Mulong For Chakhe: Identity And Culture

  • จารุเกียรติ แสงเย็นยิ่ง College of Music,Mahidol University
Keywords: Mulong, Idom of chakhe

Abstract

        Mulong is a Thai classical music piece which has been used among Thai musicians for developing performance skills. Deaw mulong (mulong in solo idiom) for chakhe had 7 recognized versions including Nangsanitbanlengkan (Lamiat Chittasewi), Prakhong Praphairat, Luangpraditpairoh (Sorn Sillapabanleng), Chang Sangdaoden, Nipha Aphaiwong, Pakorn Rodchangpeuan, and Saharat Chanchalerm. This research used ethnomusicological and music analysis methodologies to study (1) the importance of mulong (2) the transfering of culture within Thai classical music society reflected by mulong and (3) the idiomatic renditions of mulong for chakhe. The etymology and history of mulong was studied through music and historic literatures, and used to infer the origin of mulong. The idiomatic renditions of deaw mulong were analyzed by adapting many Thai classical and western music analysis methods. Due to the irregular music characteristics, Mulong was a crucial piece for developing performance and improvisatory skills of chakhe players. Mulong and chingmulong were pieces from late Ayutthaya period, composed in samniang chawa (Javanese accent). The word “mulong” is believed to be derived from an Austronesian multicultural group and in the Rattanakosin period, mulong was arranged in many tap and reung suites and augmented into many thao versions. Chingmulong was arranged in many deaw ranat-ek and chakhe versions. Structurally, chingmulong consisted of 68 phrases (wak phleng) which were composed in 3 sections (A-B-C) (A’-D-C’)    (A”-E-F), followed by irregular melodic progression and periods. Regarding the idiomatic variations for chakhe in chingmulong, idioms were generally based on the elements of thang khong (main melody) and deviating from those elements would result in special melodic patterns or unusual intervallic motifs followed by many idiomatic techniques. 

 

 

Downloads

Download data is not yet available.

References

ขำคม พรประสิทธิ์. (2546). รายงานการวิจัยอัตลักษณ์เพลงฉิ่ง. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย
จารุเกียรติ แสงเย็นยิ่ง. (2560). อัตลักษณ์ทางจะเข้เพลงมุล่ง. วิทยานิพนธ์ ศศ.ม. (ดนตรี). กรุงเทพฯ: บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัย
มหิดล. ถ่ายเอกสาร
มนตรี ตราโมท และ วิเชียร กุลตัณฑ์. (2523). ฟังและเข้าใจเพลงไทย.
มนตรี ตราโมท. (2540). คำบรรยายวิชาดุริยางคศาสตร์ไทย. กรุงเทพฯ
สุภัค มหาวรากรณ์. (2556). การแปรรูปบทละครเรื่องอิเหนา. ใน วารสารสถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ. หน้า 88. กรุงเทพ. มหาวิทยาลัย
ศรีนครินทรวิโรฒ
อุทิศ นาคสวัสดิ์. (2512). ทฤษฎีและการปฏิบัติดนตรีไทย (ภาค1). กรุงเทพฯ: คุรุสภาพระสุเมรุ.
Bujang, R. H. (2005). Continuity & relevance of Malay traditional performance art in this millennium. Jurnal Pengajian
Melayu, 15, 222-223.
In Århem, K., In Sprenger, G., Ingold, T., & Howell, S. (2016). Animism in southeast Asia. Oxon: Routledge.
Keurs, P. T. (2006). Condensed reality: a study of material culture : case studies from Siassi (Papua New Guinea) and
Enggano (Indonesia). Leiden: CNWS Publications.
Mora, M. (2005). Mind, body, spirit, and soul: A Filipino epistemology of adeptness in musical performance. Asian
Music, 36(2), 81-95. doi:10.1353/amu.2005.0022
Rahman, M. A. (2016). Mek Mulong: Kedah's unique folk performance. Kemanuaiaan, 23, 61-78.
Terry Miller & Sean Williams (2008). The Garland Handbook of Southeast Asian Music. Routledge. p. 228.
Yousof, G. S. (2015). Mek mulong. In One Hundred and One Things Malay [Partridge].
Traditional Malay theatre a comprehensive work by a Malaysian scholar. PTS Publications & Distributors Sdn Bhd.
Published
2019-12-28
How to Cite
แสงเย็นยิ่งจ. (2019). Mulong For Chakhe: Identity And Culture. Institute of Culture and Arts Journal, 21(1), 35 - 44. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/98852
Section
Research Articles