The Study of the Musical Culture of Ancient Chanting Dance Song in Khlung District, Chanthaburi Province

  • phisut kanboon DEPARTMENT OF MUSIC, FACULTY OF THE HUMANITIES AND SOCIAL SCIENCE, RAMBHAI BARNI RAJABHAT UNIVERSITY
  • ชวัลรัตน์ สมนึก Department Of Environmental Science, Faculty Of Science And Technology, Rambhai Barni Rajabhat University
Keywords: Ancient Ram Suat, Khlung District, Chanthaburi Province

Abstract

        The study on musical culture of ancient chanting dancing song in Khlung District, Chanthaburi Province, was carried by the field study of an interview Wichai Rachan Ancient Chanting Dance Corp about the history of the group, and the collection of 10 ancient Chanting song which were analyzed with the focus on musical components. The objectives of the research were: 1) To study about the background and lyrics for ancient dancing and chanting 2) To study and analyze about the components of music for ancient dancing and chanting. Wichai Rachan is the most popular ancient chanting corp in the local area. It was formed by Wichai Vej-o-sot, this corp had been performing Ram Suat (dancing and chanting) in the continuous and consistent manner since 2006. The lyrics of the hymns are about the stories of Thai literatures with the melodies that have been passed on since the ancient time. From the analysis on the musical components of the 10 studied hymns, it was discovered that all the studied hymns have monophonic texture. Each hymn is sung by the main singer and choruses.  The hymns start with 5 forms anacrusis and most hymns consist of 5 notes in pentatonic scale. As for the melody, the widest range is the P11st pair which has movement in a stable direction and the ascending direction before ending with the tonic note. The hymns are in the rondo form, and theme and variations form.

Downloads

Download data is not yet available.

References

กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2559). วัฒนธรรม วิถีชีวิตและภูมิปัญญา. พิมพ์ครั้งที่ 1 กรุงเทพฯ: รุ่งศิลป์การพิมพ์
(1977) จำกัด.กระทรวงวัฒนธรรม.
กฤษณา แสงทอง. (2540). วัฒนธรรมการดนตรี และภาพสะท้อนทางสังคมของชาวตำบลเขาทอง
อำเภอพยุหะคีรี จังหวัดนครสวรรค์. บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2554). สังคีตนิยมความซาบซึ้งในดนตรีตะวันตก. กรุงเทพฯ: จุฬาลงกรณ์
มหาวิทยาลัย.
ณรุทธ์ สุทธจิตต์. (2555). ดนตรีศึกษา : หลักการและสาระสำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 9). กรุงเทพฯ: บริษัทแอคทีฟ
พริ้นท์.
ศรัณย์ นักรบ. (2557). ดนตรีชาติพันธุ์วิทยา. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์.
ศิราพร ฐิตะฐาน ณ ถลาง. (2537). ในท้องถิ่นมีนิทานและการละเล่น: การศึกษาคติชนวิทยาในปริบททาง
สังคม. ศิลปวัฒนธรรมฉบับพิเศษ. กรุงเทพฯ: มติชน
เสถียร โกเศศ. (อนุมานราชธน, พระยา). (2516). วัฒนธรรมและประเพณีต่าง ๆ ของไทย. กรุงเทพมหานคร :
สำนักพิมพ์คลังวิทยา.
สุชาติ แสงทอง. (2543). การวิเคราะห์องค์ประกอบทางดนตรีเพลงปฏิพากย์. สถาบันราชภัฏนครสวรรค์.
สุเทพ วิสิทธิเขต. (2553). การศึกษาอัตลักษณ์การแสดงเพลงขอทานของครูประทีป สุขโสภา. อ้างจาก สุคนธ์
แสนหมื่น. (2549). การศึกษาเพลงปรบไก่ดอนข่อย จังหวัดเพชรบุรี. กรุงเทพฯ : บัณฑิตวิทยาลัย
มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. ถ่ายเอกสาร.
อาทิตย์ โพธิ์ศรีทอง. (2560, กรกฎาคม - ธันวาคม). กาเมลัน : วงดนตรีประจำชาติของอินโดนีเซีย. วารสาร
สถาบันวัฒนธรรมและศิลปะ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ. 19 (37): 26-35.
Published
2019-12-28
How to Cite
kanboon, phisut, & สมนึกช. (2019). The Study of the Musical Culture of Ancient Chanting Dance Song in Khlung District, Chanthaburi Province. Institute of Culture and Arts Journal, 21(1), 137 - 145. Retrieved from https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jica/article/view/123341
Section
Research Articles