อุตสาหกรรมเรือสำราญ: ผลกระทบการท่องเที่ยวกับการพัฒนาประเทศ
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้ เป็นการวิเคราะห์อุตสาหกรรมเรือสำราญ ซึ่งนับได้ว่าเป็นการท่องเที่ยวรูปแบบหนึ่ง โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อนำเสนอแนวคิดที่มีต่ออุตสาหกรรมเรือสำราญ ในเชิงเศรษฐกิจ สังคม วัฒนธรรม และสิ่งแวดล้อม เนื่องจากที่ผ่านมานั้น มีการขยายตัวของอุตสาหกรรมเรือสำราญอย่างต่อเนื่อง ถึงแม้จะมีความชะงักงันในช่วงการระบาดของโรคโควิด-19 และนโยบายของประเทศไทยเองได้กำหนดให้การท่องเที่ยวเรือสำราญเป็นหนึ่งในกลุ่มนักท่องเที่ยวเป้าหมายซึ่งปรากฏอยู่ในแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 2 (พ.ศ.2560 - 2564) ต่อเนื่องมายังแผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติ ฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566 - 2570) กอปรกับเป็นหนึ่งในสิบอุตสาหกรรมเป้าหมายที่ได้รับการสนับสนุนตามนโยบายการพัฒนาเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก โดยมีการกำหนดแผนระยะสั้นและระยะกลางเพื่อรองรับการท่องเที่ยวกลุ่มเรือสำราญ เพราะคาดว่าจะส่งผลเชิงบวกต่อเศรษฐกิจของประเทศ การคำนึงถึงผลกระทบด้านอื่นนั้น จึงเป็นปัจจัยที่ควรให้ความสำคัญ
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำบทความทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2560). แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 2
(พ.ศ. 2560 - 2564). กรุงเทพฯ: สำนักงานกิจการโรงพิมพ์องค์การสงเคราะห์ทหารผ่านศึก.
คณะกรรมการนโยบายการท่องเที่ยวแห่งชาติ. (2565). (ร่าง) แผนพัฒนาการท่องเที่ยวแห่งชาติฉบับที่ 3 (พ.ศ. 2566 - 2570). สืบค้นจาก https://anyflip.com/zzfck/kiel/basic
ชนัญญา ภิราญคำ. (2560). ประชาชนกับกฎหมายสิ่งแวดล้อม. สืบค้นจาก http://www.mnre.go.th/attachment/iu/download.php?WP=rUIjnJ00qmMZZJ1CM5O0hJatrTgjWz01qmEZA21CM5O0hJatrTDo7o3Q
เดือนเพ็ญ ลิ้มศรีตระกูล. (2539). ซีทราน-อันดามัน ปริ๊นเซส เจ้าหญิงเหนือไฟใต้น้ำ. นิตยสารผู้จัดการ. สืบค้นจาก http://info.gotomanager.com/news/details.aspx?id=5365
นครินทร์ ทั่งทอง. (2560). พฤติกรรมการท่องเที่ยวของนักท่องเที่ยวเรือสำราญในท่าเรือแวะพักเกาะสมุย. ใน มหาวิทยาลัยราชธานี, การวิจัย 4.0 เพื่อการพัฒนาประเทศสู่ความมั่นคง มั่งคั่ง และยั่งยืน,
การประชุมวิชาการเสนอผลงานวิจัยระดับชาติ ครั้งที่ 2, อุบลราชธานี, 570-580.
ประภาภรณ์ โรจน์ศิริรัตน์. (2564). มาตรการทางกฎหมายในการเยียวยาผู้ที่ได้รับผลกระทบจากฝุ่นมลพิษ. วารสารนิติศาสตร์และสังคมท้องถิ่น. 5(1), 141-176.
ยุพวรรณ นังคลาภิวัฒน์. (2559). การผลิตบัณฑิตเพื่อเข้าสู่ธุรกิจเรือสำราญในโลกยุค AEC. ใน มหาวิทยาลัยศรีปทุม, การประชุมวิชาการระดับชาติและนานาชาติ มหาวิทยาลัยศรีปทุม ครั้งที่ 11, กรุงเทพมหานคร, 584-592.
ไพฑูรย์ มนต์พานทอง. (2558). การท่องเที่ยวเรือสำราญ กับความท้าทายของประเทศไทย. TAT Review Magazine, 45-59.
ไพฑูรย์ มนต์พานทอง. (2560). การวิเคราะห์องค์ประกอบการจัดการท่าเรือแบบผสมกับบริบทการท่องเที่ยวเรือสำราญ. WMS Journal of Management, 6(3), 107-124.
ราณี อิสิชัยกุล. (2561). Cruise Tourism บริบทการท่องเที่ยวเรือสำราญ. สืบค้นจาก http://sms.stou.ac.th /?p=139039
ราณี อิสิชัยกุล. (2561b). Cruise Tourism2 การท่องเที่ยวเรือสำราญ: ปัญหาและอุปสรรค. สืบค้นจาก http://sms.stou.ac.th/?p=139037
วารุธา ปรีชาวณิชวงศ์, วาสนา ไพศาลอัคนี, ธนากร วันคณานนท์, สุกัญญา รัตนาวะศี และ ธัญญา พีรโกศิน. (2560). สถานการณ์การท่องเที่ยวเรือสำราญ. สืบค้นจาก http://ttaa.or.th/wp-content/uploads/2016/04/Newsletter-6-ฉบับเดือนเมษายน - มิถุนายน-2560.pdf
สามัคคี บุณยะวัฒน์. (2555). การประเมินผลกระทบสิ่งแวดล้อม. ใน พระราชประสงค์ในพระบาทสมเด็จพระเจ้าอยู่หัว, สารานุกรมไทยสำหรับเยาวชน เล่มที่ 37, 211-235. กรุงเทพฯ.
สำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. (2560). แผนปฏิบัติการการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวในพื้นที่ระเบียงเศรษฐกิจพิเศษภาคตะวันออก พ.ศ. 2560 - 2564. สืบค้นจาก https://www.eeco.or.th/file/868/download?token=h4qnALrk
สำนักงานคณะกรรมการนโยบายเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. (2561). แผนปฏิบัติการพัฒนาและส่งเสริมการท่องเที่ยวในเขตพัฒนาพิเศษภาคตะวันออก. กรุงเทพฯ.
สำนักงานส่งเสริมภูมิปัญญาท้องถิ่นและวิสาหกิจชุมชน. (2564). OTOP นวัตวิถี คืออะไร. สืบค้นจาก https://cep.cdd.go.th/otop-นวัตวิถี-คืออะไร
สุพรรณี สวนอินทร์. (2562). การพัฒนากฎหมายของประเทศไทยเกี่ยวกับการประกอบกิจการเรือสำราญระหว่างประเทศ. (รายงานการวิจัย) ชลบุรี: มหาวิทยาลัยบูรพา.
สุรพร มุลกุณี. (2560). แนวทางการพัฒนาการจัดการท่าเรือสำหรับการท่องเที่ยวเรือสำราญของประเทศไทย กรณีศึกษาท่าเรือแหลมฉบัง. วิทยานิพนธ์ศิลปศาสตรมหาบัณฑิต (การจัดการการท่องเที่ยวแบบบูรณาการ). กรุงเทพมหานคร: สถาบันบัณฑิตพัฒนบริหารศาสตร์.
Brida, J. G., & Aguirre S. Z. (2008). The Impact of the Cruise Industry on Tourism Destinations. Sustainable Tourism as a Factor of Local Development, 1-4.
Brida, J. G., & Aguirre S. Z. (2010). Cruise Tourism: Economic, Socio-Cultural and Environmental Impacts. Leisure and Tourism Marketing. 1(3), 205-212.
CBI Ministry of Foreign Affairs. (2021). The European Market Potential for Cruise Tourism. Retrieved from https://www.cbi.eu/market-information/tourism/cruise-tourism/
Cruise Lines International Association. (2020). 2019 Cruise Trends & Industry Outlook. Retrieved from https://cruising.org/-/media/eu-resources/pdfs/CLIA%202019-Cruise-Trends--Industry-Outlook
Cruise Lines International Association. (2020). 2021 State of the Cruise Industry Outlook. Retrieved from https://cruising.org/-/media/research-updates/research/2021-state-of-the-cruise-industry_optimized.ashx
Cruise Lines International Association. (2017). 2017 Annual Report. Retrieved from https://cruising.org/-/media/research-updates/research/featured/2017-annual-report.ashx
Dowling, K. R. (2006). Cruise Ship Tourism. UK: CAB International.
Gibson, P. (2006). Cruise Operations Management. MA: Butterworth-Heinemann.
Jones, P., Hiller D., & Comfort, D. (2016). The Environmental, Social and Economic Impact of Cruising and Corporate Sustainability Strategies. Athens Journal of Tourism, 3(4),
-285.
Klein, R. A. (2011). Responsible Cruise Tourism: Issues of Cruise Tourism and Sustainability. Journal of Hospitality and Tourism Management, 18(1), 107-116.
Mekong Tourism Coordinating Office. (2015). Experience Mekong: Greater Mekong Subregion Tourism Marketing Strategy and Action Plan 2015 - 2020. Bangkok.
Papathanassis, A. (2020). The Growth and Development of the Cruise Sector: A Perspective Article. Tourism Review, 75(1). 130-135.
Seidl A., Giuliano F., Pratt L., Castro R., & Majano, A. (2005). Cruise Tourism and Community Economics in Central America and the Caribbean: The Case of Costa Rica. The Latin American Center for Competitiveness and Sustainable Development (CLADS).