ปัจจัยเทคโนโลยีดิจิทัลกับสิ่งแวดล้อม สังคม และบรรษัทภิบาล (D-ESG) มีอิทธิพลต่อความยั่งยืนของวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม
Main Article Content
บทคัดย่อ
บทนำ: ยุคที่เศรษฐกิจโลกเผชิญความท้าทายและความไม่แน่นอนวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม (SMEs) ซึ่งเป็นกลไกสำคัญในการขับเคลื่อนเศรษฐกิจของประเทศ จำเป็นต้องปรับตัวและพัฒนาขีดความสามารถในการแข่งขันเพื่อความอยู่รอดและการเติบโตอย่างยั่งยืน การนำเทคโนโลยีดิจิทัลมาประยุกต์ใช้ร่วมกับแนวคิดการพัฒนาองค์กรอย่างยั่งยืน (ESG) หรือที่เรียกว่า D-ESG จึงกลายเป็นยุทธศาสตร์สำคัญที่ได้รับความสนใจอย่างแพร่หลาย วัตถุประสงค์เพื่อ: 1) วิเคราะห์ปัจจัยเชิงสาเหตุเทคโนโลยีดิจิทัล D-ESG ส่งผลต่อความยั่งยืนของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม 2) ตรวจสอบอิทธิพลเชิงตรงและเชิงอ้อมของปัจจัยเทคโนโลยีดิจิทัล D-ESG ต่อความยั่งยืน ผ่านตัวแปรประสิทธิภาพโลจิสติกส์และการบริหารโซ่อุปทาน 3) เสนอแนวทางเชิงกลยุทธ์ในการส่งเสริมความยั่งยืนวิสาหกิจของไทยผ่านการประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ESG ระเบียบวิธีวิจัย: เป็นการผสมผสานระหว่างการวิจัยเชิงปริมาณและเชิงคุณภาพ การวิจัยเชิงปริมาณ ประชากรคือผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อมที่จดทะเบียนและได้รับการรับรองจากภาครัฐกลุ่มตัวอย่างจำนวน 459 ราย โดยใช้แบบสอบถาม ข้อมูลวิเคราะห์ด้วยสถิติเชิงพรรณนา สถิติเชิงอนุมาน และโมเดลสมการโครงสร้างโดยใช้โปรแกรมสำเร็จรูปทางสถิติสำหรับการวิจัยสังคมศาสตร์ สำหรับการวิจัยเชิงคุณภาพ ใช้การสัมภาษณ์เชิงลึกผู้ให้ข้อมูลสำคัญจำนวน 20 ราย โดยใช้เทคนิคการสุ่มตัวอย่างแบบเจาะจง และวิเคราะห์ข้อมูลด้วยการวิเคราะห์เชิงเนื้อหา (Content Analysis) ผลการวิจัย: พบว่า โมเดลปัจจัยเชิงสาเหตุเทคโนโลยีดิจิทัล D-ESG มีอิทธิพลทางตรงและทางอ้อมต่อความยั่งยืนของผู้ประกอบการวิสาหกิจขนาดกลางและขนาดย่อม ซึ่งมีความสอดคล้องกับข้อมูลเชิงประจักษ์อย่างมีนัยสำคัญ (χ²/df = 1.17, CFI = 1.00, GFI = 0.99, AGFI = 0.96, RMSEA = 0.020, SRMR = 0.006 ผลการทดสอบสมมติฐานยืนยันว่าเทคโนโลยีดิจิทัล D-ESG มีอิทธิพลทางตรงเชิงบวกต่อประสิทธิภาพด้านโลจิสติกส์ การบริหารโซ่อุปทาน และความยั่งยืนของวิสาหกิจ รวมถึงมีอิทธิพลทางอ้อมเชิงบวกผ่านประสิทธิภาพด้านโลจิสติกส์และการบริหารโซ่อุปทานอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติที่ระดับ 0.01 สรุป: ผลการวิจัยเชิงคุณภาพสนับสนุนและเสริมความเข้าใจในผลเชิงปริมาณ โดยชี้ให้เห็นถึงความสำคัญของการบูรณาการเทคโนโลยีดิจิทัลเข้ากับการบริหารจัดการ ESG เพื่อสร้างความได้เปรียบในการแข่งขันและความยั่งยืนในระยะยาว การประยุกต์ใช้เทคโนโลยีดิจิทัล ESG และการพัฒนาแพลตฟอร์มดิจิทัลเพื่อการจัดการ ESG การส่งเสริมการเข้าถึงแหล่งเงินทุนสีเขียว และการสร้างเครือข่ายความร่วมมือเพื่อแลกเปลี่ยนองค์ความรู้และแนวปฏิบัติที่ดีที่สุด
Article Details

อนุญาตภายใต้เงื่อนไข Creative Commons Attribution-NonCommercial-NoDerivatives 4.0 International License.
** ข้อความ ข้อคิดเห็น หรือข้อค้นพบ ในวารสารสหวิทยาการสังคมศาสตร์และการสื่อสารเป็นของผู้เขียน ซึ่งจะต้องรับผิดชอบต่อผลทางกฎหมายใด ๆ ที่อาจเกิดขึ้นจากบทความและงานวิจัยนั้น ๆ โดยมิใช่ความรับผิดชอบของคณะนิเทศศาสตร์ มหาวิทยาลัยราชภัฏรำไพพรรณี **
เอกสารอ้างอิง
Chainual, R. (2024). Environmental, social, and corporate governance (ESG) for Thai SMEs sustainability [In Thai]. NRCT. https://doi.nrct.go.th/admin/doc/doc_668721.pdf
Ijaz, M., Hassan, U. I., Awan, M. B., & Akhtar, S. (2024). Digital transformation and SME innovation: A comprehensive analysis of mediating and moderating effects. Journal of the Knowledge Economy, 23(2), 23-45.
Ministry of Higher Education, Science, Research and Innovation. (2025). Thailand logistics business situation: April 2025 issue [In Thai]. Trade Policy and Strategy Office
Nakkasame, V., & Vechvittayaklang, Y. (2024). The influence of product innovation and process innovation affecting sustainable competitive advantage through entrepreneurial capability in SMEs in Samut Prakan Province [Article in Thai]. Journal of Legal Entity Management and Local Innovation, 9(7), 779-790.
Noonin, S. (2023). Corporate sustainability practice in Thailand: An empirical study of listed companies on the Market for Alternative Investment [Article in Thai]. Journal of Management Sciences Suratthani Rajabhat University, 10(1), 165-190.
Office of Small and Medium Enterprises Promotion. (2024). MSME situation report 2024 [In Thai].
Porter, M. E., & Kramer, M. R. (2011). Creating shared value. Harvard Business Review, 89(1–2), 62–77.
Schwab, K. (2016). The fourth industrial revolution. Crown Business.
Smith, R., & Johnson, L. (2022). The rise of AI in strategic communications: A comprehensive review. Journal of Communication Management, 26(3), 178–195.
Srawasee, R., & Taiwan, A. (2024). Antecedents affecting performance of the logistics services providers in Thailand [Article in Thai]. Journal of Logistics and Supply Chain Operations, 10(2), 72–90.
Sukphoka, J. (2022). Change management potential for sustainable community enterprise development [In Thai] [Unpublished Master's thesis]. Silpakorn University.
Thailand Development Research Institute Foundation. (2019). SME credit rating with non-financial data under the SME promotion action plan. Office of Small and Medium Enterprises Promotion [In Thai].
Truant, E., Borlatto, E., Crocco, E., & Sahore, N. (2023). Environmental, social and governance issues in supply chains: A systematic review for strategic performance. Journal of Cleaner Production, 43(4),140-165.
Yamane, T. (1967). Elementary sampling theory. Prentice-Hall.