Thai-Phuan Symbols : Study of Identity of The Thai-Phuan Community in The Central Region of Thailand for The Purposes of Determining a Design Framework

  • กิติศักดิ์ เยาวนานนท์ Faculty of Fine Arts Srinakhrinwirot University
  • พฤทธิ์ ศุภเศรษฐศิริ Faculty of Fine Arts, Srinakharinwirot University
  • กิตติกรณ์ นพอุดมพันธุ์ Faculty of Fine Arts, Srinakharinwirot University
  • นพดล อินทร์จันทร์ Faculty of Fine Arts, Srinakharinwirot University
Keywords: Thai - Phuan, Symbols, Cultural Identity, Corporate Identity

Abstract

         Thai-Phuan Symbols: “Study of Identity of The Thai-Phuan Community in The Central Region of Thailand for The Purposes of Determining a Design Framework.”, aimed to study cultural identities of Thai-Phuan cultural groups and to analyze the elements of Visual arts they employed that showed their identities. These groups were in central provinces of Thailand.
        According to the study of nineteen sample symbols of the organization operated by the Thai-Phuan cultural groups and analyzed with 8 local wisdoms: 1) food, 2) dresses, 3) housing, 4) tradition, 5) language, folklore and oral history, 6) jobs, 7) beliefs and rituals and 8) local arts, the result showed that these groups of people tended to communicate their local wisdom in symbols: drawing lines, shapes and forms, colors, designs and textures. It was best-known to use local legends with costumes and careers to design their symbols.
        The reduced elements of organic forms of the objects in the areas were used and drawing lines were scarcely used. The use of shapes and forms, mostly human bodies, female shapes and male forms, were meant to identify objects and activities existed. The symbols mostly were in round shape, uniting all elements into one topic and the colors making them memorable and becoming representatives of their groups. it was noticeable that 2-6 colors were used in one symbol. The symbols were parts of corporate identities as follows. 1) Names, appearing in different aspects to identify the groups: (1.1) ‘Thai-Phuan’ as a part of                         the organizations’ names, (1.2) the regions of the groups as parts of the organizations’ names,                  (1.3) the activity of the organization as a part of the organizations’ names, (1.4) their languages as part of    the organizations’ names, (1.5) the groups’ customs as parts of the organizations’ names 2) Marks, comprising of shapes, forms and letters: (2.1) using letters in words or as acronyms (2.2) the mix of shapes, forms and letters which adapting from shapes and forms of objects existing in the regions to illustrate stories. For example, human outlines represent gender. Costumes represent careers in the regions. Art items represent resources in the areas. Foods represent the locations of the regions. Shapes of items represent activities in the areas, together with letters that spell the names of the organization. 3) Typography, appeared in the form of Thai letters (3.1) Typography which was designed to be similar to Thai and Phuan letters      (3.2) letters inspired by the surrounding location (3.3) letters inspired by the activities in the areas (3.4) letters with and without heads.4) Colors, appearing in symbols with at least two colors (4.1) color signature inspired by original colors of local objects, surrounding or traditional activities (4.2) color signature as newly defined to be the symbolic color of the organization. 5) Tag line, appearing in information on location of the organization. 6) Signature patterns were adapted in order to communicate diversely, but the universal symbol could not be created yet. The symbols were merely reused on the packaging or promotion posters.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กฤตธนรัชต์ แสงสุวรรณสินธุ์. ประชาสัมพันธ์ชมรมไทยพวนจังหวัดสุพรรณบุรี ประธานชมรมไทยพวนบ้านท่าตลาด 2561 : สัมภาษณ์
วันที่ 27 พฤษภาคม 2561 (ออนไลน์)
กระทรวงการท่องเที่ยวและการกีฬา. (2562). วัดต้นโพธิ์ศรีมหาโพธิ. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน2561,
จากhttps://thailandtourismdirectory.go.th/th/info/attraction/detail/itemid/1450
คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. (2556). ศูนย์วัฒนธรรมเฉลิมราชวัดฝั่งคลอง. กรุงเทพฯ : สำนักงานกิจการโรงพิมพ์
องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก ในพระบรมราชูปถัมภ์
คู่มือการดำเนินงานโครงการภายใต้ยุทธศาสตร์ประเทศของกระทรวงวัฒนธรรม โครงการรากวัฒนธรรม 2556. สืบค้นเมื่อ 2 ตุลาคม
2560, จาก https://www.m- culture.go.th/ trang/images/hand _Rakwattanatham.pdf
ชมรมศิลปวัฒนธรรมอีสาน จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย. (2552). เครื่องนุ่งห่มของสตรีชาวพวนหาดเสี้ยว สุโขทัย. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน
2563, จากhttps://www.openbase.in.th/node/5453
ชมรมไทยพวนแห่งประเทศไทย. (2561). ร้อยใจไทยพวน. มปท.
ทองเจือ เขียดทอง. (2542). การออกแบบสัญลักษณ์. กรุงเทพ : สุขภาพใจ
ประดิษฐ ศิลาบุตร. (2558). พวน หนังสือที่ระลึกในงานพระราชทานเพลิงศพ นางสำลี โตสุรัตน์. มปท.
เชลียงพล เดือนเพ็ญ. (ออนไลน์). ผ้าทอไทพวน. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2562,
จากhttps://ich.culture.go.th/index.php/th/ich/traditional-craftsmanship/241-craft/445--m-s)
รัฏดา พัดเย็นชื่น. (2545). ประเพณีไทยพวน. กรุงเทพฯ : โรงพิมพ์คุรุสภาลาดพร้าว.
วิรุณ ตั้งเจริญ. (2545). ประวัติศาสตร์ศิลป์และการออกแบบ. กรุงเทพ : สันติศิริการพิมพ์
วิเชียร วงศ์วิเศษ. (2517). ไทยพวน. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
วิจัยไทยพวนศรีสัชนาลัย จ.สุโขทัย : กรณีศึกษาวัฒนธรรมและประเพณีพื้นบ้าน. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2561,
จากhttps://research.psru.ac.th/~rdi/files/res_che2553/resche_files/205_Chapter3.pdf
วิลภา กาศวิเศษ. การพัฒนาลวดลายเพื่องานออกแบบจากอิทธิพลศิลปกรรมบ้านเชียง. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2562,
จากhttp https://www.tci-thaijo.org/index.php/Veridian-E-Journal/article/view/6979
วิกิพีเดีย. หอนางอุสา. สืบค้นเมื่อ 1 มิถุนายน 2561, จาก https://th.wikipedia.org/wiki/หอนางอุสา
สุจิตรา เข็มมุกด์. (มปป). กับข้าวชาวพวน. มปท.
สุรพล ดำริห์กุล. บ้านเชียงมรดกโลกทางวัฒนธรรม. กรุงเทพฯ : คุรุสภา, 2540
สมคิด จูมทอง. ประธานศูนย์วัฒนธรรมเฉลิมราช พิพิธภัณฑ์ไทยพวนบ้านทราย. สัมภาษวันที่ 27 พฤษภาคม 2561.
อรศิริ ปาณินท์ และนพดล จันทวีระ. (2554). บ้าน และเรือนพวนเชียงขวาง การกลับมาตั้งถิ่นฐานใหม่ในพื้นที่เดิม. กรุงเทพฯ :
อุษาคเนย์.
อาวิน อินทรังษี. (2559). การออกแบบนิเทศศิลป์กับการสร้างแบรนด์. กรุงเทพฯ : บริษัทโอเอสพริ้นติ้ง เฮาส์ จำกัด
ไพบูลย์ วิริยะพัฒนไพบูลย์. (2553). ประวัติศาสตร์พวนมาจากไหน. นนทบุรี : เลิศชัยการพิมพ์ 2
โพธิ์ แซมลําเจียก. (2538). วัฒนธรรมและประเพณีไทยพวน. กรุงเทพฯ : สามัคคีสาร.
โพธิ์ แซมลําเจียก. (2537). ตำนานไทยพวน. กรุงเทพฯ : สามัคคีสาร.
Published
2019-12-28
How to Cite
เยาวนานนท์ก., ศุภเศรษฐศิริพ., นพอุดมพันธุ์ก., & อินทร์จันทร์น. (2019). Thai-Phuan Symbols : Study of Identity of The Thai-Phuan Community in The Central Region of Thailand for The Purposes of Determining a Design Framework. Institute of Culture and Arts Journal, 21(1), 166 - 185. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/218419
Section
Research Articles