิจ มหาวิทยาลัยบูรพา, 8(1), 43–61. https://so01.tci-thaijo.org/index.php/BJBM/article/view/199790
ศิริวรรณ เสรีรัตน์. (2550). พฤติกรรมผู้บริโภค. ธีระฟิล์มและไซเท็ก.
สัจจา ไกรศรรัตน์ และทัศนีย์ นาคเสนีย์. (2561). ศักยภาพ โอกาส และแนวทางการพัฒนาการท่องเที่ยวเชิงกีฬาในประเทศไทย (รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์).
สำนักงานคณะกรรมการส่งเสริมวิทยาศาสตร์ วิจัยและนวัตกรรม. https://digital.library.tu.ac.th/tu_dc/frontend/Info/item/dc:146303
สุรสิทธิ์ อุดมธนวงศ์. (2562). อิทธิพลของแรงจูงใจที่ส่งผลต่อผลสัมฤทธิ์การท่องเที่ยวเชิงกีฬาจังหวัดภูเก็ตกรณีศึกษาอีเวนต์มาราธอน. สถาบันเทคโนโลยีไทย-ญี่ปุ่น. https://research.tni.ac.th/public/storage/document/fund/research_work/1656484505_955dd0cb.pdf
อมรรัตน์ พันพยัคฆ์ และปทัญทิญา สิงห์คราม (2566). พฤติกรรมการท่องเที่ยวเชิงกีฬาของนักท่องเที่ยวในเมืองกีฬา จังหวัดชลบุรี. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัยการกีฬาแห่งชาติ, 15(1), 59–72. https://he02.tci-thaijo.org/index.php/TNSUJournal/article/view/254700
Cochran, W. G. (1953). Sampling techniques. John Wiley & Sons.
Grand View Research. (2020). Sports tourism market size. https://www.grandviewresearch. com/industry-analysis/sports-tourism-market-report
InfoQuest News Agency. (2022). One province, one sport event to boost the local economy. https://www.infoquest.co.th/2022/261868
MICE Intelligence Team. (2024). MICE & sport event tourism: The direction of MICE development in Thailand. https://intelligence.businesseventsthailand.com/en/blog/mice-amp-sport-event-tourism.
Ross, F. D. (2001). Developing sports tourism: An eGuide for destination marketers and sport events planners. National Laboratory for Tourism and eCommerce
Weed, M., & Bull, C. (2004). Sports Tourism: Participant, policy and provider.Elsevier Butterworth-Hinemann.
