สภาพแวดล้อมที่เป็นสัปปายะเพื่อการพัฒนาคุณภาพชีวิต

บทคัดย่อ

สภาพแวดล้อมสามารถแบ่งออกเป็นสองส่วนคือ สภาพแวดล้อมภายนอกได้แก่ อากาศ น้ำ มนุษย์ สัตว์ ศาสนา เป็นด้น และสภาพแวดล้อมภายใน ได้แก่ ทัศนคติ ความเชื่อ ปาฏิหาริย์ อารมณ์ ความรู้สึก เป็นต้น ในหลักคำสอน ทางพระพุทธศาสนามองว่าสภาพแวดล้อมทั้งสองต่างต้องอิงอาศัยซึ่งกันและกัน จึงได้วางหลักเกณฑ์ต่างๆ เพื่อการ อยู่ร่วมกันด้วยดี คือด้านสภาพแวดล้อมภายในทรงวางหลักเกณฑ์สำหรับการฝึกจิต เพื่อให้เกิดแนวความคิดที่ดี ด้านสภาพแวดล้อมภายนอก ทรงวางหลักเกณฑ์สำหรับการดำรงชีพ เซ่น ให้ดำเนินชีวิตตามหลักศีล ๕ เป็นด้น ถ้ามนุษย์สามารถดำเนินชีวิตตามหลักการทั้งสองทางแล้ว จะก่อให้เกิดประโยชน์ทั้งแก่ตนเองและสภาพแวดล้อม คือถ้ามนุษย์สร้างสภาพแวดล้อมภายในที่ดีจะทำให้เกิดความเข้าใจในการดำเนินชีวิตซึ่งจะส่งผลให้ร่วมกันสร้างสภาพแวดล้อมภายนอกที่ดี มีการดำเนินชีวิตเป็นไปในทางที่มีความสุขในขณะเดียวกันเมื่อสภาพแวดล้อมภายนอกดีแล้วก็จะส่งผลถึงสภาวะจิตทำให้ เกิดการอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุข ดังนั้นสภาพแวดล้อมทั้งสองจึงควรที่จะพัฒนาควบคู่กันไป