กลไกการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อส่งเสริมการค้าชายแดน ของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีในจังหวัดหนองคาย
Article Sidebar
Main Article Content
บทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้มีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษา 1) กลไกการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ 2) แนวทางส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ 3) การส่งเสริมการค้าชายแดน และ 4) กลไกการขับเคลื่อนและแนวส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่ส่งผลต่อการส่งเสริมการค้าชายแดน ประชากร ได้แก่ ประชาชนในชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีในจังหวัดหนองคาย 40 แห่ง จำนวน 55,896 คน ได้กลุ่มตัวอย่างทั้งสิ้น 398 คน จากการคำนวณตามสูตรของ ทาโร่ ยามาเน่ ใช้วิธีการเลือกตัวอย่างแบบหลายขั้นตอน เครื่องมือวิจัย เป็นแบบสอบถาม สถิติวิเคราะห์ที่ใช้เป็นสถิติเชิงพรรณนา และการวิเคราะห์การถดถอยพหุคูณ ผลการวิจัยเป็นดังนี้
1) ประชาชนให้ความสำคัญกับกลไกการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ โดยรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ประชาชนให้ความสำคัญกับกลไกภาคประชาชนเป็นอันดับแรก รองลงมา คือ กลไกภาครัฐ กลไกภาควิชาการ และกลไกภาคเอกชน ตามลำดับ
2) ประชาชนให้ความสำคัญกับแนวทางส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ ภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้านพบว่า ประชาชนให้ความสำคัญในด้านการพัฒนาธุรกิจเป็นอันดับแรก รองลงมา คือ ด้านการพัฒนาพื้นที่ ด้านการพัฒนาคน และด้านการบูรณาการทำงาน ตามลำดับ
3) ประชาชนให้ความสำคัญกับการส่งเสริมการค้าชายแดน ภาพรวมอยู่ในระดับมาก เมื่อพิจารณาเป็นรายด้าน พบว่า ประชาชนให้ความสำคัญในด้านการพัฒนาตลาดเป็นอันดับแรก รองลงมา ด้านการพัฒนาการจัดการ ด้านการพัฒนาความรู้ประชาชน และด้านการพัฒนารูปแบบการค้า ตามลำดับ
4) ตัวแปรกลไกการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์และแนวทางส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ส่งผลต่อการส่งเสริมการค้าชายแดนของชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถีในจังหวัดหนองคาย อย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.05 โดยตัวแปรกลไกการขับเคลื่อนเศรษฐกิจสร้างสรรค์ด้านกลไกภาคประชาชนมีอิทธิพลสูงสุด
Article Details
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำบทความทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กุสุมา คงฤทธิ์. (2563). การพัฒนาเศรษฐกิจฐานความรู้ สู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. วารสารการเงินการคลัง,
(109), 122–134.
โกวิทย์ พวงงาม. (2562). มุมมองใหม่การกระจายอำนาจสู่องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น. กรุงเทพฯ: มูลนิธิ
คอนราด อาเดนาวร์.
ขวัญกมล ดอนขวา. (2561). แบบจำลองเศรษฐกิจสร้างสรรค์ และพฤติกรรมเชิงสร้างสรรค์มีผลต่อ
ยุทธศาสตร์ระยะยาวการเข้าสู่ประชาคมเศรษฐกิจอาเซียนของประเทศไทย. วารสารมหาวิทยาลัยศิลปากร, 38(1), 207–232.
จุฑามาศ ศรีรัตนา. (2561). เศรษฐกิจสร้างสรรค์กับไทยแลนด์ 4.0. วารสารเกษมบัณฑิต, 19 (ฉบับพิเศษ),
– 217.
จุฬา เจริญวงศ์, วงศ์ธีรา สุวรรณิน, และกิตตินาท นุ่นทอง. (2564). การขับเคลื่อนเศรษฐกิจฐานรากภายใต้
กลไกประชารัฐสู่ศูนย์กลางนวัตกรรมสินค้าทางการเกษตร ในพื้นที่อำเภอเขาค้อ จังหวัดเพชรบูรณ์.
วารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง, 4(1), 2564, 27 – 41.
ฐิติกร พูลภัทรชีวิน. (2553). ประเทศไทยกับความพร้อมในการก้าวสู่เศรษฐกิจสร้างสรรค์. สืบค้นจาก
https://sites.google.com/site/gaiusjustthink/nida-mpa/pa601/download
เทพรักษ์ สุริฝ่าย และลำปาง แม่นมาตย์. (2561). บทบาทการค้าชายแดนในการพัฒนาเศรษฐกิจชุมชน
กรณีศึกษา จังหวัดหนองคาย จังหวัดนครพนม และจังหวัดมุกดาหาร. วารสารการเมืองการ
ปกครอง, 8(1), 2561, 153 – 176.
ธานินทร์ ศิลป์จารุ. (2560). การวิจัยและวิเคราะห์ข้อมูลทางสถิติด้วย SPSS และ AMOS. กรุงเทพฯ:
บิสซิเนสอาร์แอนด์ดี.
นันทนิษฎ์ สมคิด. (2563). แนวทางการพัฒนาชุมชนสร้างสรรค์ในเขตพื้นที่จังหวัดจันทบุรี. ปริญญานิพนธ์
พุทธศาสตรดุษฎีบัณฑิต สาขาพัฒนาสังคม คณะสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหาจุฬาลงกรณ์ราช
วิทยาลัย พระนครศรีอยุธยา.
นิธินพ ทองวาสนาส่ง. (2561). กลยุทธ์เศรษฐกิจสร้างสรรค์ที่มีผลต่อความสำเร็จขององค์กรธุรกิจ:
กรณีศึกษาผู้ประกอบการอุตสาหกรรมในจังหวัดนครปฐม. วารสารวิชาการ มหาวิทยาลัย
หอการค้าไทย มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 38(12), 2561, 35–49.
บัณฑิต เพิ่มบุญ จิตรกร โพธิ์งาม และกิติรัตน์ สีหบัณฑ์. (2562). รูปแบบการส่งเสริมการค้าชายแดน
ระหว่างประเทศไทยและกัมพูชา บริเวณช่องสะงำ จังหวัดศรีสะเกษ. วารสารมนุษยศาสตร์และ
สังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยสุรินทร์, 21(2), 2562, 27–44.
ประภาส ปิ่นตบแต่ง. (2560). ความเปลี่ยนแปลง กระบวนการสร้างและจรรโลงประชาธิปไตย และ
การเมืองในวิถีประจำวันในชนบทภาคกลาง. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
พิพัฒน์ ยอดพฤติการณ์. (2564, 3 กุมภาพันธ์). เศรษฐกิจสร้างสรรค์เพื่อการพัฒนาที่ยั่งยืน. ประชาชาติ
ธุรกิจ หน้า 5.
พิริยะ ผลพิรุฬห์. (2556). เศรษฐกิจสร้างสรรค์กับการพัฒนาประเทศ. วารสารเศรษฐศาสตร์ปริทรรศน์
สถาบันพัฒนศาสตร์, 7(1), 2556, 1 – 69.
วงศ์ธีรา สุวรรณิน. (2562). การพัฒนาชุมชนต้นแบบบนฐานคติวิถีชีวิตเศรษฐกิจพอเพียงและภูมิปัญญา
ท้องถิ่นเพื่อส่งเสริมการท่องเที่ยวสร้างสรรค์ของชุมชนในจังหวัดหนองคาย. วารสารวิชาการ
มหาวิทยาลัยกรุงเทพ (BU ACADEMIC REVIEW), 18(1), 2562, 34 – 39.
วัชรินทร์ อรรคศรีวร และยุทธนา พรรคอนันต์. (2559). แนวทางการพัฒนาตลาดการค้าชายแดนไทย–
กัมพูชา กรณีศึกษาตลาดการค้าชายแดนจังหวัดจันทบุรี. รายงานวิจัยฉบับสมบูรณ์ คณะวิทยาการ
จัดการ มหาวิทยาลัยราชภัฎรำไพพรรณี จังหวัดจันทบุรี.
ศิริพงษ์ อุ่นทรพันธุ์ และสัมพันธ์ พลภักดิ์. (2562). การบริหารจัดการการส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์ชุมชน
ของจังหวัดนครนายก ตามปรัชญาของเศรษฐกิจพอเพียง. วารสารการเมือง การบริหาร และ
กฎหมาย, 11(2), 441 – 455.
สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดหนองคาย. (2563). คู่มือหมู่บ้าน/ชุมชนท่องเที่ยว OTOP นวัตวิถี.
หนองคาย: สำนักงานพัฒนาชุมชนจังหวัดหนองคาย
สำนักงานส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์. (2563). การขับเคลื่อนภารกิจเศรษฐกิจสร้างสรรค์. กรุงเทพฯ:
สำนักส่งเสริมเศรษฐกิจสร้างสรรค์.
หทัยชนก คะตะสมบูรณ์. (2563). การพัฒนาศักยภาพของชุมชนในการจัดการตนเองด้านเศรษฐกิจบนฐาน
ปรัชญาเศรษฐกิจพอเพียงในพื้นที่จังหวัดชัยนาท. วารสารบัณฑิตศึกษาปริทรรศน์ วิทยาลัยสงฆ์
นครสวรรค์, 7(2), 57 – 70.
อารีย์ วิภบุตร, ประธานศูนย์เรียนรู้เศรษฐกิจพอเพียง. (2563). สัมภาษณ์. (13 ธันวาคม 2563)
อริสรา ป้องกัน. (2559). การบริหารจัดการที่ดีในการจัดบริการสาธารณะขององค์การบริหารส่วนตำบลเขต
พื้นที่ภาคเหนือตอนบน. วารสารวิชาการมหาวิทยาลัยอีสเทิร์นเอเชีย, 6(2), 315 – 325.
Richards, G. (2019). Tourism, an Underestimated Driving Force for the Creative Economy.
Revista Turismo em Análise, 29(3): 387-395.
