การดำรงอยู่และบทบาททางสังคมของวงดนตรีจีนไตรสรณะพุทธสมาคม จังหวัดชลบุรี
คำสำคัญ:
วงดนตรีจีน, ไตรสรณะพุทธสมาคม, วัฒนธรรมชาวไทยเชื้อสายจีนบทคัดย่อ
การวิจัยครั้งนี้เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ โดยมีวัตถุประสงค์เพื่อศึกษาการดำรงอยู่และบทบาททางสังคมด้านการบรรเลงประกอบพิธีกรรมและการแสดงของวงดนตรีจีนไตรสรณะพุทธสมาคม จังหวัดชลบุรี กลุ่มผู้ให้ข้อมูล ประกอบด้วย 1) ผู้ทรงคุณวุฒิด้านดนตรีวิทยาและมานุษยดนตรีวิทยาที่มีความรู้ความเชี่ยวชาญเกี่ยวกับหลักการและแนวคิดทางด้านดนตรีจีน สภาพการคงอยู่ของวงดนตรีจีนในประเทศไทย 2) นักดนตรีจีนที่มีประสบการณ์ ความเชี่ยวชาญ และเกี่ยวข้องกับวงดนตรีจีนไตรสรณะพุทธสมาคม จังหวัดชลบุรี โดยรวบรวมข้อมูลแบบลูกบอลหิมะ ผ่านการวิเคราะห์ เชื่อมโยง และนำเสนอข้อมูลรูปแบบพรรณนาวิเคราะห์
ผลการวิจัยพบว่า วงดนตรีจีนไตรสรณะพุทธสมาคม ถือกำเนิดมาเป็นระยะเวลานับตั้งแต่ปี พ.ศ. 2482 โดยมีภารกิจแบ่งออกเป็น งานด้านศาสนพิธี และงานด้านการประกอบการแสดง ถือได้ว่าเป็นวงที่มีชื่อเสียงในเรื่องลำดับขั้นตอนการประกอบพิธีกรรม และมีความครบครันในเรื่องเครื่องดนตรีจีน มีรูปแบบการถ่ายทอดแบบมุขปาฐะ งานที่ถือเป็นธรรมเนียมที่ต้องจัดเป็นประจำทุกปีมีจำนวนทั้งสิ้น 9 งาน รูปแบบการสวดพิธีกรรมต้องใช้ลักษณะการสวดทำนองธรรมสังคีตที่เรียกว่า “ทำนองเสี่ยงฮ้อ” ที่มีอัตลักษณ์เฉพาะตัว โดยปัจจุบันในประเทศไทยมีการสอดทำนองลักษณะนี้เหลือเพียง 2 แห่ง คือ วงดนตรีจีนไตรสรณะพุทธสมาคม และสมาคมสว่างกตัญญูธรรมสถาน รูปแบบการบรรเลงโดยหลัก ประกอบด้วย หยางฉินหรือเอ้อร์หูจะรับหน้าที่บรรเลงทำนองหลักตามโน้ตเพลงจีนดั้งเดิม เครื่องอื่นจะบรรเลงในรูปแบบการแปรทำนอง เชลโลและคีย์บอร์ดทำหน้าที่คุมแนวเสียงเบสและเสียงประสาน และมีบทบาทในการบรรเลงด้านการประกอบพิธีกรรมที่สำคัญ ได้แก่ พิธีกงเต๊ก พิธีเคารพศพพิธีถวายพระพร พิธีเปิดป้ายวางศิลาฤทธิ์
เอกสารอ้างอิง
Adler, Guido. "The Scope, Method, and Aim of Musicology (1885): An English Translation with an Historico-Analytical Commentary.” Yearbook for Traditional Music 13, no. 1 (1981): 5-21.
Barton, Jintana. “A Comparative Study of Chinese Musical Activities in Chinese and Thai Cultural Contexts.” Journal of Humanities 10, no. 2 (2007): 1-14.
Haydon, Glen. Introduction To Musicology: A Survey of The Fields, Systematic and Historical, Of Musical Knowledge and Research. New York: Prentice-Hall, 1946.
May, Elizabeth. Music of Many Cultures: An Introduction. Berkeley: University of California Press, 1980.
Merriam, Alan Parkhurst. The Anthropology of Music. Chicago: Northwestern University Press, 1964.
Nettl, Bruno. “The Western Impact on World music. Change, Adaptation, and Survival.” Yearbook for Traditional Music 19, (1987): 117-120.
Ninsa-nguandecha, Jessada. “Chinese shrines: Faith in Thai society.” Journal of Language and Culture 37, no. 1 (January-June 2018): 45-70.
เจษฎา นิลสงวนเดชะ. “ศาลเจ้าจีน: ศรัทธาสถานในสังคมไทย,” วารสารภาษาและวัฒนธรรม ปีที่ 37, ฉบับที่ 1 (มกราคม-มิถุนายน 2561): 45-70.
Picard, Francois. " Music and Ritual in China.” Turkish Journal of Sociology 37, no. 2 (1985): 195-209.
Pidokrajt, Narongchai. “Ethnomusicology.” Parichart Journal 8, no. 1 (April-September 2016): 5-11.
ณรงค์ชัย ปิฎกรัชต์. “มานุษยดนตรีวิทยา.” วารสารปาริชาต ปีที่ 8, ฉบับที่ 1 (เมษายน-กันยายน 2537): 5-11.
Sheng, Duan Li. Thai History in Chinese Aspect. Bangkok: Phirap, 1997.
ต้วน ลี่ เซิง. ประวัติศาสตร์ไทยในสายตาของชาวจีน. กรุงเทพฯ: พิราบ, 2540.
Skinner, George William. Chinese Society in Thailand: An Analytical History. New York: Cornell University, 1962.
Srimongkol, Pattranit and Praphan Kiatphao. “Chapter 5 Social and Cultural Change.” In Man and society, economy, politics, law and environment, 87-107. Nakhon Pathom: Phetkasem Printing Group, 2015.
ภัทรานิษฐ์ ศรีมงคล และ ประพันธ์ เกียรติเผ่า. “บทที่ 5 การเปลี่ยนแปลงทางสังคมและวัฒนธรรม.” ใน มนุษย์กับสังคม เศรษฐกิจ การเมือง กฎหมาย และสิ่งแวดล้อม, 87-107. นครปฐม: เพชรเกษมพริ้นติ้งกรุ๊ป, 2558.
Tamchong, Nukool. “The Roles of Teochew Music and Cultural Learning Center in Photaram District Ratchaburi Province Toward to Chinese Ethnic Unification.” Research and Development Journal Loei Rajabhat University 11, no. 3 (January-December 2016): 18-24.
นุกูล ธรรมจง. “บทบาทของศูนย์การเรียนรู้ดนตรีจีนและวัฒนธรรมจีนแต้จิ๋ว อำเภอโพธาราม จังหวัดราชบุรีที่มีต่อการหลอมรวมความเป็นชาติพันธุ์จีน.” วารสารวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยราชภัฏเลย ปีที่ 11, ฉบับที่ 3 (มกราคม-ธันวาคม 2559): 18-24.
Watson, James Lopez. “The Structure of Chinese Funerary Rites: Elementary Forms, Ritual Sequence, and the Primacy of Performance.” In Death Ritual in Late Imperial and Modern China, edited by James L. Watson and Evelyn S. Rawski, 3-19. Berkeley and Los Angeles: University of California Press, 1988.
Williams, Paul, and Patrice Ladwig. Buddhist Funeral Cultures of Southeast Asia and China. New York: Cambridge University Press, 2012.
ดาวน์โหลด
เผยแพร่แล้ว
ฉบับ
ประเภทบทความ
สัญญาอนุญาต
ลิขสิทธิ์ (c) 2024 Apichai Limtaveekiettikul
อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ลิขสิทธิ์ของบทความเป็นของเจ้าของบทความ บทความที่ได้รับการตีพิมพ์ถือเป็นทัศนะของผู้เขียน
กองบรรณาธิการไม่จำเป็นต้องเห็นด้วยและไม่รับผิดชอบต่อบทความนั้น
