แนวทางการพัฒนาสมรรถนะของนักเรียนเดินเรือพาณิชย์หลังการฝึกปฏิบัติทางทะเลกรณีศึกษาศูนย์ฝึกพานิชย์นาวี

บทคัดย่อ

บทความวิจัยนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อ 1) ประเมินสมรรถนะความคาดหวังก่อนฝึกและการปฏิบัติหลังฝึกภาคทางทะเลของนักเรียนเดินเรือพาณิชย์ ฝ่ายเดินเรือ ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี และ 2) วิเคราะห์สมรรถนะความคาดหวังก่อนฝึกและการปฏิบัติหลังฝึกภาคทางทะเลของนักเรียนเดินเรือพาณิชย์ ฝ่ายเดินเรือ ศูนย์ฝึกพาณิชย์นาวี กลุ่มตัวอย่าง คือ นักเรียนเดินเรือพาณิชย์ ฝ่ายเดินเรือ ชั้นปีที่ 4 จำนวน 98 นาย ซึ่งเป็นการประเมินสมรรถนะ 3 ด้าน คือ ความรู้ (Knowledge), ทักษะ (Skill), คุณลักษณะ (Attribute) สำหรับแบบสอบถามแบ่งออกเป็น 2 ส่วน ได้แก่ 1) ข้อมูลทั่วไปของผู้ตอบแบบสอบถาม
2) แบบสอบถามสมรรถนะของนักเรียนเดินเรือพาณิชย์ก่อนและหลังการฝึกภาคปฏิบัติทางทะเล เป็นการกำหนดเกณฑ์การให้คะแนน เป็น 5 ระดับ การวิเคราะห์ข้อมูลเชิงสถิติวิเคราะห์เชิงพรรณนา ทั้ง 3 ด้าน ได้แก่ การแจกแจงความถี่ (Frequency) ค่าร้อยละ (Percentage) การหาค่าเฉลี่ย (Mean) และส่วนเบี่ยงเบนมาตรฐาน (Standard deviation, S.D) และใช้เทคนิคการวิเคราะห์เชิงสถิติ (Importance-Performance Analysis; IPA) ผลการวิจัยมีการประเมินและวิเคราะห์สมรรถนะความคาดหวังก่อนฝึก และการปฏิบัติหลังฝึก โดยมุ่งเน้นความสำคัญในด้านความรู้ ทักษะ และคุณลักษณะ

ผลการวิจัยพบว่า สมรรถนะของนักเรียนเดินเรือมีการพัฒนาขึ้นอย่างมีนัยสำคัญหลังจากการฝึกภาคปฏิบัติ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในด้านทักษะปฏิบัติที่ถูกเปลี่ยนจากความรู้เชิงทฤษฎีในห้องเรียนไปสู่ทักษะที่สามารถปฏิบัติได้จริงภายใต้สถานการณ์จริงบนเรือ ในขณะเดียวกัน ความรู้และคุณลักษณะส่วนบุคคล เช่น วินัย ความรับผิดชอบ การทำงานเป็นทีมก็ได้รับการพัฒนาอย่างโดดเด่นเช่นกัน ผลการวิจัยนี้จึงมีคุณค่าอย่างยิ่งต่อการพัฒนาหลักสูตรและการผลิตบุคลากรเดินเรือที่สอดคล้องกับมาตรฐานสากลและตรงตามความต้องการของอุตสาหกรรมในปัจจุบัน เพื่อขับเคลื่อนอุตสาหกรรมการขนส่งทางทะเลของประเทศต่อไป