The Offers of a Human Resource Management Policy to Employ Retired Workers in the Private Sector
Article Sidebar
Main Article Content
Abstract
The objective of this research ware; 1) to analyze the opinion level of personal, job & organization, economic, motivation factors, and intention to continue working after retirement employees in a private company. 2) to examine personal, job & organization, economic, and motivational factors influence the willingness to continue working after retirement employees in a private company. 3) to offer a conclusion human resource management (HRM) policy to employ retired workers in the private sector.
This research used mixed-method research. The sample group was private-sector employees in the quantitative section use multistage randomized sampling consisted of 396 people. The research tool was a questionnaire. Data were analyzed using descriptive statistics and study the relationship with path analysis statistical software. The sample group of qualitative research included executives in the private sector, employees in the private sector, and the public sector, using a purposive sampling method and providing eight people for in-depth interviews. The data analyzed by the inductive method. The results found that the opinion level of personal, jobs-organization, economic, and motivation were medium to high. Personal, jobs & organization, and economic factors, directly and indirectly, influence intention to work after retirement through motivation. The conclusion an HRM policy to employ retired workers in the private sector relying on the cooperation of three parts including employees, company & government in five issues: (1) planning (2) recruiting (3) development (4) motivation (5) compensation & benefits.
Article Details
This work is licensed under a Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
The author(s) is only responsible for data appearing in the submitted manuscript of Interdisciplinary social sciences and communication journal.Besides, this journal encourages and enables you to share data such as statements, contents, figures, etc. that support your research publication where appropriate, and enables you to interlink the data with proper citation.
References
กรมกิจการผู้สูงอายุ. (2560, 23 มีนาคม). ชุดความรู้การดูแลตนเองและพัฒนาศักยภาพผู้สูงอายุ “มีงานทำ”.
http://ltc-older.dop.go.th/download/knowledge/th1548051163-113_0.pdf
เกษร อึ้งสวรรค์. (2559). การพัฒนาตัวแบบเชิงนโยบายแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์ที่เสริมสร้างสมรรถนะการทำงานของผู้สูงอายุ
ที่กลับสู่กำลังแรงงาน. [วิทยานิพนธ์ปริญญาดุษฎีบัณฑิต ไม่ได้ตีพิมพ์]. มหาวิทยาลัยศิลปากร.
เกริกศักดิ์ บุญญานุพงศ์. (2539). นโยบายของรัฐและแนวทางการจัดบริการสังคมสำหรับผู้สูงอายุในอนาคต.
สถาบันวิจัยสังคม มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
แก้วขวัญ ตั้งติพงศ์กูล และ ศุภชัย ศรีสุชาติ. (2559, 22 มีนาคม). ถอดบทเรียนสถานประกอบการที่มีการจ้างแรงงานสูงวัย. มูลนิธิ
สถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. https://thaitgri.org/?p=37632
“ขยายอายุการจ้างงานวัยเกษียณ”, (ม.ป.ป, 2 เมษายน).
https://dol.thaihealth.or.th/resourcecenter/sites/default/files/documents/lo3_wayeksiiyn.pdf
จักร อินทจักร. (2548). คู่มือการบริหารทรัพยากรบุคคล. บุ๊คแบงก์.
จำเนียร จวงตระกูล. (2553). การวิจัยเชิงคุณภาพ: เครื่องมือการสร้างองค์ความรู้เพื่อการพัฒนาประเทศ. ศูนย์กฎหมายธุรกิจอินเตอร์เนชั่นแนล.
เฉลิมพล แจ่มจันทร์ และ สวรัย บุณยมานนท์. (2554). แรงงานสูงวัยและการคาดการณ์ผลกระทบจากการขยายกำหนด
เกษียณอายุ. ประชากรและสังคม 2554: จุดเปลี่ยนประชากร จุดเปลี่ยนสังคมไทย. สถาบันวิจัยประชากรและสังคม มหาวิทยาลัยมหิดล.
ชูชัย สมิทธิไกร. (2550). การฝึกอบรมบุคลากรในองค์กร. จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
ธนยศ สุมาลย์โรจน์ และ ฮานานมูฮิบบะตุดดีน นอจิ สุขไสว. (2558). ผู้สูงอายุในโลกแห่งการทำงาน: มุมมองเชิงทฤษฎีทางกายจิตสังคม. วารสารปัญญาภิวัฒน์,7(1), 242-254.
ธเนศ ศรีวิชัยลําพันธ์. (2558). เศรษฐศาสตร์แรงงาน. มหาวิทยาลัยเชียงใหม่.
ธีร์ธรรม วุฑฒิวัตรชัยแก้ว. (2559, 3 พฤษภาคม). ศึกษาการจ้างแรงงานผู้สูงอายุในภาคเอกชน. มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนา ผู้สูงอายุ. https://thaitgri.org/?p=37637
พยอม วงศ์สารศรี. (2552). การจัดการทรัพยากรมนุษย์. (พิมพ์ครั้งที่ 5). มหาวิทยาลัยราชภัฏสวนดุสิต
พรรัตน์ แสดงหาญ. (2561). การจ้างงานผู้สูงอายุในธุรกิจโรงแรมภาคตะวันออกของประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจเทคโนโลยีมหานคร, 15(2), 131-157.
“พระราชบัญญัติคุ้มครองแรงงาน (ฉบับที่ 6) พ.ศ.2560” (31 สิงหาคม 2560). ราชกิจจานุเบกษา. เล่ม 134 ตอนที่ 8 ก, 1-44.
พัชรพงศ์ ชวนชม. (2561). ลักษณะงานที่เหมาะสมกับแรงงานผู้สูงอายุ. วรสารวิจัยและพัฒนาวไลยอลงกรณ์ ในพระบรมราชูปถัมภ์, 13(1), 127-138.
ราชบัณฑิตยสถาน. (2546). พจนานุกรมฉบับราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542. นานมีบุคส์พับลิเคชั่นส์.
วรรณภา ลือกิตินันท์. (2560). องค์ประกอบในการบริหารแรงงานสูงอายุในอุตสาหกรรมการผลิตของประเทศไทย. วารสารบริหารธุรกิจศรีนครินทรวิโรฒ, 8(1), 12- 20.
วรเวศม์ สุวรรณระดา. (2556). บทเรียนประสบการณ์ทางนโยบายการขยายอายุการทำงานจากประเทศญี่ปุ่น. มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย สำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ.
มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย. (2561, 30 เมษายน). รายงานสถานการณ์ผู้สูงอายุไทยประจำปี พ.ศ. 2561.
http://www.dop.go.th/download/knowledge/th1573033396-261_0.pdf
สถิตพงศ์ ธนวิริยะกุล. (2556). มโนทัศน์ใหม่นิยามผู้สูงอายุและการขยายอายุเกษียณ. มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทย.
สมรักษ์ รักษาทรัพย์, ถวิล นิลใบ และ นงนุช อินทรวิเศษ. (2551). รายงานการศึกษาฉบับสมบูรณ์โครงการนำร่องศึกษา ความ
เหมาะสมในการทำงานของแรงงานหลังเกษียณอายุ. สถาบันวิจัยและพัฒนามหาวิทยาลัยรามคำแหง.
สังคมสูงวัยกับความท้าทายของตลาดแรงงานไทย. (2561, 3 กุมภาพันธ์). โครงการศึกษาด้านโครงสร้างเศรษฐกิจไทยที่มีนัยต่อการดำเนินนโยบาย สายนโยบายการเงิน ธนาคารแห่งประเทศไทย. https://www.bot.or.th/Thai/ResearchAndPublications/DocLib_/Article_01Aug2018
สวรัย บุณยมานนท์ และ ปภัศร ชัยวัฒน์.(2556). โครงการทบทวนวรรณกรรมบทเรียนประสบการณ์ทางนโยบายการขยายอายุการทำงานจากสามประเทศ (สหราชอาณาจักร ฝรั่งเศส และสิงคโปร์). มูลนิธิสถาบันวิจัยและพัฒนาผู้สูงอายุไทยและสำนักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเริมสุขภาพ.
สาคร สุขศรีวงศ์. (2551). การจัดการ: จากมุมมองนักบริหาร. จีพีไซเบอร์พรินท์.
สุภางค์ จันทวานิช. (2548). การวิจัยเชิงคุณภาพ. (พิมพ์ครั้งที่ 13). สำนักพิมพ์แห่งจุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สุรีย์ เข็มทอง, จิระภรณ์ ตันติชัยรัตนกูล, อัจฉรา ชีวะตระกูลกิจ, ภาวิน ชินะโชติ, กัลยนุช กิตติพงศ์พิทยา, สุรเดช หวังทอง และ อัจฉรีย์ ลิมปมนต์. (2559). นโยบายการจ้างงานบุคลากรผู้สูงอายุในธุรกิจโรงแรมเครือข่ายไทย. มหาวิทยาลัยสุโขทัยธรรมาธิราช.
อรนุช หงษาชาติ, ชีพสุมน รังสยาธร และ อภิชาติ ใจอารีย์. (2558). การทำงานหลังเกษียณอายุราชการของบุคลากรสายวิชาการสังกัดสถาบันอุดมศึกษาของรัฐ ในเขตกรุงเทพมหานคร. Veridian EJournal, Silpakorn University, 8(2), 2875-2891.
อรพินธ์ สพโชคชัย และ นพวรรณ ศรีเกตุ. (2556). การกำหนดนโยบายและแนวทางการดำเนินงานเพื่อรองรับปัญหาของสังคมสูงอายุของประเทศเกาหลีใต้. สํานักงานกองทุนสนับสนุนการสร้างเสริมสุขภาพ (สสส).
Anjali Datéa and M. Katharine Berlinguette. (2019). Will my pension be enough Bridge employment
intentions of Canadian Armed Forces members. Journal of Military, 12(3), 23 – 39.
Atchley, R. C. (1989). A Continuity Theory of Normal Aging. The Gerontologist, 29(1), 34 – 44.
Barbara L. Rau and Gary A. Adams. (2012). Aging, Retirement and Human Resources Management: A
Strategic Approach. Oxford University Press.
Creswell, J. W. (1998). Qualitative inquiry and research design: Choosing among five traditions. SAGE.
Gong Xiuun. (2018). Empirical Reseach on Retirement Expectations in Chaina. Journal of Applied
Business and Economics, 20(9), 23 – 55.
Gregg Lunceford. (2017). What is Retirement in the 21st century? Weatherhead School of Management. Designing Sustainable Systems.
Herzberg, F. et al. (1959). The Motivation to work. John Wiley and Sons.
Maslow, A. H. (1943). A Theory of Human Motivation. Psychological Review, 50(4), 11-23.
Patton, M. Q. (1990). Qualitative evaluation and research methods (2nd ed.). CA: Sage.
Preeti Tarkar, Somesh Dhamija and Aruna Dhamija. (2016). An Analysis on Post Retirement Intention to
work: An Empirical Study. NMIMS Management Review, 20(9), 3 – 13.
