ประเพณีงานศพของชาวมอญกับความเชื่อที่สืบทอดอย่างเข้มแข็งในสังคมไทย
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทความนี้มุ่งศึกษาประเพณีงานศพของชาวมอญกับความเชื่อที่มีการสืบทอดอย่างเข้มแข็งในสังคมไทย รูปแบบการจัดงานศพของชาวมอญได้รับการสืบทอดตามคติความเชื่อโบราณ โดยวิธีการจัดงานศพขึ้นอยู่กับสาเหตุการเสียชีวิตคือ การเสียชีวิตโดยปกติวิสัยซึ่งการจัดงานศพจะทำเพื่อให้เกียรติผู้ตาย โดยทำบุญอุทิศส่วนกุศลตามความเชื่ออันคล้ายคลึงกับประเพณีของไทย แต่จะมีบางขั้นตอนที่แตกต่างกัน เช่น การทำบันไดผี - ประตูผี การทุบหม้อข้าวของผู้ตาย แต่หากการเสียชีวิตไม่เป็นปกติวิสัย เช่น เกิดจากอุบัติเหตุหรือการทำอัตวินิบาตกรรม ผู้จัดงานจะบรรจุศพและเก็บไว้ที่วัดเป็นระยะเวลา 1 - 2 ปี แล้วจึงทำบุญอุทิศส่วนกุศลและประกอบพิธีฌาปนกิจต่อไป ความเชื่อเกี่ยวกับประเพณีงานศพซึ่งถือเป็นอัตลักษณ์ของชาวมอญ ประกอบด้วย 1) มอญร้องไห้ ซึ่งเป็นประเพณีที่รำลึกถึงคุณงามความดีและแสดงความเสียใจต่อการจากไปของผู้เสียชีวิต 2) พิธีโยนผ้าราไฟ เป็นประเพณีที่รำลึกถึงคำสอนของพระสัมมาสัมพุทธเจ้าซึ่งเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจของทั้งผู้เสียชีวิตและผู้ที่ดำรงอยู่ และ 3) ประเพณีรำสามถาด คือ การทำบุญและรำลึกถึงผู้เสียชีวิตด้วยเหตุอันไม่เป็นปกติวิสัย สำหรับการสืบทอดประเพณีงานศพนั้น ชาวมอญมีการสืบทอดจากรุ่นสู่รุ่นโดยผ่านการสั่งสอนจากครอบครัว สถาบันการศึกษา และสถาบันทางสังคม จึงส่งผลให้ชาวมอญในปัจจุบันยังคงพร้อมใจกันยึดถือและสืบทอดประเพณีนี้ให้คงอยู่สืบไป ดุจดังคำกล่าวที่ว่า “มอญสิ้นแผ่นดิน ไม่สิ้นชาติ
Article Details
เนื้อหาและข้อมูลในบทความที่ลงตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นข้อคิดเห็นและความรับผิดชอบของผู้เขียนบทความโดยตรง ซึ่งกองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย หรือร่วมรับผิดชอบใดๆ
บทความ ข้อมูล เนื้อหา รูปภาพ ฯลฯ ที่ได้รับการตีพิมพ์ในวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ถือเป็นลิขสิทธิ์ของวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง หากบุคคลหรือหน่วยงานใดต้องการนำบทความทั้งหมดหรือส่วนหนึ่งส่วนใดไปเผยแพร่ต่อ หรือเพื่อกระทำการใดๆ จะต้องได้รับอนุญาตเป็นลายลักษณ์อักษรจากวารสารบริหารธุรกิจและสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยรามคำแหง ก่อนเท่านั้น
เอกสารอ้างอิง
กรมส่งเสริมวัฒนธรรม. (2562). การทำศพมอญ จังหวัดนนทบุรี. สืบค้นเมื่อ 28 กันยายน 2562, จาก http://www.culture.go.th/culture_th/pcultureb/nonthaburi/2_1.html
จวน เครือชฌยาจารย์. (2548). ประเพณีมอญที่สำคัญ (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน).
เฉลิมศักดิ์ บุญมานำ. (2526). มอญร้องไห้. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ มหาวิทยาลัยขอนแก่น, 2, 35-38.
ชมรมเยาวชนมอญกรุงเทพ. (2551). จดหมายเหตุชาวไทยเชื้อสายมอญ: บำเพ็ญกุศลถวายสมเด็จพระเจ้าพี่นางเธอเจ้าฟ้ากัลยาณิวัฒนา กรมหลวงนราธิวาสราชนครินทร์ ตามลัทธิธรรมเนียมมอญ. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์เดือนตุลา.
บรรเทิง พาพิจิตร. (2549). ประเพณี วัฒนธรรมไทยและคติความเชื่อ. กรุงเทพฯ: โอ เอสพริ้นติ้งเฮ้าส์.
ประชิด สกุณะพัฒน์. (2546). วัฒนธรรมพื้นบ้านและประเพณีไทย. กรุงเทพฯ: สำนักพิมพ์ภูมิปัญญา.
ราชบัณฑิตยสถาน (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน 2542. กรุงเทพฯ: นานมีบุ๊ค.
สุจริตลักษณ์ ดีผดุง, พรทิพย์ อุศุภรัตน์, และประภาศรี ดำสอาด. (2542). สารานุกรมกลุ่มชาติพันธุ์มอญ. นครปฐม: สถาบันวิจัยภาษาและวัฒนธรรมเอเชียอาคเนย์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
โสภณ นิไชยโยค. (บรรณาธิการ). (2547). ๘๐ ปีศาสตราจารย์เกียรติคุณ นายแพทย์สุเอ็ด คชเสนี : ๔๘ ปี สมาคมไทยรามัญ. กรุงเทพฯ : บริษัท เท็คโปรโมชั่น แอนด์ แอ็ดเวอร์ไทซซิ่ง จำกัด.
อะระโท โอชิมา. (2536). ชีวิต พิธีกรรม และเอกลักษณ์ทางชาติพันธุ์ของคนมอญในเมืองไทย: กรณีศึกษาในเขตอำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี. วิทยานิพนธ์สังคมวิทยาและมานุษยวิทยามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
อิมธิรา อ่อนคำ. (2560). มอญ ตำบลบ้านม่วง อำเภอบ้านโป่ง จังหวัดราชบุรี: วิถีและพลัง. ดุษฎีนิพนธ์ปรัชญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยบูรพา.