เทวดาอารักษ์เมืองสาครบุรี : เจว็ดไม้ที่ศาลเจ้าปุนเถ้ากง ต.ท่าฉลอม จ.สมุทรสาคร

ผู้แต่ง

  • ประภัสสร์ ชูวิเชียร รองศาสตราจารย์ ดร., ภาควิชาประวัติศาสตร์ศิลปะ, คณะโบราณคดี, มหาวิทยาลัยศิลปากร

คำสำคัญ:

เจว็ด, เทพเจ้าหลักเมือง, ศิลปะอยุธยา, สมุทรสาคร, ศาลเจ้าปุนเถ้ากง

บทคัดย่อ

ศาลเจ้าปุนเถ้ากงที่ชุมชนท่าฉลอม จ.สมุทรสาคร เก็บรักษาเจว็ดไม้จำนวน 6 แผ่นที่จำหลักภาพเทวดาทรงเครื่องศิลปะไทยเอาไว้ ซึ่งเจว็ดดังกล่าวมีรูปแบบศิลปกรรมที่เก่าแก่และไม่มีเอกสารใดเคยระบุถึงมาก่อน บทความนี้มีจุดประสงค์ที่จะศึกษารูปแบบศิลปะ กำหนดอายุและตีความทางประติมานวิทยาเจว็ดรูปเทวดาเหล่านี้เพื่อทราบถึงอายุสมัยทางศิลปกรรมและความหมายที่อาจสอดคล้องกับประวัติความเป็นมาของเมืองสมุทรสาครในสมัยโบราณ โดยจากการวิเคราะห์พบว่าเป็นศิลปะสมัยอยุธยาตอนกลางถึงสมัยอยุธยาตอนปลาย (ประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 21-24) มีลักษณะทางประติมานวิทยาของเทพผู้ปกปักรักษา ที่ชัดเจนที่สุดคือเจว็ดภาพเทวดาขี่นกซึ่งน่าจะหมายถึงพระกาฬไชยศรีทรงนกแสกซึ่งเป็นหนึ่งในกลุ่มเทพเจ้าหลักเมืองของไทยโบราณ  เจว็ดเหล่านี้อาจอัญเชิญมาจากบ้านท่าจีนซึ่งเป็นศูนย์กลางชุมชนเดิมจึงน่าจะมีสถานะเป็นรูปของเทวดาอารักษ์เมืองสาครบุรี (ชื่อเก่าของเมืองสมุทรสาคร) และเป็นหลักฐานร่วมสมัยกับการตั้งเมืองในสมัยอยุธยาตอนกลางเมื่อพุทธศตวรรษที่ 21 ก่อนการย้ายมายังท่าฉลอมและฝั่งมหาชัยในสมัยรัตนโกสินทร์หลังพุทธศตวรรษที่ 25 ลงมา

เอกสารอ้างอิง

คำให้การขุนหลวงวัดประดู่ทรงธรรม เอกสารจากหอหลวง. (2534). คณะกรรมการชำระประวัติศาสตร์ไทย สำนักเลขาธิการนายกรัฐมนตรี.

โชติ กัลยาณมิตร. (2548). พจนานุกรมสถาปัตยกรรมและศิลปะเกี่ยวเนื่อง. พิมพ์ครั้งที่ 2. เมืองโบราณ.

ตำราภาพเทวรูปและเทวดานพเคราะห์. (2535). หอสมุดแห่งชาติ กรมศิลปากร.

นพวัฒน์ สมพื้น. (2536). เครื่องศิราภรณ์(ศึกษาเฉพาะกรณีหัวโขน). ฝ่ายช่างสิบหมู่ กองหัตถศิลป์ กรมศิลปากร.

นันทนา ชุติวงศ์. (2533). รอยพระพุทธบาทในศิลปะเอเชียใต้และเอเชียอาคเนย์. เมืองโบราณ.

นฤพนธ์ ด้วงวิเศษ. (2561). การบูชาสิ่งศักดิ์สิทธิ์ การอยู่ร่วมกันของพุทธ ผี วิญญาณ และเจ้าพ่อเจ้าแม่. ใน สาครบุรี จากวิถีชาวบ้าน การเปลี่ยนผ่านวิถีชีวิตท้องถิ่นในลุ่มน้ำท่าจีน จังหวัดสมุทรสาคร. ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). น. 277-376.

เบญจรัชต์ เมืองไทย.(2545). คุณปู่ศรีราชา บทบาทความเชื่อกับการบูรณาการทางสังคมในชุมชนยี่สาร. ใน สังคมและวัฒนธรรม ชุมชนคนยี่สาร.ศูนย์มานุษยวิทยาสิรินธร (องค์การมหาชน). น. 105-124.

ฝ่ายประมวลเอกสารและจดหมายเหตุฯ. (2544). พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญาจังหวัดสมุทรสาคร. โรงพิมพ์คุรุสภา.

พระราชพงศาวดารกรุงศรีอยุธยาฉบับพันจันทนุมาศ(เจิม). (2545). ใน ประชุมพงศาวดารฉบับกาญจนาภิเษก เล่ม 3. กองวรรณกรรมและประวัติศาสตร์ กรมศิลปากร. น. 210-452.

สมบัติ พลายน้อย. (2535). เล่าเรื่องบางกอก. พิมพ์ครั้งที่ 5. บำรุงสาส์น.

สันติ เล็กสุขุม. (2553). กระหนกกับเอกลักษณ์ไทย. เมืองโบราณ.

สำเนียง มณีกาญจน์ และ สมบัติ จำปาเงิน. (2534). หมายเหตุเมื่อกรุงรัตนโกสินทร์สองร้อยปี. โอเดียนสโตร์.

อชิรัชญ์ ไชยพจน์พานิช. (2561). ศาลเจ้าจีน ในกรุงเทพฯ. มติชน.

ดาวน์โหลด

เผยแพร่แล้ว

2026-10-02

ฉบับ

ประเภทบทความ

บทความวิชาการ | Academic Article