The Evolution Of Buddhist Art In India

Main Article Content

พระมหาประภาส ปริชาโน (แก้วเกตุพงษ์)
พระมหาบุญไทย ปุญฺญมโน (ด้วงวงศ์)

Abstract

        Buddha images are considered as the most important and creative sculpture. Especially, Theravada Buddhism has long been respected. From past to present The Buddha is like the heart of religious art, because it is the Buddha statue. Purpose built to commemorate the Buddha and to encourage Buddhists to remember important events in Buddhist history. Therefore, the style of the Buddha statue or the posture of various Buddha images. In each of the Buddha image, the purpose is to reflect the personal stories and events in the Buddhist history has been determined concrete form. There are many majors such as sitting, standing and walking, etc. The artistic beauty of Buddhist arts also reflects the Buddha's philosophy, because it enhances feelings, thoughts, understanding and knowing to release. It can be a medium to understand the depth of Dharma beyond any narration.

Downloads

Download data is not yet available.

Article Details

How to Cite
ปริชาโน (แก้วเกตุพงษ์)พ., & ปุญฺญมโน (ด้วงวงศ์)พ. (2019). The Evolution Of Buddhist Art In India. Institute of Culture and Arts Journal, 21(1), 53 - 61. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/232375
Section
Academic Articles

References

กรมพระยาดำรงราชานุภาพ. (2517). ตำนานพุทธเจดีย์. กรุงเทพฯ: คลังวิทยา.
ชะลูด นิ่มเสมอ. (2539). องค์ประกอบของศิลปะ. พิมพ์ครั้งที่ 4. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพาณิช.
ทักษิณา พิพิธกุล. (2539, มกราคม-มิถุนายน). สุนทรียศาสตร์กับศิลปะ : จากการเสนอภาพตัวแทนถึงสุนทรียะเชิงสัมพันธ์. วารสาร
สถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ. 17(2): 19.
บรรจบ เทียมทัต. (2543). กำเนิดพระพุทธรูปหลายสมัย. กรุงเทพฯ: พิมพ์ลักษณ์.
พระมหาดาวสยาม วชิรปญฺโญ. (2550). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนาในอินเดีย. กรุงเทพฯ: หจก. เม็ดทรายพริ้นติ้ง.
พระราชธรรมนิเทศ (ระแบบ ฐิตญาโณ). (2536). ประวัติศาสตร์พระพุทธศาสนา. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2525). พจนานุกรม. กรุงเทพฯ: บริษัท อักษรเจริญทัศน์ อจท. จำกัด.
วิบูลย์ ลี้สุวรรณ. (2529). ศิลปะไทยที่น่ารู้. กรุงเทพฯ: เมืองโบราณ.
ศิลป์ พีระศรี. แปลโดย ศาสตราจารย์ พระยาอนุมานราชธน. (2515). ศิลปะสงเคราะห์. พิมพ์ครั้งที่ 2. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์ศูนย์การ
ทหารราบ.
หม่อมเจ้าสุภัทรดิศ ดิศกุล. (2520). พุทธศิลป์ล้ำเลิศควรเชิดชู. กรุงเทพฯ: สำนักนายกรัฐมนตรี.
อารี สุทธพันธ์. (2528). ศิลปะกับมนุษย์. พิมพ์ครั้งที่ 3. กรุงเทพฯ: ไทยวัฒนาพานิช.
Jugal Kishor Bauddh. (2012). Kusinara : Where Lord Buddha Attained Mahaparinibbana. New Delhi : Gautam Printers.