ข้อบัญญัติท้องถิ่นต้นแบบเพื่อการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น : กรณีศึกษาเทศบาลตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี

บทคัดย่อ

บทนำ: การพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศเป็นแนวทางสำคัญในการสร้างสมดุลระหว่างเศรษฐกิจ สังคม และสิ่งแวดล้อม โดยองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นมีบทบาทที่สำคัญในการออกข้อบัญญัติท้องถิ่นเพื่อรองรับการพัฒนา เทศบาลตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นพื้นที่ที่มีการขยายตัวของภาคอุตสาหกรรมและเกิดปัญหาหลายด้าน จำเป็นต้องมีข้อบัญญัติท้องถิ่นที่เหมาะสมและส่งเสริมการมีส่วนร่วมของประชาชนในการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศอย่างยั่งยืน วัตถุประสงค์ของการวิจัย: 1) อำนาจและหน้าที่ในการออกข้อบัญญัติท้องถิ่น เพื่อการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศของเทศบาลตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี 2) สภาพปัญหาการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศของเทศบาล ตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี 3) การมีส่วนร่วมของชุมชนในการออกข้อบัญญัติท้องถิ่นต้นแบบของเทศบาลตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี และ 4) เพื่อจัดทำข้อบัญญัติท้องถิ่นต้นแบบเพื่อการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศของเทศบาลตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี ระเบียบวิธีวิจัย: เป็นการวิจัยเชิงคุณภาพ ประกอบด้วย การวิจัยเอกสาร การสัมภาษณ์เชิงลึก และการสนทนากลุ่ม กลุ่มตัวอย่าง ได้แก่ ผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ ประชาชน และผู้เชี่ยวชาญทางกฎหมาย ในเทศบาลตำบลขุนทะเลรวม 38 คน ผลการวิจัย: พบว่า การออกข้อบัญญัติท้องถิ่นเพื่อการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศของเทศบาลตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี เป็นไปตามกรอบอำนาจหน้าที่ตามกฎหมายที่กำหนด ได้แก่ รัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย พุทธศักราช 2560 พระราชบัญญัติเทศบาล พ.ศ. 2496 พระราชบัญญัติสภาตำบลและองค์การบริหารส่วนตำบล พ.ศ. 2537 และพระราชบัญญัติสาธารณะสุข พ.ศ. 2535 ในการออกข้อบัญญัติของเทศบาลต้องใช้อำนาจได้เฉพาะที่มีกฎหมายให้อำนาจนั้นไว้และต้องไม่ใช้อำนาจเกินกว่าที่กฎหมายกำหนด สภาพปัญหาของการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศของเทศบาลตำบลขุนทะเล อำเภอเมือง จังหวัดสุราษฎร์ธานี พบว่า ด้านกายภาพ ประสบปัญหาในด้านการจัดวางผังเมืองให้สอดคล้องกับพื้นที่ ด้านเศรษฐกิจ พบว่า โรงงานบางอุตสาหกรรมบางแห่งยังอยู่ในที่ตั้งของชุมชนที่มีการขยายตัวอย่างรวดเร็วทำให้สังคมเกษตรกรรมของคนในชุมชนกลายเป็นสังคมเมือง ด้านสิ่งแวดล้อม พบว่า ด้านระบบสาธารณูปโภคที่ไม่เพียงพอต่อความต้องการของคนในพื้นที่ และการปล่อยของเสียส่งออกมาจากโรงงานอุตสาหกรรม ด้านสังคม พบว่า การขยายตัวของโรงงานอุตสาหกรรมที่เพิ่มขี้นทำให้เกิดประชากรแฝงเกิดปัญหาชุมชนแออัด ด้านบริหารการจัดการ พบว่า ขาดความร่วมมือจากทุกภาคส่วนและไม่มีนโยบายที่ชัดเจน ทั้งนี้ ประชาชนส่วนใหญ่ยังไม่มีส่วนร่วมในการพัฒนาเมืองอุตสาหกรรมเชิงนิเวศ แต่เสนอให้โรงงานอุตสาหกรรมมีการบริหารจัดการที่คำนึงถึงผลกระทบต่อสิ่งแวดล้อมและคุณภาพชีวิตของคนในชุมชน