ความรู้เกี่ยวกับศัพท์พระพุทธศาสนาของพระสงฆ์และ คนทั่วไป ในฐานะตัวชี้วัดความเจริญและความเสื่อม ของวัฒนธรรมพระพุทธศาสนา

บทคัดย่อ

ศัพท์พระพุทธศาสนาเป็นคำศัพท์ที่ใช้เฉพาะในทางพระพุทธศาสนาเป็นคำศัพท์ภาษาบาลีและสันสกฤตเป็นพื้น มีผสมกับคำศัพท์ภาษาไทยบ้างมีการแผลงปรับให้เหมาะสำหรับใช้พูดสนทนาและเขียนในภาษาไทย มีการนำไปใช้ทั้ง พระสงฆ์และคนทั่วไปทั้งใช้พูดจาสนทนาและใช้เขียนตำราทางพระพุทธศาสนาหนังสือประวัติศาสตร์ทางพระพุทธศาสนา และหนังสือทางพระพุทธศาสนาทั่วไป ศัพท์พระพุทธศาสนานั้น มีแหล่งกำเนิดมาจากคัมภีร์พระพุทธศาสนาที่เป็นภาษา บาลี คือ พระไตรปิฎกอรรถกถา ฎีกา ปกรณวิเสส และไวยากรณ์ ที่เข้ามาเผยแผ่ในประเทศไทยพร้อมกับพระพุทธศาสนา ลังกาวงศโ์ ดยพระสงฆใ์ นประเทศไทยไดพ้ ากันศึกษาเรียนรูภ้ าษาบาลีที่ใชเ้ ขียนคัมภีรพ์ ระพุทธศาสนาเหลา่ นั้น เมื่อมีความรู้ ในภาษาบาลีเชี่ยวชาญก็แปลคัมภีร์พระพุทธศาสนาภาษาบาลีเหล่านั้นเป็นภาษาไทย และยังแต่งคัมภีร์พระพุทธศาสนา ขึ้นมาใหม่เป็นภาษาบาลีอีกด้วย ศัพท์พระพุทธศาสนานั้น คือถ้อยคำที่เป็นภาษาบาลีอยู่ในคัมภีร์พระพุทธศาสนาแล้วถูกแปลเป็นภาษาไทย เกิดจากการที่พระสงฆ์นำมาเทศนาสั่งสอนประชาชนแล้วใช้พูดจาสนทนาเกี่ยวกับพระพุทธศาสนาจนกลายเป็นภาษาที่ ใช้ในวิถีชีวิต และมีศัพท์พระพุทธศาสนาที่เป็นส่วนวิชาการพิมพ์เป็นหนังสือพระสงฆ์กับชาวพุทธทั่วไปที่ใช้ถ้อยคำศัพท์ พระพุทธศาสนาในวิถีชีวิตนั้นโดยส่วนมากไม่อาจรู้ความหมายของศัพท์พระพุทธศาสนาได้สิ้นเชิงจำเป็นอย่างยิ่งที่จะต้อง ศึกษาเรียนรู้จากเอกสารที่มีเผยแผ่อยู่จึงจะมีความรู้จนสามารถน้อมนำมาประพฤติปฏิบัติดำรงตนเป็นคนดีในส่วนปริยัติ สัทธรรมแล้วนำไปสู่ปฏิบัติสัทธรรมกับปฏิเวธสัทธรรม.