An Adaptive Supervision Model Based on the Seven Kalyanamitra Principles to Develop Active Learning Management Competencies among Thai Language Teachers under the Nakhon Si Thammarat Secondary Educational Service Area Office
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
This research aimed to: 1) study foundational information for developing a supervision model, 2) design and validate the quality of the supervision model, 3) implement the developed model, and 4) examine the results of its implementation. The research consisted of four phases. Phase 1 involved analyzing relevant documents and interviewing three experts using recording forms and interview protocols. Phase 2 focused on the design and validation of the model, with nine experts providing input. Phase 3 was the implementation of the model, involving 35 Thai language teachers. Instruments included a test and an active learning competency evaluation form. Phase 4 assessed the results using a satisfaction questionnaire. Data were analyzed using mean, standard deviation, t-test, and content analysis.
The findings were as follows: 1) The foundational information revealed that an integrated approach using collaborative professional development supervision, clinical supervision, self-development supervision, support supervision, in-school supervision, and human relations-based supervision could effectively enhance teacher learning management. 2) The supervision model comprised five elements: principles, objectives, content, supervision activities, and assessment. The five supervision activities included: (1) planning and goal setting, (2) supervision implementation, (3) learning for development, (4) co-creation of experiences, and (5) knowledge exchange. It has a high level of appropriateness. 3) The implementation results showed that teachers’ understanding of active learning significantly increased at the .05 level. Their ability to design active learning lesson plans and their instructional skills were rated at the highest level. Additionally, they developed a highly positive attitude toward teaching Thai language through active learning. 4) The satisfaction toward the supervision model was found to be at the highest level.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
ในกรณีที่กองบรรณาธิการ หรือผู้เชี่ยวชาญ ซึ่งได้รับเชิญให้เป็นผู้ตรวจบทความวิจัย หรือ บทความทางวิชาการมีความเห็นว่าควรแก้ไขความบกพร่อง ทางกองบรรณาธิการจะส่งต้นฉบับให้ ผู้เขียนพิจารณาจัดการแก้ไขให้เหมาะสมก่อนที่จะลงพิมพ์ ทั้งนี้ กองบรรณาธิการจะยึดถือความคิด เห็นของผู้เชี่ยวชาญเป็นเกณฑ์
References
จรูญ พาริชย์ผลินไชย. (2559). การศึกษาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21 ของนิสิตระดับปริญญาตรี คณะศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยนเรศวร. วารสารมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์, 22(2), 25–37.
เจตนา เมืองมูล. (2566). การนิเทศการศึกษา. สืบค้นเมื่อ 15 พฤษภาคม 2567, จาก https://www.kkzone1.go.th/administrator-control/data/003/20-03-2018-15-45-27_408951915.pdf
เฉลิมพล สุปัญญาบุตร. (2563). การพัฒนาโปรแกรมเสริมสร้างสมรรถนะครูด้านการจัดการเรียนรู้เชิงรุก สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษามัธยมศึกษา เขต 24 (วิทยานิพนธ์ปริญญามหาบัณฑิต, มหาวิทยาลัยมหาสารคาม).
นนทลี พรธาดาวิทย์. (2559). การจัดการเรียนรู้แบบ Active learning (พิมพ์ครั้งที่ 2). กรุงเทพฯ: ทริปเพิ้ล เอ็ดดูเคชั่น.
วารินทร์พร ฟันเฟื่องฟู. (2563). สมรรถนะการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของนักศึกษาวิชาชีพครู. วารสารวไลยอลงกรณ์ปริทัศน์ (มนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์), 10(3), 193–202.
วิชิรตา วรธาดาสวัสดิ์. (2566). รูปแบบการนิเทศการศึกษาแบบผสมผสานเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูโรงเรียนมัธยมศึกษา (วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต, มหาวิทยาลัยนเรศวร).
วัชรา เล่าเรียนดี. (2554). นิเทศการสอน. นครปฐม: มหาวิทยาลัยศิลปากร วิทยาเขตพระราชวังสนามจันทร์.
มนสิช สิทธิสมบูรณ์. (2567). กลยุทธ์การจัดการเรียนรู้เชิงรุก. วารสารสังคมศาสตร์และวัฒนธรรม, 8(1), 164–172.
รัตนชนก รัตนภูมิ. (2564). การพัฒนารูปแบบการนิเทศแบบหน้างานเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) สำหรับครู สังกัดสำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษานครสวรรค์ เขต 3. วารสารศึกษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยทักษิณ, 21(2), 49–67.
ศจีทิพย์ ตาลพันธ์, เอกราช โฆษิตพิมานเวช, และกนกอร สมปราชญ์. (2566). การจัดการเรียนรู้เชิงรุก. วารสารมณีเชษฐาราม วัดจอมมณี, 6(5), 642–656.
สถาพร สมอุทัย. (2565). การนิเทศการศึกษา หนึ่งตัวช่วยในการพัฒนาสมรรถนะการจัดการเรียนรู้ในศตวรรษที่ 21. วารสารวิจัยวิชาการ, 5(3), 275–288.
สำนักงานคณะกรรมการการศึกษาขั้นพื้นฐาน. (2563). แนวทางการนิเทศเพื่อพัฒนาและส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุก (Active Learning) ตามนโยบายลดเวลาเรียน เพิ่มเวลารู้. กรุงเทพฯ: ผู้แต่ง.
สิทธิพงศ์ อุดมทรัพย์. (2567). การพัฒนารูปแบบการนิเทศภายในแบบมีส่วนร่วมเพื่อส่งเสริมการจัดการเรียนรู้เชิงรุกของครูโรงเรียนบ้านป่าแดง สำนักงานเขตพื้นที่การศึกษาประถมศึกษาเชียงใหม่ เขต 3. วารสารการบริหารการศึกษาและภาวะผู้นำ มหาวิทยาลัยราชภัฏสกลนคร, 12(47), 243–253.
Glickman, C. D. (1995). Supervision of instruction: A developmental approach (6th ed.). Boston, MA: Allyn & Bacon.
Glatthorn, A. A. (1984). Differentiated supervision. Alexandria, VA: Association for Supervision and Curriculum Development.
Goldhammer, R., Anderson, R. H., & Krajewski, R. J. (1993). Clinical supervision: Special methods for the supervision of teachers (3rd ed.). Fort Worth, TX: Harcourt Brace Jovanovich.
Meyers, C., & Jones, T. B. (1993). Promoting active learning: Strategies for the college classroom. San Francisco, CA: Jossey-Bass.
Sergiovanni, T. J., & Starratt, R. J. (1988). Supervision: Human perspectives (4th ed.). Thousand Oaks, CA: Corwin Press.
