Political Power and Political Resources : The Motivation of Usurpation for Political Power During the Ayutthaya Period, 1350-1767
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The main purpose of this article was to study the nature of power and political resources, its utilization, acquiring and transformation of political resources during the Ayutthaya period. Thus, the political resources was generally accepted that is the motivation of usurpation for power. This article found out that the acquiring of political resources came from nobility, the high atheling, the large group of army and the wealthy. In addition, including power, luck of timeliness, merit and charisma too.
Article Details
References
กรมศิลปากร. (2514). พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับสมเด็จพระพนรัตน์. กรุงเทพฯ : คลังวิทยา.
กรมศิลปากร. (2553). พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยา ฉบับพันจันทนุมาศ (เจิม). กรุงเทพฯ : ศรีปัญญา.
กำพล จำปาพันธ์. (2559). อยุธยา : จากสังคมเมืองท่านานาชาติสู่มรดกโลก. นนทบุรี : มิวเซียมเพรส.
ควอริช เวลส์. (2527). การปกครองและการบริหารของไทยสมัยโบราณ. กาญจนี ละอองศรี สมเกียรติกุล และยุพา ชุมจันทร์ (แปล). กรุงเทพฯ : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ชัยอนันต์ สมุทวณิช. (2562). ทรัพยากรทางการเมือง. ผู้จัดการออนไลน์ ค้นเมื่อ 6 กุมภาพันธ์ 2562 จาก www.mgronline.com/dailiy/detail/95500000/9557.
ชาญวิทย์ เกษตรศิริ. (บรรณาธิการ). (2547). อยุธยา : Discovering Ayutthaya. กรุงเทพฯ : มูลนิธิโครงการตำราสังคมศาสตร์และมนุษยศาสตร์.
ณรงค์ พ่วงพิศ. (2522). “บทความวิเคราะห์ว่าด้วยการแย่งชิงอำนาจทางการเมืองของผู้นำไทยระหว่าง พ.ศ.1893-2310”. วารสารประวัติศาสตร์. 4 (2) พฤษภาคม-สิงหาคม : 1-33.
ณรงค์ สินสวัสดิ์. (2539). การเมืองไทย : การวิเคราะห์เชิงจิตวิทยา. กรุงเทพฯ : วัชรินทร์การพิมพ์.
ดำเนิร เลขะกุล, พลโท. (2530). การสืบสันตติวงศ์สมัยอยุธยา”. ศิลปวัฒนธรรม. 9 (2) ธันวาคม : 32-55.
นิธิ เอียวศรีวงศ์. (2543). การเมืองไทยสมัยพระนารายณ์. กรุงเทพฯ : ศิลปวัฒนธรรม.
บุษกร กาญจนจารี. (2544). “ปัญหาการควบคุมกำลังคนและแง่หนึ่งของการเมือง เศรษฐกิจ ในปลายสมัยอยุธยาตอนปลาย” ใน เปลวไฟเลื่อมลายนาค. หน้า 1-37. บุษกร กาญจนจารี (บรรณาธิการ). กรุงเทพฯ : อมรินทร์พรินติ้งแอนด์พับลิชชิ่ง.
ปรีชา หงส์ไกรเลิศ และคณะ. (2558). สถาบันพระมหากษัตริย์กับสังคมไทย. กรุงเทพฯ : สถาบันพระปกเกล้า.
พรศักดิ์ ผ่องแผ้ว. (2528). “การศึกษารัฐศาสตร์แนวทางอำนาจ” ใน เอกสารการสอนชุดวิชาหลักและวิธีการศึกษาทางรัฐศาสตร์ หน่วยที่ 10. หน้า 455-498. นนทบุรี : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย สุโขทัยธรรมาธิราช.
พรศักดิ์ ผ่องแผ้ว. (2531). รัฐศาสตร์เชิงประจักษ์. กรุงเทพฯ : ธนวิชช์การพิมพ์.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2558). พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา เล่ม 1. นนทบุรี : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช. (2559). พระราชพงศาวดารฉบับพระราชหัตถเลขา เล่ม 3. นนทบุรี : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
มานพ ถาวรวัฒน์สกุล. (2536). ขุนนางอยุธยา. กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
ยีน ชาร์ป. (2529). อำนาจและยุทธวิธีไร้ความรุนแรง. ชัยวัฒน์ สถาอานันท์และคมสัน หุตะแพทย์ (แปล). กรุงเทพฯ : มูลนิธิโกมลคีมทอง.
ลิขิต ธีรเวคิน. (2561). “ความชอบธรรมทางการเมือง (Political Legitimacy) ของผู้ใช้อำนาจรัฐ” ผู้จัดการออนไลน์ ค้นเมื่อ 6 ธันวาคม 2561. จาก www.manager.co.th/Daily/viewnews.aspx? NewsID=9490000028434
วราภรณ์ ทินานนท์. (2523). การค้าสำเภาของไทยสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น. วิทยานิพนธ์อักษรศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาประวัติศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ศิริพร สุเมธารัตน์. (2553). ประวัติศาสตร์ไทยสมัยสมบูรณาญาสิทธิราชย์. กรุงเทพฯ : โอเดียนสโตร์.
สมสมัย ศรีศูทรพรรณ. (จิตร ภูมิศักดิ์). (2561). โฉมหน้าศักดินาไทย. กรุงเทพฯ : ไทยควอลิตี้บุ๊คส์.
สัญญา สัญญาวิวัฒน์. (2532). สังคมวิทยาการเมือง. กรุงเทพฯ : เจ้าพระยาการพิมพ์.
สายชล วรรณรัตน์. (2525). “เศรษฐกิจและสังคมไทยในสมัยปลายอยุธยา”. วารสารธรรมศาสตร์. 11 (3) กันยายน : 6-27.
สายชล สัตยานุรักษ์. (2546). พุทธศาสนากับความคิดทางการเมืองในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระพุทธยอดฟ้าจุฬาโลก (พ.ศ.2325-2352). กรุงเทพฯ : มติชน.
สุจิต บุญบงการ. (2519). “อำนาจทางการเมืองของผู้นำทหารไทย” ใน สมบัติ จันทรวงศ์ และรังสรรค์ ธนะพรพันธุ์. รักเมืองไทย เล่ม 1. กรุงเทพฯ : ไทยวัฒนาพานิช.
สุรวุฒิ ปัดไธสง. (2536). รายงานการวิจัยเรื่องอำนาจและทรัพยากรทางการเมือง : ศึกษากรณีจอมพล ป. พิบูลสงคราม. กรุงเทพฯ : สถาบันวิจัยพฤติกรรมศาสตร์ มหาวิทยาลัยศรีนครินทรวิโรฒประสานมิตร.
อคิน รพีพัฒน์, ม.ร.ว. (2527). สังคมไทยในสมัยต้นกรุงรัตนโกสินทร์ พ.ศ.25325 - 2416. ม.ร.ว.ประกายทอง สิริสุข และพรรณี ฉัตรพลรักษ์ (แปล). กรุงเทพฯ : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อังสุนี อุดมพาณิชย์. (2523). “การค้ากับต่างประเทศของอยุธยาในศตวรรษที่ 17”. วารสารมนุษยศาสตร์ มหาวิทยาลัยเชียงใหม่. 10 (2) เมษายน-มิถุนายน : 61-89.
Baker, Cris and Pasuk Phongpaichit. (2017). A History of Ayutthaya : Siam in the Early Modern World. Cambridge : Cambridge University Press.
Bell, Daniel F. (1973). The Coming of Post-Industrial Society. New York : Basic Books.
Dahl, Robert A. (1969). “The Concept of Power” in Roderick Bell, David V. Edwards and Harrison Wagner (eds.). Political Power : A Reader in Theory and Research. New York : The Free Press.
Dahl, Robert A. (1983). Modern Political Analysis. New York : Prentice-Hall.
Illchaman, Warren F. and Uphoff, Norman Thomas. (1974). The Political Economy of Change. Berkley : The University of California Press.
Russell, Bertrand. (1992). Power : A New Social Analysis. London : Routledge.
Schein, Edgar. (1965). Organization Psychology. New York : Prentice-Hall.
Schwarzmantel, John. (1987). Structure of Power : An Introduction to Politics. New York : St. Martin’s Press.
Van Vlit, Jeremias. (1975). The Short History of the King of Siam. Bangkok : The Siam Society.
Wagner, Harrison. (1969). “The concept of power and the study of politics” in Roderick Bell, David V. Edwards and Harrison Wagner (eds.). Political Power : A Reader in Theory and Research. New York : The Free Press.
Wrong, Denis H. (1979). Power : Its Forms, Bases and Uses. New York : Harper and Row.
Wyatt, David K. (2003). Thailand : A Short History. Chiang Mai : Silkworm Books.
