การศึกษาเปรียบเทียบและวิเคราะห์ปฐมสมโพธิ 2 เล่ม พระนิพนธ์ของสมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว)

ผู้แต่ง

  • Phramaha Uthai Padthapim Faculty of Arts, Chulalongkorn University
  • สมพรนุช ตันศรีสุข คณะอักษรศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย

คำสำคัญ:

ปฐมสมโพธิ, ธรรมยุติกนิกาย, สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว)

บทคัดย่อ

สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว) ทรงนิพนธ์ปฐมสมโพธิสองเล่ม  ได้แก่ ฉบับหนังสือเทศน์ และฉบับธรรมสมบัติ ในรัชกาลที่ 4 และ 5 ตามลำดับ  บทความนี้  มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาเปรียบเทียบและวิเคราะห์เนื้อหาของปฐมสมโพธิ พระนิพนธ์ในสมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว) ทั้งสองเล่ม และวิเคราะห์สาเหตุหรือปัจจัยที่มีผลต่อการปรับเปลี่ยนเนื้อหาของพุทธประวัติในช่วงเวลาดังกล่าว  ผลการศึกษาพบว่า ปฐมสมโพธิทั้งสองเล่มเป็นฉบับเดียวกันโดยฉบับหนังสือเทศน์เป็นฉบับย่อ ในขณะที่ฉบับธรรมสมบัติแต่งขยายจากฉบับหนังสือเทศน์  มีการแทรกคำอธิบายซึ่งแตกต่างจากอรรถกถาและปฐมสมโพธิของกรมพระปรมานุชิตชิโนรส  สะท้อนให้เห็นว่า ท่านผู้แต่งทรงเชื่อในประสบการณ์ชีวิต ทรงมีแนวคิดแบบเหตุผลนิยม  เนื้อหาที่เกี่ยวกับลักษณะพิเศษของพระพุทธเจ้าและสัญญาณในการที่จะบรรลุสัมโพธิญาณตลอดถึงเรื่องอิทธิฤทธิปาฏิหาริย์ยังคงไว้ตามที่มีในพระไตรปิฎก แต่เนื้อหาที่เกี่ยวกับอมนุษย์ผู้มีบทบาทต่อการตัดสินพระทัยของพระพุทธเจ้าถูกตัดออก เพื่อให้พระพุทธปัญญาเด่นมากขึ้น ประเด็นนี้ชัดเจนมากในฉบับธรรมสมบัติที่ขยายเนื้อหาสำคัญตามลำดับเรื่องในพระไตรปิฎก แต่ยังคงตัดส่วนที่พรหมอาราธนาพระพุทธเจ้าให้แสดงธรรมเช่นเดิม  กล่าวได้ว่า แม้ในสมัยรัชกาลที่ 5 ซึ่งมีแนวคิดรักษาคัมภีร์พระไตรปิฎก แต่สมเด็จพระสังฆราช (สา) ยังคงยึดมั่นในแนวคิดเกี่ยวกับคุณลักษณะของพระพุทธเจ้า ตามแนวทางของวชิรญาณภิกขุ ผู้สถาปนาธรรมยุติกนิกาย

Downloads

Download data is not yet available.

เอกสารอ้างอิง

กรมพระยาวชิรญาณวโรรส, สมเด็จพระมหาสมณเจ้า. (2557). พุทธประวัติ เล่ม 1. กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย.

จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2547). ประชุมพระราชนิพนธ์ภาษาไทยในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ : สำนักงาน

พระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2547). ประชุมพระราชนิพนธ์ภาษาบาลีในพระบาทสมเด็จพระจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว. กรุงเทพฯ : สำนักงาน

พระพุทธศาสนาแห่งชาติ.

จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2470). พระบรมราโชวาท ในพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว: คัดจากพระราชดำรัสในที่สมาคมต่าง ๆ. พระนคร : โสภณพิพรรฒธนากร.

จุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว, พระบาทสมเด็จพระ. (2496). พระราชพิธีสิบสองเดือน. พระนคร : พระจันทร์.

ธนพล จุลกะเศียน. (2555). การศึกษาเพื่อการสร้างสรรค์ : ความเชื่อเรื่องมารที่ส่งผลต่อแนวคิดของมนุษย์. (วิทยานิพนธ์ปริญญาศิลปกรรมศาสตรมหาบัณฑิต,

มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒ).

นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2555). “พระปฐมสมโพธิกถากับความเคลื่อนไหวทางศาสนาในต้นรัตนโกสินทร์” ใน ปากไก่และใบเรือ. นนทบุรี : ฟ้าเดียวกัน.

ปรมานุชิตชิโนรส, สมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระ. (2478). ปฐมสมโพธิกถา. พระนคร : โสภณพิพรรฒธนากร.

พระยาอุปกิตศิลปสาร. (2511). หลักภาษาไทย. พระนคร : ห้างหุ้นส่วนสามัญนิติบุคคล ไทยวัฒนาพานิช.

พระมหาจักรพันธ์ สุรเตโชและวิโรจน์ อินทนนท์. (2021). อภิธัมมาสำนวนล้านนา : การปริวรรต ตรวจชำระและการศึกษาวิเคราะห์. วารสารพุทธศาสตร์ศึกษา, 12(1). 100-113.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2538). พระไตรปิฎกบาลี ฉบับสยามรัฐ. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2535). สฺยามรฏฺฐสฺส เตปิฏกฏฺฐกถา วิสุทฺธชนวิลาสินี นาม ขุทฺทกนิกายฏฺฐกถา. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

มหามกุฏราชวิทยาลัย. (2535). สฺยามรฏฺฐสฺส เตปิฏกฏฺฐกถา ธมฺมปทฏฺฐกถา (ฉฏฺโฐ ภาโค) นาม ขุทฺทกนิกายฏฺฐกถา. กรุงเทพฯ: มหามกุฏราชวิทยาลัย.

วศวรรษ สบายวันและสุมาลี ลิ้มประเสริฐ. (2566). โครงสรางการแตงพระธรรมเทศนาพระมงคลวิเสสกถาในรัชกาลที่ 5 : การศึกษาความเปนมาและศิลปะ การ

ประพันธของการแตงพระธรรมเทศนาในพระราชพิธี. The Liberal Arts Journal Faculty of Liberal Arts, Mahidol University 6(1), 104-150.

ศักดิ์ศรี แย้มนัดดา. (2534). “ปริทรรศน์แห่งปฐมสมโพธิ” ใน วรรณวิทยา, หน้า 146-154. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สยาม ราชวัตร. (2555). การศึกษาวิเคราะห์การตีความพุทธประวัติของสมเด็จพระมหาเจ้ากรมพระยาวชิรญาณวโรรส (รายงานการวิจัย). (คณะมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่).

สมมตอมรพันธุ์, พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระ. (2545). เรื่องตั้งพระราชาคณะผู้ใหญ่ในกรุงรัตนโกสินทร์ เล่ม 1. กรุงเทพฯ : กรมศิลปากร.

สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว). (2461). อายาจนสูตร. ม.ป.พ..

สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว). (2466). หนังสือเทศน์ ปฐมสมโพธิ์. พระนคร : โสภณพิพรรฒธนากร.

สมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว). (2559). ปฐมสมโพธิ ธรรมสมบัติ หมวดที่ 1. พิมพ์ครั้งที่ 28 กรุงเทพฯ : มหามกุฏราชวิทยาลัย.

สุภาพรรณ ณ บางช้าง. (2533). วิวัฒนาการวรรณคดีบาลีสายพระสุตตันตปิฎกที่แต่งในประเทศไทย. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

สุเชาว์ พลอยชุม และ ธ.ธรรมรักษ์. (2552). พระเกียรติคุณ 19 สมเด็จพระสังฆราชแห่งกรุงรัตนโกสินทร์. กรุงเทพฯ : บุ๊คเวิร์ม.

นนทพร อยู่มั่งมี. (2558). พระประวัติ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (สา ปุสฺสเทโว) สมด็จพระสังฆราช. พิมพ์ครั้งที่ 3 นนทบุรี : มติชนปากเกร็จ.

อนันต์ เหล่าเลิศวรกุล. (2546). ปฐมสมโพธิกถาภาษาไทยฉบับสมเด็จพระมหาสมณเจ้า กรมพระปรมานุชิตชิโนรส : ความสัมพันธ์ด้านสารัตถะกับวรรณกรรมพุทธประวัติอื่น. (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย).

อนันต์ เหล่าเลิศวรกุล. (2545). พระอินทร์กับพิณ 3 สายและการละทิ้งทุกกรกิริยาของพระโพธิสัตว์. วารสารภาษาและวรรณคดีไทย 19(2), 71 - 111.

ไฟล์ประกอบ

เผยแพร่แล้ว

2024-09-03

รูปแบบการอ้างอิง

Padthapim, P. U., & ตันศรีสุข ส. (2024). การศึกษาเปรียบเทียบและวิเคราะห์ปฐมสมโพธิ 2 เล่ม พระนิพนธ์ของสมเด็จพระสังฆราช (สา ปุสฺสเทโว). วารสารพุทธศาสน์ศึกษา จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย, 31(1). สืบค้น จาก https://so02.tci-thaijo.org/index.php/jbscu/article/view/267833

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิจัย