วิธีการสื่อสารของวิทยากรอาชีพในการจัดการฝึกอบรม
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
ด้วยการฝึกอบรมเป็นวิธีการพัฒนาทรัพยากรบุคคลที่องค์กรนิยมปฏิบัติกัน วิทยากรและการสื่อสารของวิทยากรจึงถือเป็นปัจจัยสำคัญที่มีผลต่อประสิทธิภาพการฝึกอบรม บทความนี้เป็นการวิเคราะห์บางส่วนจากงานวิจัยของผู้เขียนเพื่อให้ทราบถึงวิธีการสื่อสารของวิทยากร โดยผู้เขียนพบว่าวิธีการสื่อสารของวิทยากรอาชีพในการจัดการฝึกอบรมนั้นสามารถจัดกลุ่มได้เป็น 3 ประเภท ได้แก่ (1) การสื่อสารทางตรง คือ การสื่อสารระหว่างวิทยากรและผู้เข้ารับการฝึกอบรมคนใดคนหนึ่งหรือทั้งหมด รวมถึง ระหว่างผู้เข้ารับการฝึกอบรมด้วยกันเอง โดยไม่ต้องใช้อุปกรณ์ กิจกรรม มาช่วยหรือสนับสนุนการสื่อสาร (2) การสื่อสารทางอ้อมโดยใช้อุปกรณ์ คือ การสื่อสารระหว่างวิทยากรและผู้เข้ารับการฝึกอบรมคนใดคนหนึ่งหรือทั้งหมด รวมถึง ระหว่างผู้เข้ารับการฝึกอบรมด้วยกันเอง โดยต้องใช้อุปกรณ์มาช่วยหรือสนับสนุนการสื่อสาร และ (3) การสื่อสารทางอ้อมโดยใช้กิจกรรม คือ การสื่อสารระหว่างวิทยากรและผู้เข้ารับการฝึกอบรมคนใดคนหนึ่งหรือทั้งหมด รวมถึง ระหว่างผู้เข้ารับการฝึกอบรมด้วยกันเอง โดยต้องใช้กิจกรรมมาช่วยหรือสนับสนุนการสื่อสาร โดยการสื่อสารทางตรงเป็นวิธีการที่วิทยากรอาชีพนิยมใช้มากที่สุด
Article Details
ข้อความและความเห็นในวารสารนิเทศศาสตร์และนวัตกรรม นิด้า เป็นของผู้เขียนแต่ละท่าน มิใช่ของคณะนิเทศศาสตร์และนวัตกรรมการจัดการ สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์
เอกสารอ้างอิง
ฉลอง มาปรีดา. (2538). เทคนิคการฝึกอบรมและการประชุม. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์โอเดียนสโตร์.
ชาญ สวัสดิ์สาลี. (2555). เทคนิคการจัดฝึกอบรมและการประชุมคู่มือการประเมินและติดตามผลการฝึกอบรม สำหรับผู้รับผิดชอบโครงการฝึกอบรม/สัมมนา. นนทบุรี: สวัสดิการสำนักงาน ก.พ.
ดวงจันทร์ อ่าววิจิตร. (2533). วิธีการฝึกอบรมที่เหมาะสมสำรับรัฐวิสาหกิจตามการรับรู้ของวิทยากรฝึกอบรม. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ทองศรี กำภู ณ อยุธยา. (2532). การบริหารงานบุคคลในแนวทางใหม่. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
พจน์ เพชระบูรณิน. (2521). การสื่อความกับการฝึกอบรม. (สำนักฝึกอบรม, Ed.). กรุงเทพฯ: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
เพ็ชรี รูปะวิเชตร์. (2554). เทคนิคการจัดฝึกอบรมและการประชุม. กรุงเทพฯ: บริษัท ออฟเซ็ทครีเอชั่น จำกัด.
วิจิตร อาวะกุล. (2540). การฝึกอบรม. กรุงเทพฯ: ศูนย์หนังสือจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สมคิด บางโม. (2551). เทคนิคการฝึกอบรมและการประชุม (4th ed.). กรุงเทพฯ: บริษัทวิทยาพัฒน์.
MGR Online. (2553). ธุรกิจฝึกอบรมและเสริมทักษะทะลุพันล.“แพน โฟ”ผุดงาน Learning Expo 2010. Retrieved from http://www.manager.co.th/Business/ViewNews.aspx?NewsID=9530000115688
Ready Planet. (2560). Grand Opening Shappy Training App. Retrieved from https://blog.readyplanet.com/15681577/news-grand-opening-shappy-training-app-in-march-17-2016
Berlo, D. (1960). The Process of Communication : An Introduction to Theory and Practice. New York: Holt, Rinehart and Winston.
Elihu Katz and Paul F. Lazarsfeld (1955). Personal Influence. New York: Random Press.
Gagne, R. M., Wager, W. W., Goal, K. C., & Keller, J. M. (2005). Principles of instructional design (5th ed.). Belmont: CA:Thomson Learning Academic Resource Center.
Nadler, L. (1980). Corporate Human Resource Development. New York: Van Nostrand Reinhold.
Noe, R. A. (2013). Employee Training and Development (6th ed.). New York: McGraw-Hill.
Seal, J., & McKenna, M. (1990, November 8). British Quality Awards. The Daily Telegraph.
