Factors Influencing Internationa ปัจจัยการตัดสินใจเลือกกรุงเทพมหานครเป็นเมือง Workation ของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติกลุ่ม Digital Nomads
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยเรื่อง ปัจจัยการตัดสินใจเลือกกรุงเทพมหานครเป็นเมืองทำงานควบคู่การท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติกลุ่มดิจิทัลสัญจร มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) พฤติกรรมของนักท่องเที่ยวชาวต่างชาติกลุ่มดิจิทัลสัญจรที่เดินทางมาเยือนกรุงเทพมหานคร 2) ปัจจัยด้านแรงจูงใจในการกลับมากรุงเทพมหานครเพื่อการทำงานควบคู่การท่องเที่ยว และ 3) ปัจจัยการตัดสินใจเลือกกรุงเทพมหานครเป็นจุดหมายปลายทาง โดยเป็นการวิจัยเชิงปริมาณ เก็บข้อมูลจากกลุ่มตัวอย่าง 400 คน ด้วยแบบสอบถามและการคัดเลือกแบบสะดวก วิเคราะห์ด้วย t-test, One-way ANOVA และ Chi-square ที่ระดับนัยสำคัญ 0.05 ผลการศึกษาพบว่า กลุ่มตัวอย่างส่วนใหญ่เป็นเพศชาย (54.75%) อายุ 30–49 ปี (53.00%) ทำงานด้านเทคโนโลยี (41.75%) และมีรายได้ 2,001–3,000 ดอลลาร์สหรัฐ (40.75%) ส่วนใหญ่มาจากอเมริกาและยุโรป เดินทางซ้ำมากกว่า 3 ครั้ง (51.50%) และพำนักมากกว่า 3 เดือน (59.50%) นิยมพักย่านธุรกิจ เช่น ทองหล่อ เอกมัย สีลม สาทร (38.50%) และเลือกโรงแรม (37.50%) และอพาร์ตเมนต์ (36.50%) ปัจจัยแรงจูงใจสำคัญ ได้แก่ ความเป็นมิตรต่อกลุ่ม LGBTQ+ (M = 4.44) ภาพลักษณ์ประเทศ (M = 4.42) และความปลอดภัยด้านสุขภาพ (= 4.40) ขณะที่ ชีวิตยามค่ำคืน (M = 4.43) การยอมรับความหลากหลายทางเชื้อชาติ (M = 4.31) และความคุ้มค่าของค่าใช้จ่าย (M = 4.26) เป็นปัจจัยส่งเสริมการกลับมาเยือน อย่างไรก็ตาม ปัญหาคุณภาพอากาศ (M = 3.62) ความปลอดภัยในการจราจร (M = 3.68) และการใช้ภาษาอังกฤษของประชาชน (M = 3.70) เป็นข้อจำกัด ผลการทดสอบสมมติฐานโดยใช้สถิติไคสแควร์ พบว่า เพศ อายุ รายได้ และที่พำนักอาศัย มีความสัมพันธ์กับแรงจูงใจบางด้านอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยเพศสัมพันธ์กับด้านอาหารและการบริการ อายุสัมพันธ์กับการปรับตัวทางวัฒนธรรม รายได้สัมพันธ์กับสภาพอากาศ และที่พำนักสัมพันธ์กับโครงสร้างพื้นฐานทางเทคโนโลยีและความเป็นมิตรต่อกลุ่ม LGBTQ+
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำบทความทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กองวิจัยการตลาดการท่องเที่ยว. (2566). รายงานสรุปพฤติกรรมกลุ่ม Digital Nomad ในประเทศไทย. การ ท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย. https://intelligencecenter.tat.or.th/
กองวิจัยการตลาดการท่องเที่ยว. (2568). ทิศทางการส่งเสริมการท่องเที่ยวพื้นที่ศักยภาพ: ภูเก็ตและ เชียงใหม่. การท่องเที่ยวแห่งประเทศไทย.
กําพล เมียร์วิลล์, ศิเวก สัจเดว, อัชฌา รัตนโอภาส, และ ผกามาศ ชัยรัตน์. (2563). โครงการการศึกษา สภาพการณ์และพฤติกรรมของกลุ่มดิจิทัลนอแมด (Digital Nomad) ในบริบททางการท่องเที่ยว. สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
ชวัลนุช อุทยาน. (2562). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. สืบค้น 1 ธันวาคม 2563. จาก https://touristbe haviour.wordpress.com/1/.
ชนินทร เพ็ญสูตร. (2561). สตาร์ทอัพไทยแลนด์: กรณีศึกษาสตาร์ทอัพในจังหวัดเชียงใหม่. วารสาร
พัฒนศาสตร์: เศรษฐกิจ การเมือง การต่อรอง, 1(1), 253-291.
ฐิตารีย์ ดีรัง. (2565). ความต้องการและพฤติกรรมของกลุ่ม Digital Nomad ต่อที่พักประเภทเซอร์วิส
อพาร์ทเม้นต์ในกรุงเทพมหานคร [วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์].
ณัฐริการ์ ปานมาศ. (2560). กระบวนการตัดสินใจและแรงจูงใจในการเลือกแหล่งท่องเที่ยว. วารสารวิชาการ การท่องเที่ยว, 8(1), 22-38.
ธัญชนก แววแก้ว, และ อรุณี อินทรไพโรจน์. (2559). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวชาวไทยที่ เดินทางไปประเทศเกาหลีหรือญี่ปุ่น. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 6(3), 34-44.
ประติมากร วงษ์ดี. (2562). ปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อการตัดสินใจท่องเที่ยวแหล่งท่องเที่ยวเชิงเกษตรของ นักท่องเที่ยวชาวไทย กรณีศึกษาศูนย์การเรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียงบ้านของพ่อ ตำบลภูเขาทอง อำเภอพระนครศรีอยุธยา จังหวัดพระนครศรีอยุธยา. (ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการ จัดการอุตสาหกรรมการบริการและการท่องเที่ยว), มหาวิทยาลัยกรุงเทพ.
บุญรัตน์ ม่วงเนย ดลพร ประดับธนกิจ และสุนีย์ วรรธนโกมล. (2559). ปัจจัยส่วนประสมทางการตลาดที่มีอิทธิพลต่อพฤติกรรมการเลือกใช้บริการท่องเที่ยวแบบโปรแกรมการทัวร์ของนักท่องเที่ยวชาวไทย. วารสารพัฒนาเทคนิคศึกษา, 28(99), 86-93.
วชิราภรณ์ โลหะชาละ. (2558). พฤติกรรมนักท่องเที่ยว. กรุงเทพฯ: พี. เอ็น. เคแอนด์สกาย์.
ศศิพร บุญชู. (2560). พฤติกรรมการท่องเที่ยวและกระบวนการตัดสินใจ. สำนักพิมพ์การท่องเที่ยว.
ศิเวก สัจเดว, ยองมาร์ค กําพล เมียร์วิลล์, และ อัชฌา รัตนโอภาส. (2562). โครงการการศึกษาตลาด นักท่องเที่ยวกลุ่มความสนใจเฉพาะ: นักท่องเที่ยวต่างประเทศกลุ่มพำนักระยะยาว (Long Stay). สำนักงานกองทุนสนับสนุนการวิจัย (สกว.).
สุวีร์ณัสญ์ โสภนศิริ. (2554). จิตวิทยาและแรงจูงใจในการเดินทางท่องเที่ยว. สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัย.
อัชฌา รัตนโอภาส (2564). ปัจจัยแรงจูงใจของนักท่องเที่ยวกลุ่มดิจิทัลนอแมดที่ส่งผลต่อความภักดีของจังหวัดเชียงใหม่. กรุงเทพฯ: มหาวิทยาลัยธุรกิจบัณฑิตย์.
https://libdoc.dpu.ac.th/thesis/Atcha.Rat.pdf
Buhalis, D., & Laws, E. (2001). Tourism distribution channels: Practices, issues and
transformations. Continuum.
Cohen, S. A., Prayag, G., & Moital, M. (2014). Consumer behaviour in tourism: Concepts,
influences and opportunities. Current Issues in Tourism, 17(10), 872–909. https://doi.org/10.1080/13683500.2014.944431
Dann, G. M. S. (1981). Tourist motivation an appraisal. Annals of Tourism Research, 8(2), 187–
Hannonen, O. (2020). In search of a digital nomad: Defining the phenomenon. Information
Technology & Tourism, 22(3), 335–353. https://doi.org/10.1007/s40558-020-00177-z
Instant Offices. (2022). The best cities for digital nomads: Ranking the world’s most flexible
destinations. The Instant Group. https://www.instantoffices.com/blog/featured/best-places-to-be-digital-nomad-in-2022/
Jiwasiddi, A., et al. (2024). An empirical study on the rise of digital nomad and workcation
ecosystems: Focusing on the case of Thailand. ResearchGate. https://www.researchgate.net/publication/386328080
Kotler, P., & Keller, K. L. (2016). Marketing management (15th ed.). Pearson.
Levels, P. (2015). 1 billion digital nomads by 2035. Nomad List. https://nomadlist.com/
Makimoto, T., & Manners, D. (1997). Digital nomad. Wiley.
Maslow, A. H. (1943). A theory of human motivation. Psychological Review, 50(4), 370–396.
https://doi.org/10.1037/h0054346
Nomad List. (2024). Best cities for digital nomads. https://nomadlist.com
OECD. (2020). Productivity gains from teleworking in the post-COVID-19 era. OECD Publishing.
Polwasit Lhakard. (2022). Destination city for digital nomad's in Thailand: A case study of digital nomad community in Chiang Mai. Journal of Humanities and Social Sciences Studies, 4(1), 178–188.
https://doi.org/10.32996/jhsss.2022.4.1.18
Reichenberger, I. (2018). Digital nomads – A quest for holistic freedom in work and leisure. Annals
of Leisure Research, 21(3), 364–380. https://doi.org/10.1080/11745398.2017.1358098
The Matter. (2022, November 15). Workation: The lifestyle shift of the digital workforce.
https://thematter.co/social/chiang-mai-as-digital-nomad-hub/45973
Thiumsak, T., & Ruangkanjanases, A. (2016). Factors influencing international visitors to revisit
Bangkok, Thailand. Journal of Economics, Business and Management, 4(3), 220-230.
Yamane, T. (1973). Statistics: An introductory analysis (3rd ed.). Harper & Row
